22.11.2023, 01:08 ✶
Oh, Sarah potrafiła być nie tylko niemiła, potrafiła być też zwyczajnie stuknięta.
- Dodaj tam jeszcze księżyc. Jego ciemną sthronę. Bahrdzo chciałabym być księżycem, niech więc tkwi w moim umyśle. Niech zapiszą to wielkimi litelami.
Chociaż na to ludzie lubili mówić, że bujała w obłokach. Ku jej rozbawieniu mówili tak o niej najczęściej wtedy, kiedy się najzwyczajniej w świecie rozbudziła używkami. Ale tego, chociaż było to jakimś lekiem na to wszystko złe co działo się wokół, nie powinna już raczej tego robić... Na pewno nie po tym, jak ją wynosili z palarni, do dzisiaj przeżywała to zdarzenie nie mogąc powstrzymać kłującego uczucia wstydu.
A ten pan bezimienny - to w ogóle był dziwny człowiek, nawet lokalna dziwaczka mogła to stwierdzić dosyć otwarcie.
- Pogaldą... a jednak tutaj stoisz. - I mówił tak o nich, chociaż im to już wszystko było tak obojętne jak im to, że w zeszłym roku spadł tutaj śnieg, a może nawet bardziej. Próbowała jednak wierzyć, że po drugiej stronie tego świata, w głębi, w którą porwało Atreusa i Victorię, mogli wieść jakieś świadome istnienie, przynajmniej do czasu powrotu do cyklu. - No właśnie, chodzi o to, że mam je gdzieś. - Kim on w ogóle był, co miał jej wybaczyć, żarty o mortadeli? - Przyzwyczaiłam się do przeplaszania za nic i phróbuję się tego oduczyć, bo nikt nie thraktuje mnie dobrze ani poważnie.
Czyniło ją to zdenerwowaną. Nad wyraz zdenerwowaną. Oczywiście każdy normalny człowiek uznałby ten poziom agresji, jaki był dostrzegalny w jej działaniach za absolutną normę zdrowego człowieka, ale dla niej to była przecież kompletna przebudowa moralności - ostatnim miesiącom zawdzięczała kompletnie nowe koncepcje nawiedzające myśli, co w połączeniu tym diabelskim podszeptem kuszącym do robienia rzeczy niegodziwych...
Nie, to nie było aż tak dramatyczne. Przynajmniej jeszcze nie.
- Pan Kto? - Latajek? Nie było ciężko domyślić się, o kogo chodzi, bo kto inny swoim durnym działaniem zaburzył harmonię tego świata? - Skądś ty się ulwał? W tych stlonach jego pszeciwnicy nazywają go Czahrnym Dzbanem. - Założyła, że go nie lubił, bo jeżeli ktoś gardził jej przodkami, otwarcie darzył ich pogardą... No to jego chyba też? Po niej ciężko było stwierdzić cokolwiek, wpatrywała się w niego niemrawo, nie mogąc zdecydować co ten typ właściwie robił - niby coś gadał, jakby chciał to miejsce puścić z dymem, a teraz ścinał chwasty. Była wyraźnie skołowana, ale jednocześnie nie zadawała żadnych pytań, tylko biernie mu się przyglądała, wiernie kultywując przybraną przed laty funkcją tła wszelakich wydarzeń.
- Dodaj tam jeszcze księżyc. Jego ciemną sthronę. Bahrdzo chciałabym być księżycem, niech więc tkwi w moim umyśle. Niech zapiszą to wielkimi litelami.
Chociaż na to ludzie lubili mówić, że bujała w obłokach. Ku jej rozbawieniu mówili tak o niej najczęściej wtedy, kiedy się najzwyczajniej w świecie rozbudziła używkami. Ale tego, chociaż było to jakimś lekiem na to wszystko złe co działo się wokół, nie powinna już raczej tego robić... Na pewno nie po tym, jak ją wynosili z palarni, do dzisiaj przeżywała to zdarzenie nie mogąc powstrzymać kłującego uczucia wstydu.
A ten pan bezimienny - to w ogóle był dziwny człowiek, nawet lokalna dziwaczka mogła to stwierdzić dosyć otwarcie.
- Pogaldą... a jednak tutaj stoisz. - I mówił tak o nich, chociaż im to już wszystko było tak obojętne jak im to, że w zeszłym roku spadł tutaj śnieg, a może nawet bardziej. Próbowała jednak wierzyć, że po drugiej stronie tego świata, w głębi, w którą porwało Atreusa i Victorię, mogli wieść jakieś świadome istnienie, przynajmniej do czasu powrotu do cyklu. - No właśnie, chodzi o to, że mam je gdzieś. - Kim on w ogóle był, co miał jej wybaczyć, żarty o mortadeli? - Przyzwyczaiłam się do przeplaszania za nic i phróbuję się tego oduczyć, bo nikt nie thraktuje mnie dobrze ani poważnie.
Czyniło ją to zdenerwowaną. Nad wyraz zdenerwowaną. Oczywiście każdy normalny człowiek uznałby ten poziom agresji, jaki był dostrzegalny w jej działaniach za absolutną normę zdrowego człowieka, ale dla niej to była przecież kompletna przebudowa moralności - ostatnim miesiącom zawdzięczała kompletnie nowe koncepcje nawiedzające myśli, co w połączeniu tym diabelskim podszeptem kuszącym do robienia rzeczy niegodziwych...
Nie, to nie było aż tak dramatyczne. Przynajmniej jeszcze nie.
- Pan Kto? - Latajek? Nie było ciężko domyślić się, o kogo chodzi, bo kto inny swoim durnym działaniem zaburzył harmonię tego świata? - Skądś ty się ulwał? W tych stlonach jego pszeciwnicy nazywają go Czahrnym Dzbanem. - Założyła, że go nie lubił, bo jeżeli ktoś gardził jej przodkami, otwarcie darzył ich pogardą... No to jego chyba też? Po niej ciężko było stwierdzić cokolwiek, wpatrywała się w niego niemrawo, nie mogąc zdecydować co ten typ właściwie robił - niby coś gadał, jakby chciał to miejsce puścić z dymem, a teraz ścinał chwasty. Była wyraźnie skołowana, ale jednocześnie nie zadawała żadnych pytań, tylko biernie mu się przyglądała, wiernie kultywując przybraną przed laty funkcją tła wszelakich wydarzeń.
she is passion embodied,
a flower of melodrama
in eternal bloom.
a flower of melodrama
in eternal bloom.