Jako że Jonathan przejął dowodzenie, odruch mdlenia został zatrzymany nie tylko przez dobroduszny gest Amandy.
— Oh, nic się nie stało! Wszystko w porządku! Chyba pójdę usiąść i napić się wody. Proszę zająć się sobą, albo pomóc tej biedaczce, którą tu przynieśliśmy — odpowiedział niemal idealnie naśladując manierę Giovanniego. I tak nie dałoby się po nim poznać zmiany, w końcu każdy wyczerpany człowiek nie jest do końca sobą.
Jonathan powlekł się w poszukiwaniu jakiejś znudzonej pielęgniarki, by wydobyć od niej coś dobrego do picia. Niestety każda dusza w tym przytułku była ekstremalnie zajęta. I nim się o tym dowiedział, nim tylko zrobił te kilka kroków od Amandy, już ktoś do niego podbiegł prosząc o pomoc.
Trzeba było zrobić miejsce dla rannej kobiety. Nie zdążył otworzyć ust, a wepchnięto go do pokoju, gdzie od razu kichnął w reakcji na warstwy kurzu zgromadzone w nim. Jakim cudem coś takiego znajdowało się w lecznicy? I jak Jonathan miał to posprzątać, skoro nigdy w życiu się a to nie zabierał?
Podrapał się po uchu. Może jednak powinien przywrócić Giovanniego. Ale nie. Ten powinien odpoczywać. Jonathan zaczął więc od prostego zaklęcia, którym czasem czyścił się z błota lub wylanego wina. Może podziała na pościel. Zbliżył się do łóżka, by sprawdzić efekt swojego dzieła, a wtedy coś złapało go za nogę. Za nogę? Zdecydowanie nie było niczego pod nim, gdy tu się zbliżał. Tylko kłęby kurzu. Odskoczył daleko i dostrzegł, jak formuje się przed nim postać z lasu. Pisnął jakieś przekleństwo i uciekł z pokoju, zaczepiając pierwszą lepszą pielęgniarkę.
— Oh, tak, być może zagnieździł się tam bogin. Wie pan, one lubią takie opuszczone miejsca. Ale pan sobie na pewno z tym poradzi, prawda?
Posłała mu bardzo uroczy uśmiech, na który entuzjastycznie odpowiedział, po czym wrócił do pokoju i zdał sobie sprawę, co go właśnie czeka.
Poprzeklinał chwilę pod nosem, starając się przypomnieć jak się rzuca Patronusa. Przecież Gio to robił niedawno, nie powinno być problemu. Bogin wyczuł pojawienie się czarodzieja i pod łóżkiem znów zaczęła formować się paskudna kreatura.
Jonathan natychmiastowo pomyślał o tych wszystkich cudownych wieczorach, jakie spędził z Geraldine. Nie był pewny, dlaczego, ale też nie oponował. Z nią zawsze dobrze się bawił.
— Expecto Patronum...
Akcja nieudana
Nie wyszło. A czego się spodziewał. Że nagle poradzi sobie z potworem, które wciąż były realnym zagrożeniem? Tym razem mógł być pewny, że ma do czynienia z boginem, ale jaką różnicę to stanowiło? Prawdziwe potwory mogły czaić się tuż pod drzwiami lecznicy. Nie byli bezpieczni. Ale powinien to zmienić. Powinien włożyć wszelkie swe starania, by Gio spełniał swoje pragnienia. A on pragnie dbać o innych. Tak dobrze poradził sobie dzisiaj w Kniei. Jonathan był ostatnim, kto mógłby go zawieść. Nie po to istniał.
Skupił się na Giovannim, który tak dzielnie prowadził ludzi do lecznicy.
— Expecto Patronum!
Sukces!
Tym razem zaklęcie wyszło. Z różdżki wystrzeliła srebrzysta aura, która ugodziła potwora. Podleciał od pod sufit, a wtedy Jonathan szybko transmutował stojące obok krzesło w skrzynię i podsunął pod miejsce, w którym powinien znajdować się bogin. Niewidzialne stworzenie uderzyło w otwarte pudło i zamknęło je za sobą. Kolejnym zaklęciem czarodziej zamknął skrzynię, po czym wyrył ostrzeżenie na pokrywie. To chyba na tyle.
Uśmiechnął się. Wygrał z boginem.
Rozejrzał się wokół. Potraktował pomieszczenie zaklęciem odkurzającym. Chyba było w porządku. Wrócił do sali, do której trafiła ranna czarownica. Spotkał tam też Amandę. Udzielanie pomocy zakończyło się sukcesem. Kobieta spała, ale jej stan był stabilny. Poproszono Urquarta, by transportował ją do wolnego pokoju. Zabrał ją więc do tego, który dopiero co uprzątnął.
Korzystając z okazji, przycupnął na skrzyni. To jedyny obiekt w pomieszczeniu, na jakim dało się usiąść. Spoglądał przez chwilę na śpiącą kobietę. Udało się. Uratowali ją. Kolejny sukces. Ale jak można mówić o sukcesie w takim momencie? Kto wie, jakie straty ponieśli... Ale nie mógł teraz o tym myśleć. Wciąż było tyle do zrobienia. Na ten moment jednak cieszył się, że na łóżku spoczywał ktoś obcy, a nie Geraldine. Jak dobrze, że ona bezpiecznie została przetransportowana do domu.
Ponownie wyszedł na korytarz. Zaczepiła go jakaś dziewczynka. Wyznała mu, że ma dar trzeciego oka i uwielbia jego książki. Poprosiła o autograf. Oczywiście. Nawet sama jego obecność mogła coś wnieść. Dobrze było być celebrytą.
Jonathan przeszedł się po lecznicy. W jednym z pokojów dostrzegł staruszkę. Bawiła się lalkami... Jonathanowi wydawało się, że nie były to przypadkowe zabawki. Kogoś mu przypominały...
— Proszę się nią nie przejmować — przekazała mu z uśmiechem przechodząca pielęgniarka. A wtedy staruszka obróciła się w jego stronę.
!Mildred do Giovanniego