01.07.2023, 23:30 ✶
Drażniło ją to. Drażniło ją błoto na spódnicy, drażniły ją włosy, które wydostały się z niewoli frotki i wpadały do oczu, kiedy pochylała się nad pacjentami. Drażniło ją, że nie miała czasu się tym zająć. Drażniło ją, że nie mogła pojechać do kowenu z Atreusem i że nie mogła siedzieć przy boku Patricka. Drażniło ją, że Voldemort w imię idei czystej krwi naruszył świętość sabatu, odebrał wiele żyć i skrzywdził masę czarodziejów, także tych ze „słusznych” rodów. Odsuwała jednak to wszystko na bok i pracowała bez wytchnienia od chwili, kiedy dotarła tutaj, równo z pierwszymi pracownikami ministerstwa. Była uzdrowicielką. Musiała pomagać rannym. A że była w Dolinie Godryka, dotarła na miejsce jako jedna z pierwszych.
- Zbyt niewielu, panie Lupin – odparła, przyjmując od niego fiolkę, a następnie podając ją mężczyźnie o złamanej nodze. Był wyraźnie nie do końca przytomny, wciąż zamroczony z bólu i od uderzenia, ale jego życiu nie groziło już niebezpieczeństwo. – Nie działa sieć Fiuu ani teleportacja. Początkowo na miejscu były pojedyncze osoby, które mieszkają w Dolinie albo uciekły tam podczas Beltane i wróciły zająć się rannymi. Potem parę przybyło razem z pracownikami Departamentu Przestrzegania Prawa. Dopiero przed godziną Błędnym Rycerzem dotarła grupa z Munga, a część z nich wróciła kolejnym kursem, by stabilizować po drodze pacjentów, którzy musieli szybko trafić do szpitala.
Mówiła tak, jak zwykle mówiła w szpitalu, gdy udzielała informacji albo coś tłumaczyła. Rzeczowym tonem, niezbyt szybko, ale i nie wolno. Zdawała się spokojna. Camerona pewnie mogła tym nawet oszukać: nie udałoby się to w przypadku kogoś, kto znał ją lepiej albo był bardzo wytrawnym obserwatorem. I przez cały czas wymachiwała różdżką nad mężczyzną, rzucając kolejne zaklęcia.
– Osoby, które walczyły na polanie, w większości już opatrzono. Wciąż przynoszą jednak ciała i rannych z lasu, który jest przeszukiwany.
I ciał było niestety więcej niż rannych.
Przy wejściu do namiotu zapanowało pewne zamieszanie. Wnoszono dwie kolejne osoby: młodą czarownicę dźwigał na rękach mężczyzna w średnim wieku, a z kolei jakaś kobieta na magicznych noszach przesuwała pojękującego chłopaka.
– Oni potrzebują pomocy! Szybko! – zawołała czarownica, a Florence już ruszyła w ich stronę, pośpiesznie. Pochyliła się nad chłopakiem, ale ledwo spojrzała na niesioną dziewczynę, to na niej skupiła uwagę.
– Panie Lupin, proszę się nim zająć! – nakazała, wskazując na chłopaka. Zdawało się, jakby coś w lesie go poszarpało, krwawił z ran. Dziewczyna jednak padła ofiarą jakichś czarnomagicznych zaklęć: Florence wskazała na łóżko, ledwo co zwolnione przez Camerona, jedno z zaledwie trzech wciąż wolnych, i zaczęła oględziny nieprzytomnej.
- Zbyt niewielu, panie Lupin – odparła, przyjmując od niego fiolkę, a następnie podając ją mężczyźnie o złamanej nodze. Był wyraźnie nie do końca przytomny, wciąż zamroczony z bólu i od uderzenia, ale jego życiu nie groziło już niebezpieczeństwo. – Nie działa sieć Fiuu ani teleportacja. Początkowo na miejscu były pojedyncze osoby, które mieszkają w Dolinie albo uciekły tam podczas Beltane i wróciły zająć się rannymi. Potem parę przybyło razem z pracownikami Departamentu Przestrzegania Prawa. Dopiero przed godziną Błędnym Rycerzem dotarła grupa z Munga, a część z nich wróciła kolejnym kursem, by stabilizować po drodze pacjentów, którzy musieli szybko trafić do szpitala.
Mówiła tak, jak zwykle mówiła w szpitalu, gdy udzielała informacji albo coś tłumaczyła. Rzeczowym tonem, niezbyt szybko, ale i nie wolno. Zdawała się spokojna. Camerona pewnie mogła tym nawet oszukać: nie udałoby się to w przypadku kogoś, kto znał ją lepiej albo był bardzo wytrawnym obserwatorem. I przez cały czas wymachiwała różdżką nad mężczyzną, rzucając kolejne zaklęcia.
– Osoby, które walczyły na polanie, w większości już opatrzono. Wciąż przynoszą jednak ciała i rannych z lasu, który jest przeszukiwany.
I ciał było niestety więcej niż rannych.
Przy wejściu do namiotu zapanowało pewne zamieszanie. Wnoszono dwie kolejne osoby: młodą czarownicę dźwigał na rękach mężczyzna w średnim wieku, a z kolei jakaś kobieta na magicznych noszach przesuwała pojękującego chłopaka.
– Oni potrzebują pomocy! Szybko! – zawołała czarownica, a Florence już ruszyła w ich stronę, pośpiesznie. Pochyliła się nad chłopakiem, ale ledwo spojrzała na niesioną dziewczynę, to na niej skupiła uwagę.
– Panie Lupin, proszę się nim zająć! – nakazała, wskazując na chłopaka. Zdawało się, jakby coś w lesie go poszarpało, krwawił z ran. Dziewczyna jednak padła ofiarą jakichś czarnomagicznych zaklęć: Florence wskazała na łóżko, ledwo co zwolnione przez Camerona, jedno z zaledwie trzech wciąż wolnych, i zaczęła oględziny nieprzytomnej.