Lis może zmienić swoją skórę, ale nigdy charakter. Ciężko się wyzbyć czegoś, z czego czerpie się przyjemność. Kayden również lubił swoją pyskatą gębę, mimo, że starał się hamować ją jak tylko potrafił. W końcu nie chciał robić sobie wrogów, bo to było strasznie upierdliwe i kompletnie niepotrzebne. Ale jakoś tak... czasem mu się wymsknął szyderczy komentarz, czasem prowokacyjny uśmiech i tu już tworzył się łańcuszek przykrych zdarzeń. Nie na darmo tiara próbowała go umieścić w domu węża, ale ostatecznie zadecydowała, że jednak będzie z niego lepszy krukon. Kto wie, może jakby przydział srebro i zieleń, wcale by się nie hamował. I tutaj właśnie jest jeden z czynników kształtowania dziecięcych umysłów - otoczenie. Wpływ ludzi na ludzi, bo nie tylko w domu można podłapać pewne zachowania. Właściwie to wszędzie znajdzie się jakaś igła, która wbije się w skórę na dobre i tam już zostanie. I to wcale nie zależy od nas, dopóki nie zdamy sobie sprawy z tego, że nas piecze. Widać Laurent zdawał sobie sprawę z igły, ale chyba ją polubił, co? Nie dziwię mu się... Kay też ma słabość do pyskatych usteczek.
Wyniosłość i duma też była jego igłą, ale zdawał sobie sprawę z jej istnienia. Próbował ją wyciągnąć. Tyle, że wbiła mu się cholernie głęboko i chyba tylko wyrwanie kawałka ciała mogło się jej pozbyć na dobre. A tego nie chciał, bo jakoś tak... przywiązany był. Francuz nie francuz, ale pyszałkowatość miał w genach. Za to lubił czasem przełamać ją empatią, żeby nie było nudno. Bo w końcu ciężko jest patrzeć na kolor czarny, jeśli nie doda się odrobiny srebra, prawda? Kontrast musi być, żeby i harmonia była. Przywdziewanie jednego koloru to mdły banał.
Odkłonił się... a to dopiero... Kay zdziwił się nieco, widząc jak abraksan przechyla łeb. No i oczywiście, że była to kpina, ale taka delikatna, subtelna, bo jednak mówił szczerze. Humor miał czasem paskudny i nie zawsze cieszył się z tego, co mu się przypadkiem wymsknęło. Żart jednak pozostał jedynie żartem. Nie chciał nikogo urazić, a już na pewno nie abraksana z tak piekielnie mądrym spojrzeniem. Nawet czuł w sobie narastający szacunek do stworzenia... albo po prostu spodobało mu się, że dostał odkłon. Jedno nie wykluczało drugiego.
No i te piękne skrzydła... aż się chciało westchnąć, jak rozprostowały pióra. Tyle, że Kayden nie westchnął, tylko się niemal zakrztusił, jak ruszyły z pełnej pary w niebo. Siedzenie ściskał tak mocno, że go bolały palce. Ledwo zarejestrował, że Prevett coś do niego powiedział, wzrok wlepiając w konie. Zreflektował się dość szybko, błądząc spojrzeniem po wszystkim, byleby nie patrzeć na niebo, a już brońcie anioły w dół. Ja pierdole... Spojrzał na rozmówcę z twarzą nieco bledszą, ale starał się wyglądać normalnie. To jest, jak posąg, bo to było u niego normalne.
- Wychowałem się w Anglii. - Oznajmił krótko, po czym przełknął ślinę, aż mu jabłuszko przeskoczyło zgrabnie wzdłuż szyi. Skupił się na rozmowie, bo chciał czymś zająć myśli. - We Francji byłem tylko raz, za dzieciaka, ale po francusku mówić potrafię, chociaż nie używam tego języka zbyt często... les compliments dans cette langue sonnent mieux. - Dodał już po francusku. Coś było w tym języku, że zawsze brzmiał jak flirt, nie ważne co się powiedziało. A może to nie akcent czy język, a barwa głosu...? Kayden miał niską i łagodną. Zmysłową, można by rzec. W każdym razie, dreszcze przechodziły, kiedy jakiś francuz zaczynał szprechać, a jak już się uśmiechnął, to w ogóle... Kayden się jednak nie uśmiechał. Już palce zaczynały mu drętwieć na tym siedzeniu. - Niepraktyczne, chyba, że spotka się kogoś z rodziny. - Zerknął na Jarczuka, potem na abraksany, no i znowu na Prevetta. Strzelał oczami jak z mugolskiego rewolweru. - Długo zajmuje się pan magicznymi stworzeniami? W stosunku do pana wydają się dość... - Jak by to powiedzieć, żeby nikogo nie urazić... - ...zażyłe. - Zainteresował się, bo pytanie chodziło mu po głowie już wcześniej. No i jakoś chciał pociągnąć dalej rozmowę, żeby zapomnieć o tym jak wysoko właśnie się znajdowali.
![[Obrazek: qEyGuHF.gif]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=qEyGuHF.gif)