10.07.2023, 00:32 ✶
Knieja jednak kryła w sobie wiele tajemnic i niespodzianek – i oto przyszło im się zmierzyć z kolejną. W zasadzie nawet nie tyle niespodzianką, co z własnym, cholera, koszmarem. Bo tak, była bardziej wielkomiejskim stworzeniem, nawet za poprzedniego życia nie hasała tak po Kniei – a nawet jeśli, to nie zagłębiała się w nią tak, jak tego właśnie dnia.
W pierwszej chwili praktycznie zignorowała most. W końcu most jak most – przejście, które ktoś kiedyś ustawił w tym miejscu, by nie musieć moczyć nóg i ogólnie bawić się z bagażami, jeśli to dłuższa podróż. Czy coś w ten deseń.
Szybko jednak się okazało, ze most nie był tylko mostem, a raczej: że przy tym moście gnieździły się najprawdziwsze koszmary. Nielicho się zdziwiła, widząc Chestera; nie pasowało to nijak, bo… skąd by się tu wziął? Powinien być przecież zgoła gdzie indziej i… i… och. Zrozumiała. Bogin. Szkoda tylko, wielka szkoda, że nie przepadł natychmiast, a zamiast tego rozległ się trzask i…
… i…
… zamarło serce, gdy ujrzała męską sylwetkę, leżącą w trawie. Nie było widać twarzy, ale nie potrzebowała jej, by wiedzieć. Strój aurora, znajome kształty – wszystko to przywoływały tylko jedną osobę, osobę, której śmierci obawiała się najbardziej. Bo nie, nawet Voldemort nie wzbudzał tyle strachu, co obawa o jej miłość.
Miłość, o którą nie potrafiła wtedy zawalczyć, a jak już się za to zabrała – to okazało się za późno. Zmarnowanych tyle lat… Posmak goryczy, zniekształcony świat. Nie zauważyła nawet, kiedy łzy się zebrały, gotowe do popłynięcia szeroką strugą. Gdyby była sama, bez Rookwooda w pobliżu… może by się złamała.
Ale musiała trzymać gardę.
Wiedziała, że to pierdolony bogin, nie musiała się zastanawiać, co jest grane.
Machnęła różdżką, używając zaklęcia, które kiedyś jej wtłoczono na lekcjach. Kto by pomyślał, że kiedykolwiek się przyda…?
Trzask.
Leżąca sylwetka przekształciła się, a następnie…
… kolejny trzask i głośne chlupnięcie.
Tyle że Alanna się nie śmiała. Nie potrafiła, mimo iż jakimś cudem zmusiła się do wyobrażenia czegoś iście absurdalnego. Po prostu… patrzła martwym spojrzeniem na taflę wody, po której rozchodziły się kręgi.
W pierwszej chwili praktycznie zignorowała most. W końcu most jak most – przejście, które ktoś kiedyś ustawił w tym miejscu, by nie musieć moczyć nóg i ogólnie bawić się z bagażami, jeśli to dłuższa podróż. Czy coś w ten deseń.
Szybko jednak się okazało, ze most nie był tylko mostem, a raczej: że przy tym moście gnieździły się najprawdziwsze koszmary. Nielicho się zdziwiła, widząc Chestera; nie pasowało to nijak, bo… skąd by się tu wziął? Powinien być przecież zgoła gdzie indziej i… i… och. Zrozumiała. Bogin. Szkoda tylko, wielka szkoda, że nie przepadł natychmiast, a zamiast tego rozległ się trzask i…
… i…
… zamarło serce, gdy ujrzała męską sylwetkę, leżącą w trawie. Nie było widać twarzy, ale nie potrzebowała jej, by wiedzieć. Strój aurora, znajome kształty – wszystko to przywoływały tylko jedną osobę, osobę, której śmierci obawiała się najbardziej. Bo nie, nawet Voldemort nie wzbudzał tyle strachu, co obawa o jej miłość.
Miłość, o którą nie potrafiła wtedy zawalczyć, a jak już się za to zabrała – to okazało się za późno. Zmarnowanych tyle lat… Posmak goryczy, zniekształcony świat. Nie zauważyła nawet, kiedy łzy się zebrały, gotowe do popłynięcia szeroką strugą. Gdyby była sama, bez Rookwooda w pobliżu… może by się złamała.
Ale musiała trzymać gardę.
Wiedziała, że to pierdolony bogin, nie musiała się zastanawiać, co jest grane.
Machnęła różdżką, używając zaklęcia, które kiedyś jej wtłoczono na lekcjach. Kto by pomyślał, że kiedykolwiek się przyda…?
Trzask.
Leżąca sylwetka przekształciła się, a następnie…
… kolejny trzask i głośne chlupnięcie.
Tyle że Alanna się nie śmiała. Nie potrafiła, mimo iż jakimś cudem zmusiła się do wyobrażenia czegoś iście absurdalnego. Po prostu… patrzła martwym spojrzeniem na taflę wody, po której rozchodziły się kręgi.