07.09.2023, 00:42 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.09.2023, 03:18 przez Atreus Bulstrode.)
Mimo ciężkiej z jej winy nocy, zdawał sobie to całkiem zgrabnie przemyśleć. Kiedy jeszcze czuł jak żołądek zwijał mu się z niepokoju, zdawał sobie sprawę z tego, że nie miał co jej szukać. Wtedy musiała być Merlin wie gdzie, nie wiadomo z kim i kto wie w jakich tarapatach. Poważnych, biorąc pod uwagę co on sam przeżywał. Szkoda, że ta cała magia, skoro już była taka niby zaawansowana, to nie przychodziła w pakiecie z jakimś systemem naprowadzającym, bo po całym miesiącu tortur Bulstrode był w stanie zwyczajnie wstać i się aportować gdziekolwiek ona była, obić mordę komu trzeba i wrócić do łóżka, byleby tylko mieć to wszystko z głowy.
Usłyszał jej głos, akurat kiedy znowu się zamachiwał i w całym tym szale próbował nie zrobić szpagatu na trawie. W pierwszej chwili zastygł, próbując zlokalizować kierunek, z którego padły słowa, a potem odwrócił się gwałtownie, z gracją baletnicy. Kamienie, wcześniej ukochana amunicja, teraz wysypały się z dłoni, wracając na swoje miejsce.
W pierwszym momencie zwyczajnie poczuł się wybity z rytmu. Chciał krzyknąć na nią oskarżycielsko, ale spojrzenie trafiło na ślady krwi i zwyczajnie zabrakło mu słów. Myśli skłębiły się, a pytania wypłynęły w głowie. Czy była to jej krew? Była ranna? Potrzebowała pomocy?
Fałszywa, zdradziecka troska wypłynęła na moment na jego twarz, ale szybko znowu zmarszczył brwi, przypominając sobie po co tutaj właściwie był. Miał być wściekły, a nie się o nią martwić. Przyszedł ją tutaj wyjaśnić, a nie sprawdzać czy potrzebowała szybkiej wizyty u uzdrowiciela.
- Co ja tu robię?! - powtórzył jej słowa wyraźnie oburzony, mierząc ją spojrzeniem uporczywie, raz po raz, z każdym jej kolejnym krokiem coraz uważniej i... z coraz większą ulgą. Cholera.
- To ja przyszedłem ci zadać jedno bardzo ważne pytanie, Longbottom, co ty właściwie robisz, co? Chcesz się zabić? Dla sportu może szukasz guza? A może zwyczajnie postanowiłaś mnie torturować? Ja naprawdę już nie mam pojęcia w czym rzecz. I jeszcze listy?! Listy, które muszę wysłać bo unikasz mnie jak ognia piekielnego? - podniósł ręce ku górze w jakimś desperackim geście zrobienia czegokolwiek. Próby rozładowania emocji, albo zwyczajnego zaznaczenia, ze naprawdę nie miał na to zdrowia i nerwów.
Usłyszał jej głos, akurat kiedy znowu się zamachiwał i w całym tym szale próbował nie zrobić szpagatu na trawie. W pierwszej chwili zastygł, próbując zlokalizować kierunek, z którego padły słowa, a potem odwrócił się gwałtownie, z gracją baletnicy. Kamienie, wcześniej ukochana amunicja, teraz wysypały się z dłoni, wracając na swoje miejsce.
W pierwszym momencie zwyczajnie poczuł się wybity z rytmu. Chciał krzyknąć na nią oskarżycielsko, ale spojrzenie trafiło na ślady krwi i zwyczajnie zabrakło mu słów. Myśli skłębiły się, a pytania wypłynęły w głowie. Czy była to jej krew? Była ranna? Potrzebowała pomocy?
Fałszywa, zdradziecka troska wypłynęła na moment na jego twarz, ale szybko znowu zmarszczył brwi, przypominając sobie po co tutaj właściwie był. Miał być wściekły, a nie się o nią martwić. Przyszedł ją tutaj wyjaśnić, a nie sprawdzać czy potrzebowała szybkiej wizyty u uzdrowiciela.
- Co ja tu robię?! - powtórzył jej słowa wyraźnie oburzony, mierząc ją spojrzeniem uporczywie, raz po raz, z każdym jej kolejnym krokiem coraz uważniej i... z coraz większą ulgą. Cholera.
- To ja przyszedłem ci zadać jedno bardzo ważne pytanie, Longbottom, co ty właściwie robisz, co? Chcesz się zabić? Dla sportu może szukasz guza? A może zwyczajnie postanowiłaś mnie torturować? Ja naprawdę już nie mam pojęcia w czym rzecz. I jeszcze listy?! Listy, które muszę wysłać bo unikasz mnie jak ognia piekielnego? - podniósł ręce ku górze w jakimś desperackim geście zrobienia czegokolwiek. Próby rozładowania emocji, albo zwyczajnego zaznaczenia, ze naprawdę nie miał na to zdrowia i nerwów.