07.09.2023, 02:05 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.09.2023, 02:13 przez Atreus Bulstrode.)
- To.. akurat byłoby strasznie dziwne... I niepokojące. Mam na myśli, gdybyś prowadziła taki kalendarz - parsknął, nawet nieco rozbawiony tą perspektywą. Szkoda natomiast, że on nie prowadził takiego spisu dat, kiedy to ona postanowiła robić coś głupiego. Może powinien, ale trochę obawiał się, ze będzie musiał zaznaczyć na czerwono dosłownie każdy dzień miesiąca.
- Aż dwudziestu? - w głosie pobrzmiała delikatna kpina, a może zwyczajnie niedowierzanie. Taka okrągła liczba była całkiem imponująca, chociaż z drugiej strony, to jak w ogóle to cało znaleźli? Dobry mieszkaniec im zgłosił? Pyknął sówkę?
W sumie to brakowało mu słów. Czasem zdarzało mu się mówić niewiele, ale lubił myśleć, że był to jego własny wybór, żeby się ograniczyć w danym momencie. Że bardziej mu się opłacało, albo zwyczajnie mu się nie chciało. Teraz jednak patrzył na nią, jakby urwała się nie wiadomo skąd. Głownie dlatego, że jej opowieść brzmiała nie tyle nieprawdopodobnie, co gdyby postanowiła oczytać się jakiejś średniej klasy szmatławców i właśnie wyłożyć mu ich fabułę. Stał więc i patrzył na nią, jak na ostatnią obłąkaną, aż w końcu splótł ręce na piersi, pochylił się jeszcze bardziej do przodu i delikatnie przekręcił głowę, jakby nastawiał ucho, żeby lepiej słyszeć.
- Że co przepraszam? - zdecydowanie potrzebował chwili, żeby to wszystko przetrawić, bo faktycznie, przez moment myślał, że lepiej mógł w ogóle jej o to nie pytać. Że miała rację, bo był bardzo, ale to bardzo blisko żeby jej absolutnie nie wierzyć. Może zwyczajnie stwierdziła, że wymyśli najgorszy możliwy scenariusz, byle tylko zbić go z tropu? Nawet spojrzał dookoła niej, wyłapując aurę z nadzieją, że gdzieś tam kryło się kłamstwo, ale odcienie podpowiadały mu, że była to prawda.
- Huh... - wyprostował się, ale zamiast zwyczajnie cofnąć głowę, zrobił krok w jej stronę, całym ciałem znajdując się nieco bliżej, lewą dłonią drapiąc się po policzku.
- Muszę przyznać, nie wiem czego się spodziewałem, ale akurat nie tego. Znaczy tak, zadowolony, ale na pewno nie sądziłem, że chodzi o absolutnie mordercze i realne sny, gdzie prowadziłabyś walkę w śnie, a potem jeszcze na jawie, biegnąc na pomoc... - zamachał ręką w niesprecyzowanym geście. - Komukolwiek tam chciałaś pomóc. Jak na kogoś, kto miał taką morderczą przygodę, prezentujesz się całkiem dobrze.
- Aż dwudziestu? - w głosie pobrzmiała delikatna kpina, a może zwyczajnie niedowierzanie. Taka okrągła liczba była całkiem imponująca, chociaż z drugiej strony, to jak w ogóle to cało znaleźli? Dobry mieszkaniec im zgłosił? Pyknął sówkę?
W sumie to brakowało mu słów. Czasem zdarzało mu się mówić niewiele, ale lubił myśleć, że był to jego własny wybór, żeby się ograniczyć w danym momencie. Że bardziej mu się opłacało, albo zwyczajnie mu się nie chciało. Teraz jednak patrzył na nią, jakby urwała się nie wiadomo skąd. Głownie dlatego, że jej opowieść brzmiała nie tyle nieprawdopodobnie, co gdyby postanowiła oczytać się jakiejś średniej klasy szmatławców i właśnie wyłożyć mu ich fabułę. Stał więc i patrzył na nią, jak na ostatnią obłąkaną, aż w końcu splótł ręce na piersi, pochylił się jeszcze bardziej do przodu i delikatnie przekręcił głowę, jakby nastawiał ucho, żeby lepiej słyszeć.
- Że co przepraszam? - zdecydowanie potrzebował chwili, żeby to wszystko przetrawić, bo faktycznie, przez moment myślał, że lepiej mógł w ogóle jej o to nie pytać. Że miała rację, bo był bardzo, ale to bardzo blisko żeby jej absolutnie nie wierzyć. Może zwyczajnie stwierdziła, że wymyśli najgorszy możliwy scenariusz, byle tylko zbić go z tropu? Nawet spojrzał dookoła niej, wyłapując aurę z nadzieją, że gdzieś tam kryło się kłamstwo, ale odcienie podpowiadały mu, że była to prawda.
- Huh... - wyprostował się, ale zamiast zwyczajnie cofnąć głowę, zrobił krok w jej stronę, całym ciałem znajdując się nieco bliżej, lewą dłonią drapiąc się po policzku.
- Muszę przyznać, nie wiem czego się spodziewałem, ale akurat nie tego. Znaczy tak, zadowolony, ale na pewno nie sądziłem, że chodzi o absolutnie mordercze i realne sny, gdzie prowadziłabyś walkę w śnie, a potem jeszcze na jawie, biegnąc na pomoc... - zamachał ręką w niesprecyzowanym geście. - Komukolwiek tam chciałaś pomóc. Jak na kogoś, kto miał taką morderczą przygodę, prezentujesz się całkiem dobrze.