31.05.2023, 08:08 ✶
- Łowcy przyjmują legalne zlecenia. Polowania na hipogryfy są nielegalne. Kłusowniczka - powtórzył Cathal, ignorując całą resztę jej uwag. Kradzież jaj i małych hipogryfów i sprzedawanie na czarnym rynku zresztą także nie były legalne, więc to niewiele zmieniało.
Nie próbował się już z nią drażnić, nie prowokował, nie wydawał się w żaden sposób zainteresowany konwersacją, czy to w celu przekomarzania się, czy w jakimkolwiek innym. Rozbawienie, beztroska, zaczepny ton, to wszystko znikło bez śladu: jego twarz niczego nie wyrażała, a mówił spokojnie i niemalże uprzejmie. Jej status społeczny i to, że mógł ją zirytować... też ani trochę go nie obchodził, bo Cathal sam był dzieckiem rodu o wysokim statusie i przywykł, że naprawdę niewieloma rzeczami musi się przejmować.
Nie drgnął nawet, kiedy Yaxley podeszła bliżej. Był wyższy od niej, lepiej zbudowany, próba zastraszenia go zmniejszaniem fizycznego dystansu była więc z góry skazana na niepowodzenie. Za to różdżkę wycelował w nią bez wielkiego namysłu.
Ot w odruchu. Bo nie, Cathal nie groził jej śmiercią ani atakiem. Na coś takiego pozwoliłby sobie w Egipcie. Tutaj być może... ale na pewno nie uprzedzałby ofiary wcześniej.
Zwyczajnie, był gotów oskarżyć ją o próby wdarcia się na teren i dezorganizacji wykopalisk. Czy sama nie zapowiadała, że tu wróci? Chociaż gdyby to zrobiła, Shafiq po prostu zostawiłby ją w kolejnej pułapce...
- Świetnie, czyli jednak jesteś złodziejką? Bo innych powodów poza kradzieżą, żebyś się tu pchała, nie ma. Skoro nie możesz mi tego obiecać, Ministerstwo wzywam natychmiast, muszę tylko zdecydować, czy to bardziej ktoś z Departamentu Rowle'a, czy może zarządzanie obiektami... - stwierdził lekko. Nie miał najmniejszej ochoty kontaktować się z Ministerstwem Magii, ale skoro Geraldine planowała się tutaj kłócić? Gdy szło o przyszłe bezpieczeństwo wykopalisk, mógł się poświęcić. Wzmiankę o swojej tajemnicy zignorował: po pierwsze, nie wiedział, o co chodzi. Po drugie, chociaż sam zdecydowanie nie był uczciwym człowiekiem, to najwyraźniej niezbyt przepadał za kłusownikami. - Chętnie przedstawię im wspomnienie z myślodsiewni. Kłusowanie w Walii, przyznanie się do polowania na hipogryfy, próba dostania się na teren zarządzany przez Ministerstwo oraz Shafiqów, deklaracja, że tu wrócisz... Nawet jeżeli jesteś z cholernej nienaruszalnej dwudziestki ósemki, to wystarczy, żeby utrudnić ci kolejne zabawy z kuszą.
Yaxleyowie byli zbyt bogaci i wpływowi, aby Geraldine trafiła do Azkabanu. Wypuściliby ją. W najlepszym wypadku dostałaby pewnie karę pieniężną, dla kogoś takiego jak ona zupełnie nic nie znaczącą. Ale już patrzenie na ręce mogłoby być prawdopodobnie odrobinę irytujące, choćby dlatego, że wymagałoby starannego wyboru miejsca polowania.
Inna sprawa, że tkwienie w Ministerstwie byłoby bardzo irytujące dla samego Cathala. Który zresztą miał tam swoich wrogów.
- To jak będzie? Deportujesz się stąd na dobre, czy oboje stracimy trochę czasu w paskudnym gmachu Ministerstwa?
Nie próbował się już z nią drażnić, nie prowokował, nie wydawał się w żaden sposób zainteresowany konwersacją, czy to w celu przekomarzania się, czy w jakimkolwiek innym. Rozbawienie, beztroska, zaczepny ton, to wszystko znikło bez śladu: jego twarz niczego nie wyrażała, a mówił spokojnie i niemalże uprzejmie. Jej status społeczny i to, że mógł ją zirytować... też ani trochę go nie obchodził, bo Cathal sam był dzieckiem rodu o wysokim statusie i przywykł, że naprawdę niewieloma rzeczami musi się przejmować.
Nie drgnął nawet, kiedy Yaxley podeszła bliżej. Był wyższy od niej, lepiej zbudowany, próba zastraszenia go zmniejszaniem fizycznego dystansu była więc z góry skazana na niepowodzenie. Za to różdżkę wycelował w nią bez wielkiego namysłu.
Ot w odruchu. Bo nie, Cathal nie groził jej śmiercią ani atakiem. Na coś takiego pozwoliłby sobie w Egipcie. Tutaj być może... ale na pewno nie uprzedzałby ofiary wcześniej.
Zwyczajnie, był gotów oskarżyć ją o próby wdarcia się na teren i dezorganizacji wykopalisk. Czy sama nie zapowiadała, że tu wróci? Chociaż gdyby to zrobiła, Shafiq po prostu zostawiłby ją w kolejnej pułapce...
- Świetnie, czyli jednak jesteś złodziejką? Bo innych powodów poza kradzieżą, żebyś się tu pchała, nie ma. Skoro nie możesz mi tego obiecać, Ministerstwo wzywam natychmiast, muszę tylko zdecydować, czy to bardziej ktoś z Departamentu Rowle'a, czy może zarządzanie obiektami... - stwierdził lekko. Nie miał najmniejszej ochoty kontaktować się z Ministerstwem Magii, ale skoro Geraldine planowała się tutaj kłócić? Gdy szło o przyszłe bezpieczeństwo wykopalisk, mógł się poświęcić. Wzmiankę o swojej tajemnicy zignorował: po pierwsze, nie wiedział, o co chodzi. Po drugie, chociaż sam zdecydowanie nie był uczciwym człowiekiem, to najwyraźniej niezbyt przepadał za kłusownikami. - Chętnie przedstawię im wspomnienie z myślodsiewni. Kłusowanie w Walii, przyznanie się do polowania na hipogryfy, próba dostania się na teren zarządzany przez Ministerstwo oraz Shafiqów, deklaracja, że tu wrócisz... Nawet jeżeli jesteś z cholernej nienaruszalnej dwudziestki ósemki, to wystarczy, żeby utrudnić ci kolejne zabawy z kuszą.
Yaxleyowie byli zbyt bogaci i wpływowi, aby Geraldine trafiła do Azkabanu. Wypuściliby ją. W najlepszym wypadku dostałaby pewnie karę pieniężną, dla kogoś takiego jak ona zupełnie nic nie znaczącą. Ale już patrzenie na ręce mogłoby być prawdopodobnie odrobinę irytujące, choćby dlatego, że wymagałoby starannego wyboru miejsca polowania.
Inna sprawa, że tkwienie w Ministerstwie byłoby bardzo irytujące dla samego Cathala. Który zresztą miał tam swoich wrogów.
- To jak będzie? Deportujesz się stąd na dobre, czy oboje stracimy trochę czasu w paskudnym gmachu Ministerstwa?