27.11.2023, 22:06 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.11.2023, 22:06 przez The Overseer.)
- Ja nie panikuję - odparłem zbyt szybko, niemalże od razu, bez przemyślenia sprawy, kiedy tylko usłyszałem słowa Flynna. I to było totalnie głupie, bo oboje zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że panikowałem jak diabli, ale jak miałem nie panikować, skoro mi się tu księżyc udział i ta popieprzona historia między nami, w której Flynn miał zniknąć. ZNIKNĄĆ. Ni mniej, ni więcej. Po prostu zniknąć. Tak, próbowałem to przemyśleć, ale wtedy widziałem to słowo wszędzie oczami wyobraźni, jak gdyby na naszym głównym namiocie wcale nie było logo Fantasmagorii, tylko jebane Zniknąć.
- Dobra, panikuję - przyznałem się, choć nie chciałem tego mówić, ale taka była prawda, a jak nazwiemy rzeczy po imieniu, to już nie będą takie straszne, no nie? Powiedzcie mi, że dokładnie tak będzie, proszę!!! Panikowałem, tak. I żadne pocałunki mi nie... A może miały mi pomóc? Na pewno lepiej było widzieć oczy Flynna, bo choć nie potrafiłem z nich czytać, to jednak swoje widziałem. Bynajmniej typowe zachowania Flynna.
Nie podobało mi się to, że znikał by załatwić sprawy dawnego siebie. Mogły go na nowo wciągnąć albo mogły się okazać na tyle skomplikowane, że... Że Flynn po prostu nie wróci. Niezależnie od tego, czy robił to dla własnego bezpieczeństwa, naszego czy chuj wie po co, to raczej nie mogliśmy go z tym zostawić samego. Ja nie mogłem pozwolić mu iść samemu. I choć nie bywałem typem osoby kontrolującej, to jednak jak diabli potrzebowałem wiedzieć i najlepiej widzieć, co on tam robi i - przede wszystkim - czy jest bezpieczny.
- N... - próbowałem pozbierać myśli i coś mu przekazać, ale mi tego nie ułatwiał. Czemu mi tego nie ułatwiał? - Flynn... - A jednak zagryzłem wargę, zastanawiając się... nad czym?
- Flynn, ty kurwikleszczu! Przestań! Kiedy masz do załatwienia te sprawy? Kiedy... wyjeżdżasz? Może ci pomożemy. Ja, chłopaki, może Layla albo Baestie - zaproponowałem z troską, dalej mniej czy bardziej szeptanie. Byliśmy rodziną. Trzymaliśmy się razem. Czy to na dobre, czy to na złe. Powinienem o tym pamiętać, o tym wiedzieć. - Nie jesteś z tym sam. Przynajmniej nie musisz być - stwierdziłem, poprawiając się. Byłem zestresowany jak diabli, a jego bliskość mi nie pomagała w skupieniu się. Nie przekazywało się tak wstrętnych wieści, a potem nie dotykało w ten sposób.
- I wiedz, że ja... ja cię będę chciał zawsze, Flynn. Nie zapomnij o tym, dobrze? - wyszeptałem ledwie słyszalnie, bo rosła mi gula z tego powodu. Nie chciałem by Flynn o mnie zapomniał, by wyjeżdżał, by znowu był gdzieś daleko i nie wiadomo na ile. Szczególnie kiedy na nowo uzależnił mnie od swojej obecności, na dodatek tej niemalże codziennej w łóżku.
@The Edge
- Dobra, panikuję - przyznałem się, choć nie chciałem tego mówić, ale taka była prawda, a jak nazwiemy rzeczy po imieniu, to już nie będą takie straszne, no nie? Powiedzcie mi, że dokładnie tak będzie, proszę!!! Panikowałem, tak. I żadne pocałunki mi nie... A może miały mi pomóc? Na pewno lepiej było widzieć oczy Flynna, bo choć nie potrafiłem z nich czytać, to jednak swoje widziałem. Bynajmniej typowe zachowania Flynna.
Nie podobało mi się to, że znikał by załatwić sprawy dawnego siebie. Mogły go na nowo wciągnąć albo mogły się okazać na tyle skomplikowane, że... Że Flynn po prostu nie wróci. Niezależnie od tego, czy robił to dla własnego bezpieczeństwa, naszego czy chuj wie po co, to raczej nie mogliśmy go z tym zostawić samego. Ja nie mogłem pozwolić mu iść samemu. I choć nie bywałem typem osoby kontrolującej, to jednak jak diabli potrzebowałem wiedzieć i najlepiej widzieć, co on tam robi i - przede wszystkim - czy jest bezpieczny.
- N... - próbowałem pozbierać myśli i coś mu przekazać, ale mi tego nie ułatwiał. Czemu mi tego nie ułatwiał? - Flynn... - A jednak zagryzłem wargę, zastanawiając się... nad czym?
- Flynn, ty kurwikleszczu! Przestań! Kiedy masz do załatwienia te sprawy? Kiedy... wyjeżdżasz? Może ci pomożemy. Ja, chłopaki, może Layla albo Baestie - zaproponowałem z troską, dalej mniej czy bardziej szeptanie. Byliśmy rodziną. Trzymaliśmy się razem. Czy to na dobre, czy to na złe. Powinienem o tym pamiętać, o tym wiedzieć. - Nie jesteś z tym sam. Przynajmniej nie musisz być - stwierdziłem, poprawiając się. Byłem zestresowany jak diabli, a jego bliskość mi nie pomagała w skupieniu się. Nie przekazywało się tak wstrętnych wieści, a potem nie dotykało w ten sposób.
- I wiedz, że ja... ja cię będę chciał zawsze, Flynn. Nie zapomnij o tym, dobrze? - wyszeptałem ledwie słyszalnie, bo rosła mi gula z tego powodu. Nie chciałem by Flynn o mnie zapomniał, by wyjeżdżał, by znowu był gdzieś daleko i nie wiadomo na ile. Szczególnie kiedy na nowo uzależnił mnie od swojej obecności, na dodatek tej niemalże codziennej w łóżku.
@The Edge