Edukacja podstawowa: Słynne europejskie szkoły magii
— Hogwart —
Hogwart został założony koło X wieku przez Godryka Gryffindora, Helgę Hufflepuff, Rowenę Ravenclaw oraz Salazara Slytherina. Czwórka czarodziejów miała różną opinię co do tego w jaki sposób młodzi czarodzieje powinni być kształtowani i ze względu na to do dnia dzisiejszego każdy brytyjski czarodziej wysłany do Hogwartu zaczyna swój pobyt w szkole od przydzielenia do jednego z czterech domów: Gryffindor, Hufflepuff, Ravenclaw, Slytherin.
Zamek usytuowany jest w szkockich Highlandach nieopodal magicznej wioski Hogsmeade. Nie jest widoczny dla mugoli oraz otaczają go zaklęcia ochronne, które skutecznie odwracają uwagę niepożądanych gości od budynku szkoły. Otoczony przez zielone błonia, zakazany las oraz wysokie, szkockie szczyty zamek znajduje się również nad jeziorem. Uczniowie co roku dojeżdżają do szkoły bezpośredniom pociągiem z Londynu, dojeżdża on tylko do Hogsmeade, a z tamtąd odbierani są przez powozy zaprzęgnięte w Testrale (starsze roczniki) lub prowadzeni przez opiekunów do łódek (pierwszoroczni).
Każdy czarodziej urodzony na terenie Wielkiej Brytanii i Irlandii (oraz terenach pozamorskich) jest automatycznie wpisywany na listę uczniów zaraz po urodzeniu. Jednak dopiero w wieku jedenastu lat przyszli uczniowie otrzymują oficjalny list od szkoły. Z racji tego, że do placówki przyjmowane są również dzieci pochodzące z rodzin mugolskich szkoła oddelegowuje nauczyciela, który przychodzi do domu i pomaga mugolskim rodzicom oraz dziecku wychowanym w niemagicznym świecie zaznajomić się z całą sytuacją. Edukacja trwa siedem lat, a uczniowie nie mają możliwości używania magii poza murami szkoły. Zdawane przez uczniów egzaminy są brane pod uwagę podczas rekrutacji na istotniejsza oraz bardziej wymagające stanowiska w czarodziejskim świecie, nie tylko w Wielkiej Brytanii.
Placówka jest całkowicie fundowana przez Ministerstwo Magii i podlega radzie, której przewodniczący ma możliwość powoływać nowych dyrektorów szkoły oraz zamykać ją jeżeli uzna warunki za nieodpowiednia dla dzieci, aby uczęszczały na zajęcia.
Uczniowie: Wielka Brytania, Irlandia oraz terytoria pozamorskie
Lokalizacja: Hogsmeade, Szkocja
Język wykładania: angielski
Przedmioty: Pierwszoroczni zobowiązani są do podjęcia siedmiu przedmiotów stanowiących podstawę programową: transmutacja, zaklęcia i uroki, obrona przed czarną magią, astronomia, zielarstwo, historia magii i eliksiry. Przedmioty te towarzyszą młodym czarodziejom i czarownicom przez następnych pięć lat, w przeciwieństwie do latania, którego kurs kończy się wraz z pierwszym rokiem. Właśnie z tego powodu zawodnicy do drużyny Quidditcha muszą być ze starszych roczników.
Pod koniec drugiej klasy uczniowie zobowiązani są dobrać sobie co najmniej dwa z poniższych przedmiotów, aby zaliczyć nadchodzące w późniejszych latach egzaminy: numerologia, mugoloznawstwo, wróżbiarstwo, starożytne runy oraz opieka nad magicznymi stworzeniami.
Egzaminy: Hogwart oferuje dwa typy egzaminów, które rozpatrywane są później przez rynek pracy; SUMy, czyli Standardowe Umiejętności Magiczne, mające miejsce w piątej klasie oraz Owutemy – Okropnie Wyczerpujące Umiejętności Magiczne, będące zwieńczeniem magicznej edukacji. Zdane na odpowiednią ocenę SUMy (Zadowalający i wzwyż) pozwalają na kontynuowanie nauki na wyższym poziomie przez następne dwa lata i zdanie z nich Owutemów – jeżeli uczeń nie zda SUMu z danego przedmioty na przynajmniej Zadawalający nie ma możliwości kontynuowania go w kolejnych dwóch latach (egzaminy mogą być poprawione maksymalnie dwa razy). Osoby z wysokimi wynikami mogły się cieszyć pracą w najbardziej szanowanych instytucjach magicznych, takich jak samo Ministerstwo Magii.
— Beauxbatons —
Akademia umieszczona jest w zamku wysoko w górach, otaczają ją ogrody w stylu francuskim oraz liczne magiczne fontanny. Placówka została wzniesiona ponad siedemset lat temu (później niż Hogwart) i w kolejnych latach jej rozbudowa oraz rozwój były fundowane przez byłego ucznia, znanego alchemika – Nicholasa Flamela oraz jego żonę Pernelle. W szkole znajduje się nazwana na ich cześć fontanna, a jej woda ma właściwości lecznicze i upiększające.
Do szkoły można się dostać z pomocą powozów zaprzężonych w latające konie (Abraksany – pojone jednosłodową whisky), nie ma możliwości określenia lokalizacji kompleksu na jakiejkolwiek mapie przez nałożone na szkołę zaklęcia ochronne. Z tego powodu paru zmierzających na rozmowę o pracę nauczycieli miało pewne komplikacje ze znalezieniem drogi, ale ostatecznie nikt w procesie nie ucierpiał, więc dyrekcja szkoły utrzymuje iż metoda ukrycia budynku nie zagraża niczyjemu życiu lub zdrowiu (nawet jeżeli pijane konie to też średnio bezpieczny środek transportu).
Uczniowie mają możliwość kształcić się twórczo przed 11 rokiem życia w murach szkoły, ale poważna nauka zaczyna się dopiero w roku jedenastych urodzin (wiek przyjęcia w Beauxbatons liczony jest rocznikowo, a nie tak jak w Anglii, po dacie ukończenia 11 roku życia). Nauczanie trwa siedem lat, a uczniowie piszą jedne z ważniejszych egzaminów dopiero na szóstym roku (nie tak jak w Hogwarcie – na piątym). Studenci tej szkoły wybijają się najczęściej w eliksirach lub zaklęciach i urokach.
Jeżeli jest się obywatelem jednego z państw, z których Akademia przyjmuje dzieci w swoje progi, nie ma się obowiązku wysłania pociech do szkoły. Mimo to, zaraz po urodzeniu i zarejestrowaniu dziecka w Ministerstwie, rodzice otrzymują oficjalne listy informujące, że ich dzieci znajdują się na liście oraz, że ,wedle życzenia, można je też skreślić. Szkoła nie wymaga dodatkowych opłat poza zapewnieniem dziecku mundurka oraz niezbędnych przyborów wraz z książkami przed rozpoczęciem nauki.
Uczniowie: Belgia, Francja, Hiszpania, Holandia, Luksemburg, Portugalia oraz terytoria zamorskie tych państw. Szkoła nie przyjmuje aplikantów z innych części świata.
Lokalizacja: Pireneje, Francja
Język wykładania: francuski
Przedmioty: Aby mogła być utrzymana ścisła współpraca w ramach turnieju trójmagicznego, przedmioty podstawowe (transmutacja, zaklęcia i uroki, obrona przed czarną magią, astronomia, zielarstwo, historia magii i eliksiry) w Hogwarcie, Beauxbatons i Durmstrangu w znacznej mierze pokrywały się pod względem podstawy programowej”. Uczniowie nie mieli obowiązku uczestniczenia w zajęciach latania. Ci nie przejawiający zainteresowania tą dyscypliną zobowiązani byli do podjęcia innych zajęć sportowych, artystycznych, wolontariatu bądź dowolnego przedmiotu związanego z rzemiosłem. W przypadkach wyjątkowego zainteresowania szczególną niszą artystyczną lub tworzeniem, niektórzy uczniowie mogli realizować wybraną dziedzinę indywidualnie, pod okiem nauczyciela np. krawiectwo czy plastyka.
Egzaminy: SUMy, czyli najważniejsze egzaminy w życiu młodego czarodzieja lub czarownicy, będące podstawą do odnalezienia się na rynku pracy odbywały się w roku szóstym, zostawiając tylko jeden rok w którym, uczniowie mogli kontynuować naukę ulubionych przedmiotów lub dobrać bardziej specjalistyczne i zawężone dziedziny wiedzy magicznej aby uzyskać z każdego z nich osobno odpowiedni certyfikat.
— Durmstrang —
Jedna z trzech największych szkół magii w Europie, położona na dalekiej północy kontynentu, która ze względu na międzynarodowy charakter, jest gotowa przyjmować zagranicznych studentów z tak odległych zakątków jak Bułgaria, skąd pochodziła jej założycielka – Nerida Vulchanova. Istnieje od 1294 roku i jest jedną z trzech szkół, które rywalizują w Turnieju Trójmagicznym. Podobnie jak Szkoła Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, placówka mieści się w zamku, chociaż ten nie jest tak duży jak budowla brytyjczyków. Zamek ma cztery kondygnacje, a ognie i światła rozpala się tylko w celach magicznych. Posiada bardzo rozległy teren otoczony jeziorami i górami. Ponadto szkoła jest niewykrywalna gołym okiem; Durmstrang ukrywa swoje miejsce pobytu przed wzrokiem niepowołanych osób za pomocą silnych zaklęć maskujących.
Szkoła nie przyjmuje czarodziejów pochodzenia mugolskiego i jest owiana raczej mroczną sławą, głównie przez swoje curriculum – nauczane są tam sztuki czarnomagiczne, kładziony jest nacisk na dyscyplinę i podporządkowanie, a sposób wychowywania podopiecznych bywa raczej surowy. Zwraca się dużą uwagę uczniów na fizyczny element posługiwania się magią, jak na przykład pojedynki i utrzymywanie dobrej kondycji. Nauka trwa od dziesiątego do osiemnastego roku życia, a do szkoły należy zgłosić dzieci samemu, placówka nie posiada żadnego spisu, który warunkowałby którzy z czysto krwistych czarodziejów mają pierwszeństwo, aby uczęszczać do szkoły.
Uczniowie: Skandynawia, Bałkany, kraje Europy Środkowej
Lokalizacja: Góry Skandynawskie, pogranicze Szwecji i Norwegii
Język wykładania: szwedzki
Przedmioty: Poza przedmiotami dzielonymi przez trzy szkoły biorące udział w Turnieju Trójmagicznym (transmutacja, zaklęcia i uroki, obrona przed czarną magią, astronomia, zielarstwo, historia magii, eliksiry) Durmstrang oferował techniki pojedynkowania się, jako część swojej podstawy programowej. Ponadto uczniowie mieli nie tylko zezwolenie na zgłębianie wiedzy o czarnej magii (praktyka jedynie pod okiem profesorów, na odpowiednio wyznaczonych celach), ale także był to jeden z wykładanych przedmiotów. Przepływ książek o tej tematyce był jednak w pewnym stopniu regulowany. Do podstawowych informacji, samodzielnie, mogli dobrać się dopiero czwartoroczni, a dostanie się na faktyczne zajęcia uznawane było za zaszczyt. Jest to także jedyna szkoła uznająca za przedmiot wychowanie fizyczne.
Egzaminy: SUMy odbywają się w roku piątym i stanowią podstawę przyjęcia młodego czarodzieja przez przyszłego pracodawcę. Następne trzy lata nauki spędzone są na kursach dostosowujących uczniów do pracy, którą mają zamiar wykonywać, w związku z czym mniejsze egzaminy podsumowujące poszczególne moduły odbywają się co pół roku, a całość kończy test praktyczny.
— Koldovstoretz —
To dość kontrowersyjna, rosyjska szkoła dla czarodziejów krwi czystej. Chłopcy uczeni są tutaj walki, przetrwania i szacunku do starszych. Wpajany im jest również dystans do krajów zachodnich. Uczniowie odbierający naukę w tej placówce są mocno podzieleni ze względu na płeć. Jedynym momentem, w którym mogą się zobaczyć jest pora posiłków. Posiadają osobne dormitoria (w osobnych częściach zamku), osobne zajęcia oraz ich rozkład.
Uczniowie Koldovstoretzu wysyłani są na półroczną wyprawę (w grupach jedynie kobiecych lub jedynie męskich), z której zdarza się, że wracają nawet o kilka miesięcy spóźnieni (przypadki śmierci zdarzają się wbrew pozorom rzadko, raz na kilka lat). Na zajęciach sportowych popularną jest odmiana quidditcha, w której zamiast mioteł korzysta się z całych drzew wraz z korzeniami – tutaj znowu, szkoła ma dwie reprezentacje: kobiecą oraz męską. Nauczyciele rzadko kiedy ingerują w spory uczniów, wychodząc z założenia, że ich sprawą jest to, jak zostaną one rozwiązane. Często więc dochodzi do pojedynków i starć, a najsilniejsi są w Koldovstoretzie najbardziej szanowani.
Głównym założeniem szkoły jest wykształcenie silnych, potrafiących zadbać o siebie czarodziejów, dlatego też wspierania słabszych nie wchodzi w grę. Nauka zaczyna się w wieku lat 10 i trwa osiem lat.
Opiekunowie dziecka zapisując je do szkoły zobowiązani są wpłacić opłatę rekrutacyjną, która nie należy do najniższych. Im szybciej zapisze się dziecko tym większe szanse na to, że zostanie ono przyjęte, dlatego też wiele z dzieci zostaje wpisanych na listę jeszcze przed swoim narodzeniem.
Uczniowie: Rosja
Lokalizacja: Ural, Rosja
Język wykładania: rosyjski
Przedmioty: Wspólnymi przedmiotami dla obu płci są transmutacja, zaklęcia, eliksiry i historia magii (chociaż, oczywiście, prowadzone osobno i skupiające się na innych aspektach danych zagadnień. Kto chciałby nudzić dziewczynki bitwami?). Za przedmioty męskie uważa się obronę przed czarną magią, astronomię i numerologię, a dziewczynki uczone są, zielarstwa, starożytnych run i wróżbiarstwa. Chociaż nie ma oficjalnego zakazu, jeśli o wyborze niezbyt tradycyjnego wyboru dowiedzieli się rówieśnicy, tego samego dnia odważnego biedaka czekałoby wiele pojedynków o honor. Aby na takie zajęcia uczęszczać oficjalnie, zamiast chowania się z książkami po kątach, należy zebrać co najmniej trzyosobową grupę, aby uniknąć mieszania się płci w jednej klasie.
Egzaminy: Mimo tak różnych podstaw programowych, jedynym co liczy się po zakończonej edukacji to dyplom ukończenia szkoły. W ostatnim roku, po tego typu wyzwaniach, każdy, bez względu na wszystko, mógł być z siebie dumny. Egzamin kończący, przypominał wielką, uroczystą galę, ostateczną okazję do pokazania swojej wartości i dojrzałości. Teoretycznie mógł dotyczyć całego zakresu materiału z ośmiu lat, ale zwyczajowo omijało się w doborze pytań zagadnień z pierwszych lat nauki.