16.10.2023, 13:00 ✶
Wcale nie chciała mierzyć go spojrzeniem, ale skoro on to zrobił, to musiała mu zawtórować, tak działało życie.
- Oddychasz, jeszcze świeci słońce, rhyzyko tego, że niebo zapadnie nam się na głowy jak sklepienie sta'ej kaplicy wydaje się być minimalne... jak dla mnie to całkiem dob'y dzień, panie...? No jakoś tam nie dosłyszałam nazwiska. Imienia też.
Jeszcze się nie zdenerwowała. Srebrne oczy spoglądały na Cathala uważnie, z lekkim rozbawieniem, ale w rzeczywistości Macmillan zachowywała całkiem sporą rezerwę ostrożności w podejściu to tego tajemniczego jegomościa, bo chociaż niedobitki potomków Gauntów rzadko spotykały się w tym miejscu, to Cathala tutaj nigdy-przenigdy nie widziała. To znaczy, może gdyby ktoś ją trzepnął, to by sobie przypomniała jakiegoś tam kuzyna, który wyjechał strasznie dawno i nieprawda, ale przez ostatnie lata funkcjonowała bez żadnej wiedzy o tym, że Shafiq istnieje. Miała pełne prawo się wahać. Z tego też powodu stała tak, żeby móc chwycić za różdżkę. Nie chciała go oczywiście skrzywdzić (brońcie bogowie, poza tym nigdy by jej się to nie udało), ale nawet w Little Hangleton duży huk i bardzo głośny krzyk młodej panny ściągnąłby wystarczającą liczbę gapiów, żeby nieproszony intruz sobie poszedł. A ona potrafiła drzeć się jak nikt inny. Nieuleczalny syndrom panny w wiecznych opałach robił swoje.
- Mam zbyt barhwną osobowość, żeby mnie zjadły, jak nie ja to, kto będzie im opowiadał bajki na dobrhanoc.
Zadarła podbródek i zmarszczyła nos, jakby powiedziała coś wyjątkowo oczywistego.
- Olchidea. A co, nie widać?
W istocie nie było tego po niej widać w nawet minimalnym stopniu. Orchidea Gaunt była kobietą z klasą. Niziutka, z wąskim podbródkiem i szpiczastym nosem, zawsze ubrana w takie eleganckie ciuchy, nosiła garsonki i malowała usta ciemnymi szminkami. W ogóle, jak się pomyślało o Orchidei, to myślało się o makijażach, bo była w tym bardzo dobra i mocno to lubiła, zwłaszcza że przy tak ciemnych, kruczoczarnych wręcz włosach, bez podkreślania urody kosmetykami jej twarz wydawała się być jakaś taka... pusta. Sarah w garsonce wyglądałaby jak zupełnie inny człowiek. Wyglądała bardziej jak jakiś leśny duch, niż córka tej Orchidei Gaunt, zwłaszcza przez te popielate włosy, ale sądząc po srebrnym rumieniu w okolicy obojczyka, musiała być na coś chora, a w tej rodzinie na ilość chorób nie rzucało się monetą, tylko kilkuścienną kością. Poza tym - nie powiedzieć córce, że wysyła ją do Little Hangleton, bo kazały jej to zrobić głosy w jej głowie, tylko wmówić jej o tak jak to bardzo nie ma czasu tam posprzątać - to było coś totalnie w jej stylu.
- Nie no, chyba tutaj tego peta tak nie zostawisz.
- Oddychasz, jeszcze świeci słońce, rhyzyko tego, że niebo zapadnie nam się na głowy jak sklepienie sta'ej kaplicy wydaje się być minimalne... jak dla mnie to całkiem dob'y dzień, panie...? No jakoś tam nie dosłyszałam nazwiska. Imienia też.
Jeszcze się nie zdenerwowała. Srebrne oczy spoglądały na Cathala uważnie, z lekkim rozbawieniem, ale w rzeczywistości Macmillan zachowywała całkiem sporą rezerwę ostrożności w podejściu to tego tajemniczego jegomościa, bo chociaż niedobitki potomków Gauntów rzadko spotykały się w tym miejscu, to Cathala tutaj nigdy-przenigdy nie widziała. To znaczy, może gdyby ktoś ją trzepnął, to by sobie przypomniała jakiegoś tam kuzyna, który wyjechał strasznie dawno i nieprawda, ale przez ostatnie lata funkcjonowała bez żadnej wiedzy o tym, że Shafiq istnieje. Miała pełne prawo się wahać. Z tego też powodu stała tak, żeby móc chwycić za różdżkę. Nie chciała go oczywiście skrzywdzić (brońcie bogowie, poza tym nigdy by jej się to nie udało), ale nawet w Little Hangleton duży huk i bardzo głośny krzyk młodej panny ściągnąłby wystarczającą liczbę gapiów, żeby nieproszony intruz sobie poszedł. A ona potrafiła drzeć się jak nikt inny. Nieuleczalny syndrom panny w wiecznych opałach robił swoje.
- Mam zbyt barhwną osobowość, żeby mnie zjadły, jak nie ja to, kto będzie im opowiadał bajki na dobrhanoc.
Zadarła podbródek i zmarszczyła nos, jakby powiedziała coś wyjątkowo oczywistego.
- Olchidea. A co, nie widać?
W istocie nie było tego po niej widać w nawet minimalnym stopniu. Orchidea Gaunt była kobietą z klasą. Niziutka, z wąskim podbródkiem i szpiczastym nosem, zawsze ubrana w takie eleganckie ciuchy, nosiła garsonki i malowała usta ciemnymi szminkami. W ogóle, jak się pomyślało o Orchidei, to myślało się o makijażach, bo była w tym bardzo dobra i mocno to lubiła, zwłaszcza że przy tak ciemnych, kruczoczarnych wręcz włosach, bez podkreślania urody kosmetykami jej twarz wydawała się być jakaś taka... pusta. Sarah w garsonce wyglądałaby jak zupełnie inny człowiek. Wyglądała bardziej jak jakiś leśny duch, niż córka tej Orchidei Gaunt, zwłaszcza przez te popielate włosy, ale sądząc po srebrnym rumieniu w okolicy obojczyka, musiała być na coś chora, a w tej rodzinie na ilość chorób nie rzucało się monetą, tylko kilkuścienną kością. Poza tym - nie powiedzieć córce, że wysyła ją do Little Hangleton, bo kazały jej to zrobić głosy w jej głowie, tylko wmówić jej o tak jak to bardzo nie ma czasu tam posprzątać - to było coś totalnie w jej stylu.
- Nie no, chyba tutaj tego peta tak nie zostawisz.
she is passion embodied,
a flower of melodrama
in eternal bloom.
a flower of melodrama
in eternal bloom.