[lato 1972] A na pokładzie żyją karaluchy

Rozproszenie nie zadziałało. To znaczy zadziałało – zniszczyło plamę oleju wyczarowaną wcześniej przez Augustusa, ale tylko tyle. Nie sprawiło by wyrwali się z wizji. Rzeczywistość, którą całą czwórką widzieli przed swoimi oczami wydawała im się zaskakująco realna: gdyby któreś z nich spróbowało wziąć do rąk kieliszki z szampanem mogliby je rozbić, mogliby się nawet napić pozostawionego w nich alkoholu i z pewnością poczuliby jego smak. Po prostu byli tutaj intruzami. I to intruzami na tyle, że gdy tylko przestali się zachowywać jak ich imiennicy z przeszłości, wizje przestały się trzymać kupy a zaczęły się sypać. Obserwowali cudze sny, mimowolnie w nich uczestnicząc, nawet teraz – choć w pełni świadomi, wciąż w nich tkwili. Danielle może omamiona obrazami, na tyle nieobecna, że trudno było z nią w tym momencie nawiązać jakikolwiek kontakt, nie odpowiedziała Avelinie. Sebastian, choć wyzwolił się spod magii, odszedł eksplorować tajemnice statku.
Za to, o czym przekonał się dość szybko Augustus, ból był prawdziwy. I na tyle niespodziewany, że poczuł, jak traci grunt pod nogami. Obydwoje z Aveliną upadli, ale ich ciała nie dotknęły pokładu statku, bo po prostu zniknęły.
Świadomość przyszła wraz ze słabnącym bólem głowy. Augustus leżał obok Aveliny na pokładzie Perły Morza w tym samym miejscu, w którym wcześniej osunęli się na ziemię. W nosy uderzał ich ostry zapach morskiej soli i rozkładających się glonów.
Oprzytomnieli.

Koniec sesji

Augustusie i Avelino - Ockniecie się już w kolejnej sesji z walką.
Sebastianie - Ty również otrzymasz nową sesję, w której będziesz mógł eksplorować statek.
Danielle - Twoja postać ocknie się, gdy zostanie przełamana klątwa.