17.08.2023, 10:23 ✶
Beltane... W drobnej części swojego jestestwa cieszyłem się, że w okresie święta nie było mnie w okolicy. Nie dość, że dzięki zagranicznej podróży z małżonką ominęły mnie śmierciożercze obowiązki, to jeszcze nie narażałem jej na skutki brania udziału w świętowaniu. Siebie zresztą również, dzięki czemu wcześniej, jak i teraz miałem okazję zachować trzeźwy umysł i ratować życie. A musiałem przyznać, że zarówno zależało mi na zdrowiu Aveliny, jak i Sauriela... Tyle tylko, że Sauriela nie chciałem całować, a Aveliny z kolei nie mogłem całować.
Westchnąłem ciężko, ale przywołałem się do porządku. Co jak co, ale musiałem Saurielowi tym razem przyznać rację, że po Beltane był kocioł kompletny. Nawał pracy w Ministerstwie taki, jakby sam Minister Ugandy do nas przyjeżdżał. A nie przyjeżdżał. Próbowałem podsłuchać, czy kogoś może nie wyrzucą z jakiegoś ciekawego stanowiska, ale nic ciekawego z przyszłym ofert pracy nie wpadło mi w ucho. Trudno.
- Tak, na poważnie - mruknąłem, po czym łyknąłem... w sumie nie zwróciłem uwagi, co nalewałem. Whisky, tak spojrzałem i jeszcze raz łyknąłem ale tym razem by skosztować. No ładnie. Może nie powinienem był zaczynać picia w towarzystwie Sauriela, bo to mogło się źle skończyć, gdyż oboje mieliśmy słabość do alkoholu i do odurzania się. Nie przepadałem za sobą w wersji upojonej, bo nie byłem w stanie w pełni się kontrolować z reakcjami oraz słowami, więc preferowałem tego nie robić albo w kontrolowanym otoczeniu, najlepiej najdalej od Ojca.
Odstawiłem szklankę, po czym wstałem od biurka. Obowiązki nagliły, więc już własnymi rękoma postanowiłem przygotować się do tworzenia świec. Czasami mnie to relaksowało, pomagało rozruszać mięśnie. Za często zastygałem za biurkiem by teraz dalej przed nim siedzieć, tylko machając rękoma. Czułem się w obowiązku dbać również o sprawność fizyczną. Potrzebna mi była do pojedynków magicznych.
- Raduje mnie, że masz dobry kontakt z narzeczoną. Odpowiednia komunikacja to podstawa by dogadywać się w przyszłym pożyciu, małżeństwie - zauważyłem, chcąc jakoś zagadać. Podbudowało mnie i nieco nakarmiło mi ego to, że Sauriel poniekąd przeprosił mnie za naśmiewanie się z moich zajęć. Co prawda, nauczyłem się tego by nie kupować non stop świeczek i kadzideł do skomplikowanych zaklęć i rytuałów czarnomagicznych, ale tego akurat nie musieli wszyscy wiedzieć. Zresztą, o świeczkach też niewiele osób wiedziało, bo to było nietypowe... Tak myślę. Może trochę obawiałem się opinii publicznej i domysłów na co mi to wszystko. Ale przydawało się nie tylko do czarnej magii... Jak widać.
Wyciągnąłem kociołek na kredens i resztę rzeczy. Oczywiście po szafach też miałem porządek, więc Sauriel nie musiał się doszukiwać gdziekolwiek nieładu. Jedyne miejsce destrukcji, to oparcie fotela w rogu, gdzie zazwyczaj spędzał czas mój kruk. Niekiedy bywał narwany. Drapał i dziobał. Na szczęście nie mnie. Mnie jakimś cudem znosił. Czasami miałem wrażenie, że usilnie tęsknił za mordowaniem... Choć to była bardziej moja projekcja. Próbowałem ujrzeć w nim przyszłego siebie.
Westchnąłem ciężko, ale przywołałem się do porządku. Co jak co, ale musiałem Saurielowi tym razem przyznać rację, że po Beltane był kocioł kompletny. Nawał pracy w Ministerstwie taki, jakby sam Minister Ugandy do nas przyjeżdżał. A nie przyjeżdżał. Próbowałem podsłuchać, czy kogoś może nie wyrzucą z jakiegoś ciekawego stanowiska, ale nic ciekawego z przyszłym ofert pracy nie wpadło mi w ucho. Trudno.
- Tak, na poważnie - mruknąłem, po czym łyknąłem... w sumie nie zwróciłem uwagi, co nalewałem. Whisky, tak spojrzałem i jeszcze raz łyknąłem ale tym razem by skosztować. No ładnie. Może nie powinienem był zaczynać picia w towarzystwie Sauriela, bo to mogło się źle skończyć, gdyż oboje mieliśmy słabość do alkoholu i do odurzania się. Nie przepadałem za sobą w wersji upojonej, bo nie byłem w stanie w pełni się kontrolować z reakcjami oraz słowami, więc preferowałem tego nie robić albo w kontrolowanym otoczeniu, najlepiej najdalej od Ojca.
Odstawiłem szklankę, po czym wstałem od biurka. Obowiązki nagliły, więc już własnymi rękoma postanowiłem przygotować się do tworzenia świec. Czasami mnie to relaksowało, pomagało rozruszać mięśnie. Za często zastygałem za biurkiem by teraz dalej przed nim siedzieć, tylko machając rękoma. Czułem się w obowiązku dbać również o sprawność fizyczną. Potrzebna mi była do pojedynków magicznych.
- Raduje mnie, że masz dobry kontakt z narzeczoną. Odpowiednia komunikacja to podstawa by dogadywać się w przyszłym pożyciu, małżeństwie - zauważyłem, chcąc jakoś zagadać. Podbudowało mnie i nieco nakarmiło mi ego to, że Sauriel poniekąd przeprosił mnie za naśmiewanie się z moich zajęć. Co prawda, nauczyłem się tego by nie kupować non stop świeczek i kadzideł do skomplikowanych zaklęć i rytuałów czarnomagicznych, ale tego akurat nie musieli wszyscy wiedzieć. Zresztą, o świeczkach też niewiele osób wiedziało, bo to było nietypowe... Tak myślę. Może trochę obawiałem się opinii publicznej i domysłów na co mi to wszystko. Ale przydawało się nie tylko do czarnej magii... Jak widać.
Wyciągnąłem kociołek na kredens i resztę rzeczy. Oczywiście po szafach też miałem porządek, więc Sauriel nie musiał się doszukiwać gdziekolwiek nieładu. Jedyne miejsce destrukcji, to oparcie fotela w rogu, gdzie zazwyczaj spędzał czas mój kruk. Niekiedy bywał narwany. Drapał i dziobał. Na szczęście nie mnie. Mnie jakimś cudem znosił. Czasami miałem wrażenie, że usilnie tęsknił za mordowaniem... Choć to była bardziej moja projekcja. Próbowałem ujrzeć w nim przyszłego siebie.