Głaskanie swojej dłoni przez Edwarda przyjęła raczej z dozą dystansu, ale nie zmieniła wyrazu twarzy, ani się nie odsunęła. Pozwoliła mu na to, bo nie chciała za szybko go peszyć, czy też przepędzać. Zapamiętała go jako kulturalnego i ciepłego człowieka. Uśmiechnęła się tylko szerzej i szła obok niego delikatnie skocznym krokiem tak jak miała w zwyczaju. Jego spoufalanie było dla niej niekomfortowe, ponieważ czuła do niego respekt ze względu na to, że był od niej zdecydowanie starszy. Tak, Elaine była bardzo otwartą osobą, pewną siebie i tego, co chciałaby robić, ale peszyła ją obecność dojrzałych mężczyzn. Nie pamiętała nawet dlaczego tak się czuła, ale w sumie odkąd zaczęła występować źle znosiła spojrzenia dorosłych ludzi płci męskiej; było w tym coś dziwnego i przerażającego. Edward jednak nie sprawiał, że się go bała. Po prostu musiała go na nowo poznać, musiała sobie przypomnieć jak było jej dobrze w jego towarzystwie. Tacy mężczyźni jak ten konkretny Prewett powodowali, że z czasem czuła się przyjemnie doceniona, a szukała w nich może ojca; kogoś kto się nią zaopiekuje? Nigdy nie czuła potrzeby szukania rodziców, dowiadywania się o nich czegokolwiek. Wolała ich nie znać, aby się nie zawieść.
Rozpromieniła się jeszcze bardziej, gdy tylko usłyszała komplement. Włosy upięła teraz lekko na tyle głowy białą kokardką, która miała pasować do sukienki. Usiadła na krześle w odpowiedniej odległości od Edwarda i uśmiechnęła się do niego szeroko. Miała również szklankę z lemoniadą, której się napiła. Musiała trochę odpocząć po treningu.
– Dziękuję – powiedziała kolejny raz tego dnia – Staram się, aby było tu chociaż odrobinę przyjemnie i przytulnie. Sama o to zadbałam. Nie jestem dobra w sadzeniu kwiatów, czy ziół, ale przydają się. Chętnie zobaczyłabym twój ogród – dodała entuzjastycznie na samą myśl o takim miejscu. Elaine bardzo lubiła ładne miejsca. – Jakie masz tam kwiaty? Jakie drzewa? Czy masz dużo szkodników? Jak się ich pozbywasz? Ile w swoim życiu widziałeś ładnych ogrodów? – zalała go kolejną falą pytań.