23.09.2023, 15:19 ✶
– Już zmierzcha, ale bez obaw. Obóz jest w miejscu, którego pierwotna katastrofa nie dotknęła – zapewnił Cathal, pomagając jej usiąść. To, że się na nim opierała, nie przeszkadzało mu ani trochę, bo Shafiq po pierwsze, nie był człowiekiem przewrażliwionym na tym punkcie, po drugie, widział przecież w jakim była stanie. Nawet ustawił się w taki sposób, by podtrzymać ją w razie potrzeby, gdyby spadała z krzesła. Już kiedyś ustalili, że nie był angielskim dżentelmenem, rzadko miał ochotę przestrzegać dobrych manier, ale jego duża nie była tak przeżarta spaczeniem, aby wyzbył się pewnych podstawowych, ludzkich odruchów. Na pewno nie wobec osób, które znał.
– Ta, to wrzosy. Ciągną się na zachód stąd, i tam stoi jeden z tych filarów – mruknęła Nell, zabierając pustą fiolkę. Ona, w przeciwieństwie do Shafiqa, niepokoju albo kryć nie chciała, albo ukryć go nie potrafiła. Jej drobna buzia była ściągnięta w wyrazie zmartwienia, czy o Guinevere, czy też przepowiednią, którą właśnie usłyszeli. – Cal…
– Naprawdę, nie mam zamiaru doprowadzać do nieprawdopodobnej katastrofy – stwierdził Cathal, a w jego głosie zabrzmiała nawet odrobina irytacji. – Może i niezbyt polegam na wróżbiarstwie, ale ta kobieta włożyła wiele starań w to, aby zostawić po sobie wiadomość. I nie, nie zrezygnuję z badań nad filarami, ale postaramy się przeszukać wszystkie papiery i rozejrzeć po wiosce w poszukiwaniu jakichś jej śladów. Być może Jamil zdoła przywołać jej ducha.
Nie myślał w tej chwili o tym, że Augustus Blackwood prawdopodobnie także nie zamierzał doprowadzić do nieprawdopodobnej katastrofy. Że być może Cassandra zobaczyła nie tylko ten pierwszy upadek, ale także kolejny. Nie, takie myśli nie powstały w głowie Shafiqa, ale też na szczęście obu kobiet i całej ekipy, nie był aż tak zadufany w sobie, jak Augustus. Był skłonny to ostrzeżenie przynajmniej wziąć pod uwagę – i poszukać głębiej.
– Tak czy inaczej, Ginny powinna trafić do łóżka. Przyniosę ci herbatę ziołową. I nie daj się przez sen opętać żadnej Cassandrze, dobrze? – oświadczyła Nell, cofając się. – Pójdę przygotować ziółka. Odprowadź ją, Cal. Jak dasz jej upaść po drodze, urwę ci głowę.
– Musiałabyś doskoczyć – odparował Cathal, z odrobiną rozbawienia w głosie. – Upewnij się, że nikt nie został w wiosce i przekaż każdemu, kogo spotkasz, że mają dziś się tam nie zbliżać. Jutro porozmawiam z ekipą i przekażę, że o zmierzchu może być tam niebezpiecznie. Ale ani słowa o tej przepowiedni, jasne? Jamilowi i Lecie pewnie o tym wspomnimy, nie chcę ogólnej paniki.
Musiał jakoś uzasadnić nakaz opuszczania prac wcześniej i nie zbliżania się do wioski o zmroku, ale „mogą zadziałać specyficzne zaklęcia” brzmiało lepiej niż „kilkaset lat czemu czarownica przewidziała nam zagładę i przekazała tę informację przez Ginny”.
– Chodź – powiedział, wyciągając ku Guinevere rękę, gotów pomóc jej dojść do namiotu, który zajmowała.
– Ta, to wrzosy. Ciągną się na zachód stąd, i tam stoi jeden z tych filarów – mruknęła Nell, zabierając pustą fiolkę. Ona, w przeciwieństwie do Shafiqa, niepokoju albo kryć nie chciała, albo ukryć go nie potrafiła. Jej drobna buzia była ściągnięta w wyrazie zmartwienia, czy o Guinevere, czy też przepowiednią, którą właśnie usłyszeli. – Cal…
– Naprawdę, nie mam zamiaru doprowadzać do nieprawdopodobnej katastrofy – stwierdził Cathal, a w jego głosie zabrzmiała nawet odrobina irytacji. – Może i niezbyt polegam na wróżbiarstwie, ale ta kobieta włożyła wiele starań w to, aby zostawić po sobie wiadomość. I nie, nie zrezygnuję z badań nad filarami, ale postaramy się przeszukać wszystkie papiery i rozejrzeć po wiosce w poszukiwaniu jakichś jej śladów. Być może Jamil zdoła przywołać jej ducha.
Nie myślał w tej chwili o tym, że Augustus Blackwood prawdopodobnie także nie zamierzał doprowadzić do nieprawdopodobnej katastrofy. Że być może Cassandra zobaczyła nie tylko ten pierwszy upadek, ale także kolejny. Nie, takie myśli nie powstały w głowie Shafiqa, ale też na szczęście obu kobiet i całej ekipy, nie był aż tak zadufany w sobie, jak Augustus. Był skłonny to ostrzeżenie przynajmniej wziąć pod uwagę – i poszukać głębiej.
– Tak czy inaczej, Ginny powinna trafić do łóżka. Przyniosę ci herbatę ziołową. I nie daj się przez sen opętać żadnej Cassandrze, dobrze? – oświadczyła Nell, cofając się. – Pójdę przygotować ziółka. Odprowadź ją, Cal. Jak dasz jej upaść po drodze, urwę ci głowę.
– Musiałabyś doskoczyć – odparował Cathal, z odrobiną rozbawienia w głosie. – Upewnij się, że nikt nie został w wiosce i przekaż każdemu, kogo spotkasz, że mają dziś się tam nie zbliżać. Jutro porozmawiam z ekipą i przekażę, że o zmierzchu może być tam niebezpiecznie. Ale ani słowa o tej przepowiedni, jasne? Jamilowi i Lecie pewnie o tym wspomnimy, nie chcę ogólnej paniki.
Musiał jakoś uzasadnić nakaz opuszczania prac wcześniej i nie zbliżania się do wioski o zmroku, ale „mogą zadziałać specyficzne zaklęcia” brzmiało lepiej niż „kilkaset lat czemu czarownica przewidziała nam zagładę i przekazała tę informację przez Ginny”.
– Chodź – powiedział, wyciągając ku Guinevere rękę, gotów pomóc jej dojść do namiotu, który zajmowała.