[12.06.72] Mgły Zakazanego Lasu

Uderzenie zabolało i na moment znów wycisnęło dech z płuc Brenny. Ale kiedy Victoria do niej zawołała - co znaczyło, że jest cała i zdrowa - Brenna odetchnęła z ulgą. Bo tak, na logikę doskonale wiedziała, że nie musi się martwić o Victorię. Ta była dorosła, naprawdę dobra w rozpraszaniu, i jako aurorka przeszła przeszkolenie bojowe... nawet ktoś po twardej szkole Longbottomów, w której zajęcia zaczynałeś jeszcze jako gówniarz, musiał przyznać, że jednak aurorów zwykle szkolono całkiem przyzwoicie.
A jednak w samym rdzeniu natury Brenny tkwiła troska o innych i po prostu nie umiała inaczej. Wokół tego oplatała się cała jej osobowość.
- Żyję! - zawołała, pozwalając sobie na całe dziesięć sekund leżenia, zanim wstała i po raz drugi już wygrzebała się z dziury. Mgła powoli opadała, przez gałęzie drzew prześwitywało już jaśniejsze, nie różane światło. Wstał nowy dzień, który zaczęły nie od zachwycania się jednorożcami, ale od przypadkowego ujęcia bandy kłusowników. Brenna wyglądała... no cóż, nie najlepiej: krew spływała jej po twarzy, we włosach miała liście, ubranie brudne, i bardzo bolało ją biodro, ale nie było to nic, czego magia nie wyleczy do jutra. - Nic ci nie jest, Tori? Masz kajdanki? Ja mam, ale cholera, tylko jedne - powiedziała, bo jeden komplet nosiła z sobą zawsze, nauczona tym, że nie zna dnia ani godziny, kiedy przyjdzie jej kogoś aresztować, a magiczne więzy były nietrwałe.
- Dwie suki! Zobaczycie, zniszczymy was! - warknął jeden z mężczyzn, walcząc z więzami. Próbował się odczołgać, ale Brenna przewróciła go na plecy i wyciągnęła kajdanki.
- Brygada Uderzeniowa, jesteś aresztowany pod zarzutem kłusownictwa oraz napaści na Brygadzistką i aurorkę - oświadczyła z niesamowitą satysfakcją w głosie. Dwa jednorożce! Mogły sobie na nie z daleka popatrzeć! Może znalazłyby więcej włosów! A ci dranie nie tylko zepsuli im poranek, ale jeszcze chcieli skrzywdzić te piękne, niewinne zwierzęta.
- Skąd wy...
- Silenco - mruknęła, bo chwilowo absolutnie nie miała cierpliwości do wysłuchiwania obelg i tym podobnych. - Jedna z nas musi się teleportować i ściągnąć wsparcie... tylko szybko. Chyba lepiej ty - powiedziała, spoglądając na to, w jaki sposób Lestrange się poruszała. Nie były pewne, czy byli tutaj tylko ci trzej, mogli pojawić się następni. Nie dadzą rady ich przetransportować, wsparcia więc bardzo potrzebowały, ale Victoria z tą kostką, czy skręconą, czy tylko naciągniętą, nie mogła zostać tutaj sama. Gdyby pojawili się kolejni, miałaby większy problem, żeby uciec.
Wyglądało na to, że to był kolejny dzień, gdy Brenna wpadnie do Ministerstwa z absolutnie niespodziewaną sprawą i aresztowanymi, którzy wpadli w ręce jej i Victorii absolutnie przypadkiem...