To wszystko co dla niego chciała: żeby mógł żyć dokładnie tak, jak chce. Nawet po prostu grać na tej swojej gitarze za marne grosze – nie miałoby to znaczenia, skoro to ona miała pieniądze i niczego by mu nie brakowało. Tak, było jej go żal. Bo pomimo tego, że robił to, co chciała jego rodzina, to oni dalej go… Dalej go karali. Jak wtedy, po areszcie. Victoria nie wiedziała co mu zrobił ojciec, ale Sauriel wtedy ledwo trzymał się na nogach i nagle nie był taki niedotykalski. Wtedy w pełni zrozumiała jak bardzo ten człowiek potrzebuje pomocy – i ze jej nie ma w swoim domu, u bliskich, u których powinien ją mieć. Miała tego sygnały już wcześniej, ale wtedy zobaczyła to tak w pełni. I jak miałaby mu nie pomóc? Jak miałaby przejść po prostu obojętnie, skoro przez kilka miesięcy Sauriel stał się dla niej naprawdę bliski?
– A na co masz ochotę? – więc miała tylko słuchać i potakiwać? Nie miała nawet prawa do komentarza, do uwagi, do niczego w zasadzie. A potem… Ach. Co miała odpowiedzieć na to, co powiedział później? – Aha – było jedynym co wydostało się z jej gardła. Bo znowu… zabrakło jej słów. Rzeczy jakie jej mówił… Jak ona to miała przyjąć do wiadomości? Jak miała to sobie poukładać w głowie i żyć dalej?
Powoli oparła się o oparcie krzesła i splotła ze sobą dłonie na udach, żeby jakoś powstrzymać to, że się trzęsły.
– I nie możesz przestać? Musisz to nadal robić? – zabijać tych biednych ludzi znaczy się. To że nie czuł wyrzutów sumienia to jedno… Ale to czy chciał to robić to drugie i właściwie kluczowe. – Ale nie musi być też gorzej – bo przecież mogło być gorzej.
A wiedziała już jak to jest, kiedy zabijało się ludzi. Nie jednego, nie dwóch, nie trzech. Brak wyrzutów sumienia to jedno. Usprawiedliwienie tym innych rzeczy to drugie. A myśl o tym, że można zabić ukochaną osobę, bo jej życie do czegoś się przyda, to trzecie. Widmo składnika kamienia filozofów zawisło jej gdzieś w głowie. Legendarna substancja… Mogąca uczynić człowieka nieśmiertelnym. Cóż, nic nie było na tym świecie za darmo, czyż nie?
– Tego właśnie chcesz? – właściwie to pierwszy raz wprost padło zdanie o zerwaniu zaręczyn. „Musisz pozwolić mi odejść” – tak jakby trzymała go gdzieś na siłę. Przecież go do niczego nie zmuszała, wręcz przeciwnie. Rzadko się skarżyła, nawet jeśli coś jej się nie podobało. Sauriel tak naprawdę miał wolną rękę do wszystkiego – jedynym warunkiem postawionym w maju było to, że nigdy więcej ma nie podnosić na nią ręki. Tak, chciała mu pomóc. Ale nie na siłę, nie kiedy jej pomoc miał odtrącać. Nie chciała nic robić wbrew niemu. – Sauriel, ja cię przecież do siebie nie przywiązałam żadnym łańcuchem – tak jakby to od niej zależało… A chyba nie zależało? Nie tak do końca?