04.11.2022, 21:59 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 04.11.2022, 22:11 przez Brenna Longbottom.)
Brennę zazwyczaj widywało się albo w mundurze, albo - gdy biegała po Dolinie Godryka - w mugolskich jeansach, i to takich mających swoje lata. Najczęściej do tego niebosko rozczochraną. Kobieta miała jednak dość rozumu, aby na balu, którego była gospodynią, wystąpić w bardziej stosownych ubraniach. Jasna suknia była elegancka, ale też nie nazbyt strojna - tak, by wpasować się w ogólny krajobraz, ale też pozwolić, aby błyszczeli goście, a nie ona. Przy pomocy różdżki i specjalnego eliksiru zdołała nawet zmusić włosy, by przez chwilę wyglądały niemalże szykownie.
Jej ubranie miało jednak i tę zaletę, że nie krępowało przesadnie ruchów. Buty pozbawione były obcasów. Wiedziała, że się dziś nachodzi, poza tym strzeżonego Merlin strzeże. Poza tym, oczywiście... miała przy boku różdżkę.
Jeśli była zdenerwowana, to tego po sobie nie pokazywała. Zdecydowanie też trudno było odgadnąć, że ta kobieta była na nogach tak gdzieś od czwartej nad ranem, i większość dnia spędziła dyrygując domownikami oraz wynajętymi pracownikami niczym oddziałem wojska, dbając zarówno o to, by wszystko było idealnie, jak i o względy bezpieczeństwa. Nic nie umknęło jej bystremu oku i każdy szczegół podlegał inspekcji, a sama Brenna pewnie kilka razy teleportowała się w obrębie domu, bo zdawała się być dosłownie wszędzie.
(/tak, dalej można wchodzić, ludzie wciąż są witani/
Gdy Figg weszła, Brenna właśnie witała parę pracowników ministerstwa. Ci na szczęście dość szybko odeszli do stołu, a Longbottom ruszyła w stronę Nory. Nieco wolniejszym tempem niż zwykle, do czego zdecydowanie nie przywykła, ale strój wymuszał na niej chodzenie trochę wolniej niż jak gdyby planowała bić rekordy maratońskie, co robiła zazwyczaj...
- Nora! - zawołała, szybko zmierzając do Nory Figg. Uściskała ją lekko, aby nie wymiąć przyjaciółce sukienki. - Tak, ciasta i tort są całe i zdrowe, wyglądają wspaniale, są ustawione tam na stołach, sama masz okazję się przekonać. Ty też wyglądasz zresztą pięknie - zapewniła. Ledwo zresztą Figg zadała swoje pytanie, jej partner, czy też raczej towarzystwo na dzisiejszy wieczór, również nadciągnął.
Brenna obdarzyła Theseusa promiennym uśmiechem, a potem czymś na kształt półuścisku, chwytając na moment za oba przedramiona. Domyślała się, że Fletcher może czuć się tu nieswojo, podobnie jak Nora. I między innymi dlatego chciała, aby mogli porozmawiać: inaczej istniało ryzyko, że wpadną na kogoś, kto jeszcze odniesie się do nich z lekceważeniem, bo nie kojarzy ich z ostatniego balu Blacków. Razem powinno być im raźniej, a ona choć bardzo chciała, nie była w stanie poświęcić przyjaciołom tyle czasu, ile by należało.
- Dziękuję, to urocze. Cieszę się bardzo, że przyszedłeś. Thes, to Nora Figg, moja przyjaciółka i jeśli chodzi o wypieki, czarodziejka przewyższająca Albusa Dumbledore'a. Tort to jej dzieło, musisz koniecznie spróbować. Nora, poznaj Theseusa Fletchera, podróżnika i łowcę. Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić.
O tym, że łowiectwo czasem zamieniało się w kłusownictwo być może nie wiedziała, a może tylko nie chciała wiedzieć.
- Później na pewno złapię was na dłużej - obiecała. Po czym obróciła się do brata i poklepała go lekko po policzku. Miał rację, miała wobec niego bardzo konkretne oczekiwania i nie obejmowały one tylko stania jak słup soli i ładnego wyglądania.
- Braciszku, flesze nie mogą cię ominąć, potrzebujemy pierwszej strony w Proroku, razem z numerem konta fundacji, a bez twojego zdjęcia się nie uda.
Oto jednak już pojawiali się kolejni goście i to dość licznie. Patrickowi posłała więc tylko całusa w odpowiedzi na jego pomachanie - absolutnie niewinnego, ot styl Brenny, której swoboda była ludziom, którzy rozmawiali z nią dłużej niż pół godziny doskonale znana - już widząc, że zmierza ku Mavelle. Co za szczęście, że byli tu jeszcze jej brat, kuzynka, a gdzieś kręciła się i matka, by pomóc w ogarnianiu gości.
- Czy jest na sali uzdrowiciel? Będzie potrzebny, bo kilka osób pewnie dziś przyprawisz o zatrzymanie akcji serca! - oświadczyła na powitanie do Zeneidy Moody. Całkiem szczerze, bo nawet jeżeli kobieta czuła się tu trochę nie na miejscu, to na pewno wyglądała jak milion funtów. - Trunki są tam, musisz skręcić w prawo. Mamy wino, cydr, a niedługo będzie szampan. Poczęstunek również. Ale nie ma mowy, żebyś chowała się tam cały wieczór, jeśli nikt nie porwie cię wcześniej, to na pewno ja cię wywlekę z kąta... Alastor, cześć, bardzo miło, że wpadłeś - dodała, posyłając Moody'emu uśmiech nim umknął.
Godryk? Dostrzegł gdzieś jej krewnego...? Nie wiedziała, że się znali.
Nie miała jednak okazji tego sprawdzić, bo już trzeba było obracać się do Loretty oraz Elliota.
- Loretto, witaj. Wspaniałe obrazy. Na razie zawiesiliśmy je na sali, aby goście mogli je podziwiać - powitała pannę Lestrange. Obecność Malfoya... Trochę ją zdziwiła. Spodziewała się do niedawna, że przyjdzie, wszak on i Erik kolegowali się w hogwarckich czasach - Brenna prawdopodobnie przynajmniej raz przerwała im spokojną pogawędkę, materalizując się znikąd, jak miała w zwyczaju - w dodatku Malfyowie dbali o to, jak są postrzegani towarzysko. Byli za mądrzy na to, aby nawet jeśli popierali Voldemorta w jakikolwiek sposób, zrobić cokolwiek, co popsułoby opinię ich rodziny.
Zaskoczyło ją jednak, że śmierć żony nie zmieniła jego planów.
- Elliocie, cieszymy się, że z nami jesteś. Gdybyśmy mogli w jakikolwiek sposób pomóc, daj nam proszę znać - zapewniła, i o dziwo, była w tym nawet szczera, bo... Brenna była po prostu Brenną. Kompletnie nieświadoma tego, co spotkało Simone, współczuła Malfoyowi, jego martwej żonie, a jeszcze bardziej ich małemu synkowi. Ba, choć słabo go znała, choć pewnie nieraz zastanawiała się "ma na ręku ten mroczny znak czy nie ma?", patrzyła na niego teraz z prawdziwą troską, nim odsunęła się odrobinę, pozwalając, aby tę dwójkę powitał jej brat.
Przywitała Eunice oraz jej męża, a potem jej uwagę zmonopolizowała Cecily.
- Cecily! Cieszę się bardzo, że jesteś. Fenomenalnie ci w tym kolorze. Jest z tobą Cedric? Muszę koniecznie z nim chwilę porozmawiać.
Roześmiała się, kiedy dziewczyna chwyciła ją za ramiona, nie protestując, a wykonując pełny obrót, pozwalając, by dół sukienki zawirował i dając pannie Lupin szansę na obejrzenie kreacji ze wszystkich stron. Nie była zakłopotana zachowaniem koleżanki ani głośno wypowiedzianym komplementem, bo jakoś tak już z nią było, że zwykle dostosowywała się do sytuacji, a po Cecily nie spodziewałaby się niczego innego niż byciem wulkanem energii. Właściwie, może jakby je dwie podłączyć do prądu, mogłyby swoją energią razem zasilić całą ulicę Pokątną…
- Tak, uczesałam włosy, pierwszy raz od uczty absolwentów i nagle wszyscy nie mogą wyjść z szoku… - zaczęła mówić…
…i wtedy zobaczyła...
Nie.
Nie zrobił tego.
Brenna sądziła, że jest przygotowana na wszystko.
Ale nie. Nie była przygotowana na widok Cedrica Lupina na eleganckim balu w kitlu i szacie uzdrowiciela. Już pal licho sam bal, ale wszak znajoma z Brygady, Danny, tak zachwycała się zdjęciem pierścionka, który miał trafić na licytację i sugerowała, że byłby idealny dla niej, ale Cedric pewnie nigdy nie zbierze się na odwagę...
Przez jakąś sekundę Longbottom po prostu stała, błyskawicznie przekładając w głowie punkty programu, plany na dziś, dokonując skomplikowanych wyliczeń pt. który z krewnych ma budowę najbardziej zbliżoną do Cerdica, oraz ile czasu może poświęcić na doprowadzenie go do ludzkiego stanu.
Już, już miała ruszyć, by zgarnąć go na piętro... gdy Dora wpadła na podobny pomysł. Brenna ufała w jej rozsądek: Dora wiedziała, jak przejść przez zapieczętowane przejście, ochrona ją przepuści i na pewno znajdzie jakieś ubranie, w którym Cedric nie będzie wyglądał, jakby... no urwał się ze szpitala po dwunastogodzinnym dyżurze, co zapewne było dokładnym opisem stanu faktycznego. Pozwoliła więc Cecily pobiec za nimi: one już się chłopakiem zajmą. Zerkała jednak co jakiś czas ku wejściu, bo miała zamiar podejść do Lupina na chwileczkę, gdy zejdzie z powrotem. W, miejmy nadzieję, normalnym ubraniu.
TLDR:
- Theseus i Nora: przedstawiam was sobie
- Erik: mówię, że masz nie uciekać fleszom
- Patrick: posyłam ci całusa
- Zeneida: zachwycam się wyglądem i wskazuję stół z trunkami
- Alastor: witam cię
- Loretta: chwalę twoje obrazy i mówię, że wiszą, by goście mogli je podziwiać
- Elliot: witam cię (jeśli podchodzisz z Lorettą, jeśli nie, to zedytuję)
- Eunice i Perseus: witam was
- Cecily: gadam do ciebie i pozwalam się zmusić do obrotu
- Cedric: dostaję zawału na twój widok, ale zostawiam cię Dorze i Cecily, czaję się, żeby cię dopaść w kolejnej turze, więc jak wrócisz do sali zobaczysz idącą ku tobie Bren.
Jeśli kogoś pominęłam, przepraszam, proszę się upominać.
BRENNA I ERIK WCIĄŻ SĄ W POBLIŻU WEJŚCIA.
Kolejny mój post: 6.11, między 21 a 23. Ale pamiętajcie, wy wbijajcie tak, jak wam pasuje i możecie uznać, że postać była od początku.
Jej ubranie miało jednak i tę zaletę, że nie krępowało przesadnie ruchów. Buty pozbawione były obcasów. Wiedziała, że się dziś nachodzi, poza tym strzeżonego Merlin strzeże. Poza tym, oczywiście... miała przy boku różdżkę.
Jeśli była zdenerwowana, to tego po sobie nie pokazywała. Zdecydowanie też trudno było odgadnąć, że ta kobieta była na nogach tak gdzieś od czwartej nad ranem, i większość dnia spędziła dyrygując domownikami oraz wynajętymi pracownikami niczym oddziałem wojska, dbając zarówno o to, by wszystko było idealnie, jak i o względy bezpieczeństwa. Nic nie umknęło jej bystremu oku i każdy szczegół podlegał inspekcji, a sama Brenna pewnie kilka razy teleportowała się w obrębie domu, bo zdawała się być dosłownie wszędzie.
Gospodarze witają gości przy wejściu
(/tak, dalej można wchodzić, ludzie wciąż są witani/
Gdy Figg weszła, Brenna właśnie witała parę pracowników ministerstwa. Ci na szczęście dość szybko odeszli do stołu, a Longbottom ruszyła w stronę Nory. Nieco wolniejszym tempem niż zwykle, do czego zdecydowanie nie przywykła, ale strój wymuszał na niej chodzenie trochę wolniej niż jak gdyby planowała bić rekordy maratońskie, co robiła zazwyczaj...
- Nora! - zawołała, szybko zmierzając do Nory Figg. Uściskała ją lekko, aby nie wymiąć przyjaciółce sukienki. - Tak, ciasta i tort są całe i zdrowe, wyglądają wspaniale, są ustawione tam na stołach, sama masz okazję się przekonać. Ty też wyglądasz zresztą pięknie - zapewniła. Ledwo zresztą Figg zadała swoje pytanie, jej partner, czy też raczej towarzystwo na dzisiejszy wieczór, również nadciągnął.
Brenna obdarzyła Theseusa promiennym uśmiechem, a potem czymś na kształt półuścisku, chwytając na moment za oba przedramiona. Domyślała się, że Fletcher może czuć się tu nieswojo, podobnie jak Nora. I między innymi dlatego chciała, aby mogli porozmawiać: inaczej istniało ryzyko, że wpadną na kogoś, kto jeszcze odniesie się do nich z lekceważeniem, bo nie kojarzy ich z ostatniego balu Blacków. Razem powinno być im raźniej, a ona choć bardzo chciała, nie była w stanie poświęcić przyjaciołom tyle czasu, ile by należało.
- Dziękuję, to urocze. Cieszę się bardzo, że przyszedłeś. Thes, to Nora Figg, moja przyjaciółka i jeśli chodzi o wypieki, czarodziejka przewyższająca Albusa Dumbledore'a. Tort to jej dzieło, musisz koniecznie spróbować. Nora, poznaj Theseusa Fletchera, podróżnika i łowcę. Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić.
O tym, że łowiectwo czasem zamieniało się w kłusownictwo być może nie wiedziała, a może tylko nie chciała wiedzieć.
- Później na pewno złapię was na dłużej - obiecała. Po czym obróciła się do brata i poklepała go lekko po policzku. Miał rację, miała wobec niego bardzo konkretne oczekiwania i nie obejmowały one tylko stania jak słup soli i ładnego wyglądania.
- Braciszku, flesze nie mogą cię ominąć, potrzebujemy pierwszej strony w Proroku, razem z numerem konta fundacji, a bez twojego zdjęcia się nie uda.
Oto jednak już pojawiali się kolejni goście i to dość licznie. Patrickowi posłała więc tylko całusa w odpowiedzi na jego pomachanie - absolutnie niewinnego, ot styl Brenny, której swoboda była ludziom, którzy rozmawiali z nią dłużej niż pół godziny doskonale znana - już widząc, że zmierza ku Mavelle. Co za szczęście, że byli tu jeszcze jej brat, kuzynka, a gdzieś kręciła się i matka, by pomóc w ogarnianiu gości.
- Czy jest na sali uzdrowiciel? Będzie potrzebny, bo kilka osób pewnie dziś przyprawisz o zatrzymanie akcji serca! - oświadczyła na powitanie do Zeneidy Moody. Całkiem szczerze, bo nawet jeżeli kobieta czuła się tu trochę nie na miejscu, to na pewno wyglądała jak milion funtów. - Trunki są tam, musisz skręcić w prawo. Mamy wino, cydr, a niedługo będzie szampan. Poczęstunek również. Ale nie ma mowy, żebyś chowała się tam cały wieczór, jeśli nikt nie porwie cię wcześniej, to na pewno ja cię wywlekę z kąta... Alastor, cześć, bardzo miło, że wpadłeś - dodała, posyłając Moody'emu uśmiech nim umknął.
Godryk? Dostrzegł gdzieś jej krewnego...? Nie wiedziała, że się znali.
Nie miała jednak okazji tego sprawdzić, bo już trzeba było obracać się do Loretty oraz Elliota.
- Loretto, witaj. Wspaniałe obrazy. Na razie zawiesiliśmy je na sali, aby goście mogli je podziwiać - powitała pannę Lestrange. Obecność Malfoya... Trochę ją zdziwiła. Spodziewała się do niedawna, że przyjdzie, wszak on i Erik kolegowali się w hogwarckich czasach - Brenna prawdopodobnie przynajmniej raz przerwała im spokojną pogawędkę, materalizując się znikąd, jak miała w zwyczaju - w dodatku Malfyowie dbali o to, jak są postrzegani towarzysko. Byli za mądrzy na to, aby nawet jeśli popierali Voldemorta w jakikolwiek sposób, zrobić cokolwiek, co popsułoby opinię ich rodziny.
Zaskoczyło ją jednak, że śmierć żony nie zmieniła jego planów.
- Elliocie, cieszymy się, że z nami jesteś. Gdybyśmy mogli w jakikolwiek sposób pomóc, daj nam proszę znać - zapewniła, i o dziwo, była w tym nawet szczera, bo... Brenna była po prostu Brenną. Kompletnie nieświadoma tego, co spotkało Simone, współczuła Malfoyowi, jego martwej żonie, a jeszcze bardziej ich małemu synkowi. Ba, choć słabo go znała, choć pewnie nieraz zastanawiała się "ma na ręku ten mroczny znak czy nie ma?", patrzyła na niego teraz z prawdziwą troską, nim odsunęła się odrobinę, pozwalając, aby tę dwójkę powitał jej brat.
Przywitała Eunice oraz jej męża, a potem jej uwagę zmonopolizowała Cecily.
- Cecily! Cieszę się bardzo, że jesteś. Fenomenalnie ci w tym kolorze. Jest z tobą Cedric? Muszę koniecznie z nim chwilę porozmawiać.
Roześmiała się, kiedy dziewczyna chwyciła ją za ramiona, nie protestując, a wykonując pełny obrót, pozwalając, by dół sukienki zawirował i dając pannie Lupin szansę na obejrzenie kreacji ze wszystkich stron. Nie była zakłopotana zachowaniem koleżanki ani głośno wypowiedzianym komplementem, bo jakoś tak już z nią było, że zwykle dostosowywała się do sytuacji, a po Cecily nie spodziewałaby się niczego innego niż byciem wulkanem energii. Właściwie, może jakby je dwie podłączyć do prądu, mogłyby swoją energią razem zasilić całą ulicę Pokątną…
- Tak, uczesałam włosy, pierwszy raz od uczty absolwentów i nagle wszyscy nie mogą wyjść z szoku… - zaczęła mówić…
…i wtedy zobaczyła...
Nie.
Nie zrobił tego.
Brenna sądziła, że jest przygotowana na wszystko.
Ale nie. Nie była przygotowana na widok Cedrica Lupina na eleganckim balu w kitlu i szacie uzdrowiciela. Już pal licho sam bal, ale wszak znajoma z Brygady, Danny, tak zachwycała się zdjęciem pierścionka, który miał trafić na licytację i sugerowała, że byłby idealny dla niej, ale Cedric pewnie nigdy nie zbierze się na odwagę...
Przez jakąś sekundę Longbottom po prostu stała, błyskawicznie przekładając w głowie punkty programu, plany na dziś, dokonując skomplikowanych wyliczeń pt. który z krewnych ma budowę najbardziej zbliżoną do Cerdica, oraz ile czasu może poświęcić na doprowadzenie go do ludzkiego stanu.
Już, już miała ruszyć, by zgarnąć go na piętro... gdy Dora wpadła na podobny pomysł. Brenna ufała w jej rozsądek: Dora wiedziała, jak przejść przez zapieczętowane przejście, ochrona ją przepuści i na pewno znajdzie jakieś ubranie, w którym Cedric nie będzie wyglądał, jakby... no urwał się ze szpitala po dwunastogodzinnym dyżurze, co zapewne było dokładnym opisem stanu faktycznego. Pozwoliła więc Cecily pobiec za nimi: one już się chłopakiem zajmą. Zerkała jednak co jakiś czas ku wejściu, bo miała zamiar podejść do Lupina na chwileczkę, gdy zejdzie z powrotem. W, miejmy nadzieję, normalnym ubraniu.
TLDR:
- Theseus i Nora: przedstawiam was sobie
- Erik: mówię, że masz nie uciekać fleszom
- Patrick: posyłam ci całusa
- Zeneida: zachwycam się wyglądem i wskazuję stół z trunkami
- Alastor: witam cię
- Loretta: chwalę twoje obrazy i mówię, że wiszą, by goście mogli je podziwiać
- Elliot: witam cię (jeśli podchodzisz z Lorettą, jeśli nie, to zedytuję)
- Eunice i Perseus: witam was
- Cecily: gadam do ciebie i pozwalam się zmusić do obrotu
- Cedric: dostaję zawału na twój widok, ale zostawiam cię Dorze i Cecily, czaję się, żeby cię dopaść w kolejnej turze, więc jak wrócisz do sali zobaczysz idącą ku tobie Bren.
Jeśli kogoś pominęłam, przepraszam, proszę się upominać.
BRENNA I ERIK WCIĄŻ SĄ W POBLIŻU WEJŚCIA.
Kolejny mój post: 6.11, między 21 a 23. Ale pamiętajcie, wy wbijajcie tak, jak wam pasuje i możecie uznać, że postać była od początku.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.