07.09.2023, 01:09 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.09.2023, 01:25 przez Atreus Bulstrode.)
No tak, radość. Można było powiedzieć, że Atreus też ją gdzieś tam czuł, kiedy tak na nią patrzył, ale wszystko to przykrywała jednak irytacja. Zdenerwowanie, że się tak z nim bawi, że nie myśli o konsekwencjach swoich czynów i wreszcie, że robi to wszystko sama. Znaczy, może nie całkiem sama, bo podejrzewał, że ktoś z nią na te misje samobójcze chodził (tylko pogratulować), ale w pewien sposób czuł jak żałuje, że to jego tam nie było.
Odetchnął głęboko, głośno wypuszczając powietrze przez nos. Ktoś kiedyś próbował nauczyć go, jak opanowywać złość i może teraz, jak sobie tak trochę pooddycha to mu to nieco pomoże.
- Myślisz, że gdybym nie czuł, to znajdowałbym się tutaj teraz, o nie wiadomo której rano i wrzeszczał jak opętany? - zapytał, uśmiechając się do niej cierpko. Cholera, która właściwie była godzina? Odruchowo spojrzał na nadgarstek, ale wcale nie było tam zegarka. Musiał go w tym wszystkim zostawić na szafce nocnej w domu.
- Oboje? - zapytał, nagle czujniej świdrując ją spojrzeniem błękitnych oczu. Zmrużył je nawet zaraz, przekręcając głowę na bok. Egoistycznie myślał wcześniej, że to jakiś aspekt tej całej magii, który działał tylko na niego. Może ten obrzydliwy ucisk w żołądku czuli tylko mężczyźni? Może kobiety nie czuły go wcale, albo odbierały coś zupełnie innego? - Co masz na myśli? Ty też to czujesz? - Podejrzewał teraz, że skoro on tak szalał, to ona też musiała czuć ścisk w żołądku kiedy pracował. Biorąc jednak pod uwagę ostatnie statystyki, jej musiało się to przydarzać o wiele rzadziej. Wolał się jednak upewnić, bo jeśli mieli się tego czegoś pozbyć, to warto było rozpatrzeć wszelkie możliwości. Wszystko, co wiedzieli.
- Czekaj, co ty właściwie dzisiaj robiłaś, co? Czyja to krew? Twoja? - spojrzenie opadło niżej, na plamy krwi, kiedy troska tknęła go ponownie o zwrócenie uwagi na wcześniej zaobserwowane ślady. No dalej, Longbottom, tylko szczerze, co robiłaś, mówiło jego spojrzenie, które ponownie wróciło do jej oczu.
Odetchnął głęboko, głośno wypuszczając powietrze przez nos. Ktoś kiedyś próbował nauczyć go, jak opanowywać złość i może teraz, jak sobie tak trochę pooddycha to mu to nieco pomoże.
- Myślisz, że gdybym nie czuł, to znajdowałbym się tutaj teraz, o nie wiadomo której rano i wrzeszczał jak opętany? - zapytał, uśmiechając się do niej cierpko. Cholera, która właściwie była godzina? Odruchowo spojrzał na nadgarstek, ale wcale nie było tam zegarka. Musiał go w tym wszystkim zostawić na szafce nocnej w domu.
- Oboje? - zapytał, nagle czujniej świdrując ją spojrzeniem błękitnych oczu. Zmrużył je nawet zaraz, przekręcając głowę na bok. Egoistycznie myślał wcześniej, że to jakiś aspekt tej całej magii, który działał tylko na niego. Może ten obrzydliwy ucisk w żołądku czuli tylko mężczyźni? Może kobiety nie czuły go wcale, albo odbierały coś zupełnie innego? - Co masz na myśli? Ty też to czujesz? - Podejrzewał teraz, że skoro on tak szalał, to ona też musiała czuć ścisk w żołądku kiedy pracował. Biorąc jednak pod uwagę ostatnie statystyki, jej musiało się to przydarzać o wiele rzadziej. Wolał się jednak upewnić, bo jeśli mieli się tego czegoś pozbyć, to warto było rozpatrzeć wszelkie możliwości. Wszystko, co wiedzieli.
- Czekaj, co ty właściwie dzisiaj robiłaś, co? Czyja to krew? Twoja? - spojrzenie opadło niżej, na plamy krwi, kiedy troska tknęła go ponownie o zwrócenie uwagi na wcześniej zaobserwowane ślady. No dalej, Longbottom, tylko szczerze, co robiłaś, mówiło jego spojrzenie, które ponownie wróciło do jej oczu.