Guinevere uśmiechnęła się pod nosem na słowa Nell, co można było co najwyżej wyczytać w tonie jej głosu, skoro stała tyłem.
- Właśnie dokładnie na tym – zadziwiające było jak zupełnie różne podejście do nauki mieli w różnych szkołach magii. Zderzenie z tym jak nauczają w Hogwarcie młoda Ginny zaliczyła już lata temu, kiedy przyjechała z rodziną do Anglii i akurat miała okazję podyskutować trochę z Minerwą McGonagall. Dzisiaj już się nie dziwiła, dzisiaj wiedziała lepiej. W Hogwarcie byli bardzo ograniczeni, to pewnie przez tych ministrów z kijami w tyłkach – bali się animagii, bali się duchów i możliwości kontaktu z nimi, i bali się nekromancji. Ogólnie bali się mnóstwa rzeczy, a w takiej Afryce jakoś wszystko działało i miało się dobrze. Ale to nie był czas na konfrontacje sposobów nauczania i posiadanej wiedzy przez wychowanków z Hogwartu i z Uagadou. - Znam teorię, nie praktykuję, spokojnie – nie każdy miał do tego talent, tak jak nie każdy miał talent do animagii czy wróżenia.
Ginevra odetchnęła i spojrzała w zwoje, bardzo szybko westchnęła, bo schemat się powtórzył i litery znowu zaczęły tańczyć nie tylko na starym pergaminie, ale i przed oczami, mimowolnie uniosła dłoń do głowy, jakby to miało powstrzymać jej ból. Rzecz jasna: nie mogło. Kręciło jej się w głowie… ale może jednak to świat się kręcił wokół. Pewnie nawet pobladła, co musiało być tym bardziej widoczne na jej opalonej skórze. Tym razem nie stawiała oporu, kiedy już pierwszy odruch minął i można było na ułamek sekundy pomyśleć logicznej. Jej oczy otworzyły się szerzej – czy to w zdziwieniu na to, że usłyszała szept w uchu, czy bardziej na słowa. Przysięgłaby, że nie tylko zostały jej wypowiedziane prosto do ucha, ale że były mówione konkretnie do niej!
Znowu widziała wrzosowisko, kamienny filar pokryty bluszczem – coś absolutnie innego od tego, co znała z Afryki, ale tez nie tak całkiem obcego.
– T-to ostrzeżenie dla… – próbowała powtórzyć, ale wtedy obraz zaczął wirować jeszcze bardziej, do tego stopnia, ze Ginny musiała po prostu zamknąć oczy. Nie pomogło. Ciemność też wirowała. A później słyszała ten hałas. Walenie. To-dom-dom-dom-dom tak prawdziwe, jakby to koło niej coś się waliło, a nie mogło nic, nie było tutaj trwałych budowli. Albo to był szum? Jak zgiełk wielkiego miasta. Później… a może wcześniej… musiało być później… było szarpnięcie. McGonagall zachłysnęła się urywanie powietrzem i spojrzała w parę jasnych oczu, zamiast w pergaminy, których już nie miała na widoku. Nell krzyknęła, a Ginevra zdawała się nie zwracać na to uwagi, łapiąc słowa i bodźce, jakie naciskały jej na głowę jeszcze chwilę temu. Nie zgubić ani słowa. Powtórzyć, póki nie będzie za późno.
Za późno.
– To ostrzeżenie dla ciebie i dla was, byście nie podzielili naszego losu – wyrzuciła z siebie w końcu, czując na plecach gorąco ognia, ale zaraz ono zniknęło… Był za to gryzący zapach dymu – tak znany ze wszelkich seansów spirytystycznych i wróżenia. – S-strzeżcie się filarów pozostawionych przez naszych przodków – powtórzyła, skupiając się na Cathalu, żeby nie zdekoncentrować się po tych wszystkich bodźcach i jak nagłe to wszystko było. – Kto sięgnie po ich tajemnice i moc, zapłaci cenę. Śmierć i po was przyjdzie o zmierzchu.
Ciemnowłosa czuła gęsią skórkę, przeszedł ją dreszcz. To wrażenie, które miała patrząc na pergaminy – teraz tylko się spotęgowało. Tak jakby Cassandra Blackwood naprawdę do niej mówiła.
– Cassandra Blackwood. Mówi wam to coś? – zapytała w końcu, kiedy zapadła cisza.