– Bardzo dobrze – że zamierzał zachować wszystkie środki ostrożności. Jak już powiedziała: ufała mu. Gdyby mu nie ufała, to by jej tu nie było. Natomiast nawet najostrożniejsza osoba mogła się zapomnieć, a Ginevra nikomu źle nie życzyła, zwłaszcza osobom, z którymi pracowała, wręcz życzyła im jak najlepiej, martwiła się, wiec jak taka dobra ciocia, zamierzała ostrzegać. Albo jak nadopiekuńcza matka. – Przykro mi – dodała pod koniec, nieco ciszej. Nikomu nie życzyła być świadkiem takich obrazków. Czy to było na wykopaliskach? Czy zdarzył się wypadek? Nie ważyła się zapytać. Czasami ze względu na to, że była magimedykiem i wróżbitą, bardzo empatyczną osobą, robiła za psychologa, musiała mieć bardzo otwarty umysł na znaki, musiała dobrze obserwować i analizować ludzi, by poprawnie odczytywać wróżby. Wszak znaki były uniwersalne i potrafiły się pokazać identyczne w przypadku dwóch różnych osób i dwóch różnych sytuacji, rolą wróżbity było je odczytać i zinterpretować odpowiednio do danego zagadnienia. Ktoś taki musiał być dobry w psychologii, inaczej daleko by nie zaszedł. Pomagała się ludziom oswoić z różnymi rzeczami, dostrzec to, czego nie rozumieli i nie widzieli. Nie wiedziała na jakim etapie jest Cathal, czy go to gniecie, czy go to męczy… Nie chciała się narzucać.
Zbliżyła się ostrożnie do filaru, gęsto porośniętego jakimś zielskiem. Zmierzyła go od dołu do góry, licząc w myślach ile może mieć metrów, to samo wszerz.
– Może oglądali. Ale może musi je obejrzeć jakiś konkretny specjalista, jak z tymi papierami. Nie wiem – czarodzieje mieli różne zdolności, ale bywało, że konkretni specjaliści siedzieli raczej na dupie w domu, albo swoim gabinecie, albo gdzieś tam, i nie włóczyli się po jakichś zapomnianych polach i innych takich Zwłaszcza Anglicy – najwięksi nudziarze na świecie, tak ich zresztą w głowie miała Guinevere i nie kryła się ze swoimi opiniami przed ludźmi z ekipy archeologicznej. Nie miała za nudziarzy i sztywniaków wszystkich rzecz jasna, ale jako ogół lubiła tak o nich mówić. – Hmm… Na pewno były kluczowe. Nie sądzę, by ta wizja… to coś co pokazała mi Cassandra było przypadkowe. Tacy ludzie nie pozostawiają swoich losów i wyborów przypadkowi – bo przypadek nie istnieje, ale nie zamierzała tutaj teraz nikogo nawracać na Jedyną Słuszną Ścieżkę. – Zresztą mówiła mi bardzo wyraźnie, że mamy się strzec filarów i tego, co w sobie kryją. Nie były dziełem ludzi z tej wioski. Co kryjecie? – zapytała w eter, bardziej siebie niż kogokolwiek tutaj z obecnych, spoglądając na kamień skryty pod roślinnością, którą w jednym fragmenciku odsunął Cathal. Nie znała się na starożytnych runach ani na numerologii, potrafiła jedynie odczytywać znaki rozsypywane przez magię i los. Spojrzała więc z uwagą na symbole widoczne na odsłoniętym fragmencie. – Ciekawe co to za kamień. Zwykła skała, czy może jednak coś innego? – zapytała po chwili.