16.08.2023, 04:22 ✶
Wrócił na polane, gdy tylko doszły go słuchy, że chaos ustał. Cokolwiek miało to znaczyć, zobaczył na własne oczy dopiero, gdy z grupą pracowników Ministerstwa, a w większości członkami Brygady Uderzeniowej i pracownikami Departamentu Katastrof jak i biura aurorów, na własne oczy zobaczył ogrom zniszczeń. Serce podeszło mu do gardła, chociaż po całej nocy bycia rozrywanym ogromem negatywnych emocji, niespecjalnie zwracał już na to uwagę. Nie zmrużył oka nawet na chwilę, nie postarał się aby wyglądać przyzwoicie. Był widocznie przemęczony, ale w jego spojrzeniu płonęła determinacja.
Bał się tego, że od dłuższego momentu nie czuł nic - strach zniknął, lęk się zapadł. Przynajmniej te, które przychodziły z zewnątrz, jego własne emocje tańczyły wewnątrz umysłu tak samo żwawo jak płomienie wczorajszej katastrofy. Posmak alkoholu na ustach przypominał o gorzkim wyczekiwaniu, o spoconych dłoniach, przyspieszonych uderzeniach serca. Wszystko działo się jakby potrójnie, wojowały w nim emocje, które nie wiązały się tylko i wyłącznie z uczuciem, jakim darzył Longbottoma, było w tym coś więcej, coś czego nie miał ani siły ani czasu rozebrać na części pierwsze i przeanalizować.
Nicholas był bezpieczny, Eden też, dlaczego więc czuł jakby wszystko miałoby mu być odebrane, jeżeli nie zobaczy zaraz twarzy Erika Longbottoma? Czuł też dziwny lęk związany z życiem tej uroczej cukierniczki, Nory Figg. Nie było to takie samo uczucie jak do drugiego mężczyzny, ale definitywnie odznaczało się ciepłem i troską, na jakie Malfoy się w życiu nie natknął.
Poczuł jak kolejna fala gorąca przechodzi jego ciało, jak dłonie pocą się ze zniecierpliwienia. Przyspieszył kroku, słysząc, że coś dzieje się przy korzeniach ogromnego drzewa. Ktoś coś krzyczał o odkopywaniu, gdzieś w tle przybiegało coraz wiecej ludzi. Wszystko to miało bardzo mało znaczenia w obliczu tego, że w końcu dostrzegł pokiereszowaną i posiniaczoną twarz Erika. Cały świat jakby zwolnił na chwilę... A może właśnie nie, może po prostu stał przed nim? No, może nie tak dosłownie, bo przed sobą miał jeszcze grupę Brygadzistów, wiadomo, że całym światem mógł być dla niego tylko Erik. Nie zastanawiał się wiele, skąd pojawiły się w nim tak silne emocje. Był na to zbyt zmęczony, niewyspany, skoncentrowany na euforii jaki dał mu sam widok oddychającego, chodzącego, choć definitywnie nie bez szwanku, detektywa. Czuł się jakby znów mógł oddychać, jakby ogromny ciężar z klatki piersiowej uniósł się lub stał lekkim piórkiem... A takiego uczucia nie doświadczył stosunkowo za długo, aby je tak po prostu zignorować.
Nawet cedzone przez Longbottoma słowa, z których usłyszał jedynie część, dotyczącą urzędasa i rodziny (o kimkolwiek była mowa, Elliott odłożył analizę na później), nie mogły powstrzymać go przed wykonywaniem kolejnych kroków i przesmykiwaniem się pomiędzy ludźmi... Do momentu aż poczuł czyjąś rękę na swoim ramieniu i ta sama osoba zastąpiła mu drogę.
– Panie Malfoy, Pana nie powinno tu być. Na Polanie wciąż moze być niebezpiecznie... – zaczął mężczyzna, ktorego Elliott definitywnie znał z korytarzy Ministerstwa, ale w tym momencie czuł się jak zahipnotyzowany. Wiedział jedynie, że musi znaleźć się obok Erika albo wyjdzie z siebie i stanie obok. Imię człowieka, który do niego mówił wciąż nie pojawiało się w otumanionym umyśle.
– Niezbyt mnie to teraz interesuje, muszę z kimś porozmawiać, potem będziecie mi sprzedawać te wasze śpiewki. Zejdź mi z drogi. – Malfoy włożył w ostatnie dwa słowa tyle zdecydowania, ile tylko był w stanie z siebie wykrzesać... czyli naprawdę sporo. Pracownik Ministerstwa był na tyle zaskoczony reakcją zazwyczaj stonowanego i spokojnego Elliotta, że nie zaprotestował, gdy ten wyminał go zwinnie.
Dzieliło go od Erika może trzy kroki, gdy kolejna osoba ostanowiła mu przeszkodzić. Tym razem po prostu się zdenerwował i nie czekał na odzew.
– Nie obchodzi mnie kim jesteś, ale nawet jakbym miał rozmawiać z samą Ministrą Magii żeby zrobić trzy kolejne kroki, porozmawiać z Erikiem Longbottomem i samemu upewnić się, że nic mu nie jest, to właśnie to zrobie. A uwierz mi, żyłem z Ministrem Magii pod jednym dachem, mam doświadczenie. – wycedził i był naprawdę przekonany, że tym razem zostanie wysłuchany. Ręka na ramieniu zacisnęła się mocniej, a Elliott odwrócił gwałtownie głowę, widząc za sobą samego Caspiana Bones'a. Odrobina pewności siebie z niego wyparowała, chociaż nie cofnął się nawet o krok.
Miał odrobinę nadzieji, że Erik go chociaż usłyszał i być może sam zdecyduje się podejść.
Odkryj wiadomość pozafabularną
Bał się tego, że od dłuższego momentu nie czuł nic - strach zniknął, lęk się zapadł. Przynajmniej te, które przychodziły z zewnątrz, jego własne emocje tańczyły wewnątrz umysłu tak samo żwawo jak płomienie wczorajszej katastrofy. Posmak alkoholu na ustach przypominał o gorzkim wyczekiwaniu, o spoconych dłoniach, przyspieszonych uderzeniach serca. Wszystko działo się jakby potrójnie, wojowały w nim emocje, które nie wiązały się tylko i wyłącznie z uczuciem, jakim darzył Longbottoma, było w tym coś więcej, coś czego nie miał ani siły ani czasu rozebrać na części pierwsze i przeanalizować.
Nicholas był bezpieczny, Eden też, dlaczego więc czuł jakby wszystko miałoby mu być odebrane, jeżeli nie zobaczy zaraz twarzy Erika Longbottoma? Czuł też dziwny lęk związany z życiem tej uroczej cukierniczki, Nory Figg. Nie było to takie samo uczucie jak do drugiego mężczyzny, ale definitywnie odznaczało się ciepłem i troską, na jakie Malfoy się w życiu nie natknął.
Poczuł jak kolejna fala gorąca przechodzi jego ciało, jak dłonie pocą się ze zniecierpliwienia. Przyspieszył kroku, słysząc, że coś dzieje się przy korzeniach ogromnego drzewa. Ktoś coś krzyczał o odkopywaniu, gdzieś w tle przybiegało coraz wiecej ludzi. Wszystko to miało bardzo mało znaczenia w obliczu tego, że w końcu dostrzegł pokiereszowaną i posiniaczoną twarz Erika. Cały świat jakby zwolnił na chwilę... A może właśnie nie, może po prostu stał przed nim? No, może nie tak dosłownie, bo przed sobą miał jeszcze grupę Brygadzistów, wiadomo, że całym światem mógł być dla niego tylko Erik. Nie zastanawiał się wiele, skąd pojawiły się w nim tak silne emocje. Był na to zbyt zmęczony, niewyspany, skoncentrowany na euforii jaki dał mu sam widok oddychającego, chodzącego, choć definitywnie nie bez szwanku, detektywa. Czuł się jakby znów mógł oddychać, jakby ogromny ciężar z klatki piersiowej uniósł się lub stał lekkim piórkiem... A takiego uczucia nie doświadczył stosunkowo za długo, aby je tak po prostu zignorować.
Nawet cedzone przez Longbottoma słowa, z których usłyszał jedynie część, dotyczącą urzędasa i rodziny (o kimkolwiek była mowa, Elliott odłożył analizę na później), nie mogły powstrzymać go przed wykonywaniem kolejnych kroków i przesmykiwaniem się pomiędzy ludźmi... Do momentu aż poczuł czyjąś rękę na swoim ramieniu i ta sama osoba zastąpiła mu drogę.
– Panie Malfoy, Pana nie powinno tu być. Na Polanie wciąż moze być niebezpiecznie... – zaczął mężczyzna, ktorego Elliott definitywnie znał z korytarzy Ministerstwa, ale w tym momencie czuł się jak zahipnotyzowany. Wiedział jedynie, że musi znaleźć się obok Erika albo wyjdzie z siebie i stanie obok. Imię człowieka, który do niego mówił wciąż nie pojawiało się w otumanionym umyśle.
– Niezbyt mnie to teraz interesuje, muszę z kimś porozmawiać, potem będziecie mi sprzedawać te wasze śpiewki. Zejdź mi z drogi. – Malfoy włożył w ostatnie dwa słowa tyle zdecydowania, ile tylko był w stanie z siebie wykrzesać... czyli naprawdę sporo. Pracownik Ministerstwa był na tyle zaskoczony reakcją zazwyczaj stonowanego i spokojnego Elliotta, że nie zaprotestował, gdy ten wyminał go zwinnie.
Dzieliło go od Erika może trzy kroki, gdy kolejna osoba ostanowiła mu przeszkodzić. Tym razem po prostu się zdenerwował i nie czekał na odzew.
– Nie obchodzi mnie kim jesteś, ale nawet jakbym miał rozmawiać z samą Ministrą Magii żeby zrobić trzy kolejne kroki, porozmawiać z Erikiem Longbottomem i samemu upewnić się, że nic mu nie jest, to właśnie to zrobie. A uwierz mi, żyłem z Ministrem Magii pod jednym dachem, mam doświadczenie. – wycedził i był naprawdę przekonany, że tym razem zostanie wysłuchany. Ręka na ramieniu zacisnęła się mocniej, a Elliott odwrócił gwałtownie głowę, widząc za sobą samego Caspiana Bones'a. Odrobina pewności siebie z niego wyparowała, chociaż nie cofnął się nawet o krok.
Miał odrobinę nadzieji, że Erik go chociaż usłyszał i być może sam zdecyduje się podejść.
Uzgodnione z MG użycie Bones'a - Saiko wrzuci mi nim posta.
“An immense pressure is on me
I cannot move without dislodging the weight of centuries”
♦♦♦