22.05.2023, 22:19 ✶
- Wtedy to już nie wiara. To wiedza – skwitował Cathal krótko.
Po prawdzie nie domagał się od niej uzewnętrzniania się. Sam też z pewnością nie miałby na nie ochoty. Znali się za słabo i chyba w charakterze żadnego z nich nie leżało zwierzanie się ot tak. Zapamiętywał jednak każde słowo, to wypowiedziane i niewypowiedziane, gest, grymas i wyciągnął z nich wnioski. Shafiq zresztą nie miał dużego wyboru, pamiętał wszak wszystko, ale w tym konkretnym przypadku właściwie chciał pamiętać - chciał rozwikłać zagadkę, jaką była Cynthia Flint, przekonać się, co konkretnie kryje się za ładną buzią i sztucznym uśmiechem, prezentowanym na balowej sali. Czy będą to kolejne zagadki, interesujące rozwiązanie sekretu, czy może banalna odpowiedź?
- Prawdopodobnie to, do którego akurat mam się udać – odparł po chwili zastanowienia. Nie potrafił wskazać jednej lokacji, do której byłby szczególnie przywiązany albo wydawałaby mu się bardziej fascynująca niż inne. Wybiegał za to myślami do przodu, a to, czego jeszcze dobrze nie znał, zawsze było bardziej intrygujące niż to, czego nauczył się już na pamięć.
Przekrzywił lekko głowę i też uśmiechnął się, ledwo zauważalnie, kiedy wspomniała, że nie uwierzy, że on o tym nie myśli.
- Może w tym przypadku skupiam się tylko na chwili obecnej? – odpowiedział pytaniem. – I o nie, ten wybór na pewno nie świadczy o mojej szlachetności. Do niej jest mi bardzo daleko. Raczej o… pragmatyzmie? A może o tym, że lubię, to co użyteczne?
Sam nie był pewien. Wcześniej nawet tego nie analizował, rzucił to bez żadnego namysłu, chociaż sam przecież lubił analizować takie drobnostki, by budować z nich większy obraz – przynajmniej w przypadku ludzi, którzy w jakiś sposób go zainteresowali.
Jednego jednak był pewien. Tu nie chodziło o szlachetność. Jeżeli miał w sobie jej choć odrobinę, była to marna resztka. Naturalnie skłaniał się ku innej stronie, a ojczym, szepty w głowie i poglądy matki dość skutecznie pozbawiły go szlachetnych odruchów. To, że pozostała w nim choć odrobina przyzwoitości, było chyba wyłącznie zasługą Hogwartu. Prędzej właśnie o tym, w jaki sposób patrzył na życie, a dla niego mocno liczyło się to, co w jakiś sposób było użyteczne. Kruchość i piękno szybko przemijały.
Uśmiechnął się ponownie, dość przelotnie, kiedy Cynthia znalazła pierwszego, zaklętego owada. Błyszczący motyl zatańczył wokół różdżki, rozświetlonej lumos, a potem zastygł w przeznaczonym do tego miejscu.
- Czy to wyzwanie, panno Flint? Będę musiał się bardzo postarać, nie tak łatwo zaproponować coś bardziej interesującego od oglądania przeklętych posągów oraz grobowców. Może tym razem po prostu powinienem zabrać cię na kawę, tak dla kontrastu? – zakpił. Wyłapał jej spojrzenie (a oceniając jego wzrost mogła stwierdzić, że zaiste był wysoki, bo niedużo mu brakowało do dwóch metrów), ale nic nie powiedział i nie wykonał żadnego ruchu, aby pomóc jej z motylem wiszącym tam wysoko. Wszak sama mówiła, aby jej nie podpowiadać przy próbach rozwikłania tej zagadki, a Cathal już i tak to zrobił na początku, pokazując, gdzie znajdują się prawdziwe drzwi i co jest fragmentem klucza.
Po prawdzie nie domagał się od niej uzewnętrzniania się. Sam też z pewnością nie miałby na nie ochoty. Znali się za słabo i chyba w charakterze żadnego z nich nie leżało zwierzanie się ot tak. Zapamiętywał jednak każde słowo, to wypowiedziane i niewypowiedziane, gest, grymas i wyciągnął z nich wnioski. Shafiq zresztą nie miał dużego wyboru, pamiętał wszak wszystko, ale w tym konkretnym przypadku właściwie chciał pamiętać - chciał rozwikłać zagadkę, jaką była Cynthia Flint, przekonać się, co konkretnie kryje się za ładną buzią i sztucznym uśmiechem, prezentowanym na balowej sali. Czy będą to kolejne zagadki, interesujące rozwiązanie sekretu, czy może banalna odpowiedź?
- Prawdopodobnie to, do którego akurat mam się udać – odparł po chwili zastanowienia. Nie potrafił wskazać jednej lokacji, do której byłby szczególnie przywiązany albo wydawałaby mu się bardziej fascynująca niż inne. Wybiegał za to myślami do przodu, a to, czego jeszcze dobrze nie znał, zawsze było bardziej intrygujące niż to, czego nauczył się już na pamięć.
Przekrzywił lekko głowę i też uśmiechnął się, ledwo zauważalnie, kiedy wspomniała, że nie uwierzy, że on o tym nie myśli.
- Może w tym przypadku skupiam się tylko na chwili obecnej? – odpowiedział pytaniem. – I o nie, ten wybór na pewno nie świadczy o mojej szlachetności. Do niej jest mi bardzo daleko. Raczej o… pragmatyzmie? A może o tym, że lubię, to co użyteczne?
Sam nie był pewien. Wcześniej nawet tego nie analizował, rzucił to bez żadnego namysłu, chociaż sam przecież lubił analizować takie drobnostki, by budować z nich większy obraz – przynajmniej w przypadku ludzi, którzy w jakiś sposób go zainteresowali.
Jednego jednak był pewien. Tu nie chodziło o szlachetność. Jeżeli miał w sobie jej choć odrobinę, była to marna resztka. Naturalnie skłaniał się ku innej stronie, a ojczym, szepty w głowie i poglądy matki dość skutecznie pozbawiły go szlachetnych odruchów. To, że pozostała w nim choć odrobina przyzwoitości, było chyba wyłącznie zasługą Hogwartu. Prędzej właśnie o tym, w jaki sposób patrzył na życie, a dla niego mocno liczyło się to, co w jakiś sposób było użyteczne. Kruchość i piękno szybko przemijały.
Uśmiechnął się ponownie, dość przelotnie, kiedy Cynthia znalazła pierwszego, zaklętego owada. Błyszczący motyl zatańczył wokół różdżki, rozświetlonej lumos, a potem zastygł w przeznaczonym do tego miejscu.
- Czy to wyzwanie, panno Flint? Będę musiał się bardzo postarać, nie tak łatwo zaproponować coś bardziej interesującego od oglądania przeklętych posągów oraz grobowców. Może tym razem po prostu powinienem zabrać cię na kawę, tak dla kontrastu? – zakpił. Wyłapał jej spojrzenie (a oceniając jego wzrost mogła stwierdzić, że zaiste był wysoki, bo niedużo mu brakowało do dwóch metrów), ale nic nie powiedział i nie wykonał żadnego ruchu, aby pomóc jej z motylem wiszącym tam wysoko. Wszak sama mówiła, aby jej nie podpowiadać przy próbach rozwikłania tej zagadki, a Cathal już i tak to zrobił na początku, pokazując, gdzie znajdują się prawdziwe drzwi i co jest fragmentem klucza.