Po ostatnim spotkaniu z Aveliną błąkał się bez większego celu. Skupienie się na jednym wątku było niemożliwe. Myśli dążyły wciąż do rany wydartej w jego umyśle trzeciego maja. Było w tym coś fascynującego. Naciskanie jej wzburzało intensywne przeżycia. Coś, czego jeszcze nie czuł. Słodycz nowości. Ekscytujący ból prawdy.
Nieprzespane noce nie służyły martwej aparycji Marqueza. Sińce pod oczami pociemniały, kroki stały się jeszcze bardziej ociężałe. Musiał uciec z miasta. Uciec od spojrzeń. Czuł je na sobie cały ten czas. Przebywał w mieszkaniu państwa Wood już ponad rok. Heather przyjęła go do siebie w szlachetnym odruchu serca. Nie mogła spodziewać się, że będzie gościć go tak długo. Sam się tego nie spodziewał. Potrafił radzić sobie z szukaniem pracy. Już raz musiał zatroszczyć się o siebie. Ale tym razem głębokie wyparcie odwodziło go od poprawnego kontynuowania życia.
Zakopany w wiecznym nadrabianiu zaległości z lat minionych, tracił kompletnie teraźniejszość, nie wspominając o nie mogącej dość do głosu przyszłości. Tak bardzo od niej uciekał, bo wiedział, co mu przyniesie. Odpowiedź, której się bał.
Kim był?
Co się z nim stało?
Przybył do Doliny Grodryka. Z powodu Beltane, okolica ta opustoszała. Mieszkańcy zabarykadowali się w domach, a w okolicy dostrzec można było brygadzistów i innych czarodziejów zajmujących się tajemnicami Kniei. Ururu nie chciał się w to teraz zagłębiać. Wolał bezmyślnie zataczać się po chodnikach, aż w końcu było za późno. Sądził, że trafił do parku, ale wydeptane ścieżki wprowadziły go na cmentarzysko niedawnej tragedii.
Nie przejął się tym. Chciał zawrócić. Ale cisza lasu zapewniła mu lekkie ukojenie serca. Zamknął oczy i rozkoszował się szumem wiatru pieszczącym gałązki drzew. Pozwalał kosmykom włosów na burzliwy taniec, na odsłonięcie twarzy. Nikt go tutaj i tak nie zobaczy. Jego sine lico ukryte w bezpiecznych objęciach natury.
Dopiero po pewnym czasie zorientował się, że płacze. Wilgoć na policzkach nie mogła być efektem deszczu, tylko one były mokre. Tak jak i spuchnięte oczy. Przycupnął na ściółce, a po chwili wyłożył się cały na miękkim mchu. Zamknął oczy. Po raz pierwszy pojawiła mu się w głowie myśl, że wolałby nie istnieć.
Nie zauważył przypatrującego się mu duchowi. Mary Tennant pieczołowicie strzegąc prochów swego męża przypatrywała się w ciszy młodzieńcowi, który tak jak ona pogrążony był w rozpaczy.