Prudence wbrew swojemu bardzo, ale to bardzo sceptycznemu nastawieniu na samym początku do tego przyjęcia bawiła się na nim całkiem nieźle. Nie dało się tego nie zauważyć. W pewnym momencie po prostu odpuściła, przestała się zaciekle przed tym bronić, nie zastanawiała się tylko po prostu pozwoliła sobie korzystać z tych wszystkich rzeczy które znajdowały się na wyciągnięcie ręki. Tak właściwie to nie miała przecież pewności, że szybko pojawi się na podobnej imprezie. Szkoda by było nie spróbować wszystkich słodkości, czy posmakować alkoholi, które były dostępne - oczywiście wszystko w granicach zdrowego rozsądku, pilnowała się, żeby przypadkiem nie skończyć jak jedna z osób o których wcześniej niespecjalnie miło się wypowiadała, bo to byłoby czystą hipokryzją. Prudence mimo wszystko miała swoje zasady. Niby nikt ich tutaj nie znał, ale wolała nie ryzykować, że coś na temat tego, co robiła dzisiejszego wieczora dotarłoby do jej rodziców. Na pewno nie byliby z niej szczególnie dumni.

Jak w ogóle udało im się wytrwać tu przez tyle czasu nie rzucając się w oczy? Nie miała pojęcia. Nikt jednak nie negował ich obecności na tym weselu, nikt nie zwracał na nich uwagi, dzięki czemu faktycznie mogli całkiem nieźle się bawić. Tak właściwie to nie sądziła, że aż tak jej się to spodoba. Był tort, a więc jeden z elementów umowy został odhaczony, ku jej zadowoleniu okazał się być dokładnie taki, na jaki miała ochotę - wciągnęła nawet dwa kawałki. Była zadowolona z tego, jak toczył się ten wieczór.

Parkiet okazał się być również całkiem atrakcyjny, zwłaszcza, gdy nie myślała o tym z kim się na nim znajdowała. Pozwalała się ponieść muzyce, emocjom i bawiła się przy tym całkiem nieźle. Nie miała pojęcia ile to jeszcze potrwa, ale w sumie nie odliczała już każdej minuty, tak właściwie to nie miałaby nic przeciwko temu, aby trwało to jak najdłużej. Rzadko kiedy miała możliwość, aż tak sobie odpuścić, nie przejmować się otaczającym ją światem. To było naprawdę przyjemnym uczuciem.

W pewnym momencie muzyka ucichła, jakiś mężczyzna wszedł na scenę, pojawiło się też światło, które spowodowało, że zrobiło się jakby bardziej rzeczywiście. Najwyraźniej wybiła północ, przesunęła się odrobinę do Aloysiusa i odezwała do niego cicho. - To najwyraźniej są te całe oczepiny. - Przynajmniej tak się jej wydawało, bo co innego miało się teraz wydarzyć? Nie do końca wiedziała, na czym właściwie to miało polegać, ale jak i reszta gości nadal stała na parkiecie czekając na rozwój sytuacji, była nawet nieco zaciekawiona tym, co na nich czekało.

Wieczór był intensywny, szybki, pełen emocji, ale dobrze było raz na jakiś czas pozwolić sobie na odrobinę luzu. Nie spodziewała się, że kiedyś podobne przemyślenia się u niej pojawią, jak widać jednak niezbadane były boskie wyroki. Bawiła się naprawdę nieźle, wyciągnęła kij ze swojego tyłka po kilku wypitych kieliszkach i wcale tego nie żałowała. Nie skupiała się zbytnio na ich sytuacji. Kiedy przestała się przejmować tym, że ktoś może przyłapać ich na kłamstwie wszystko wydawało się być łatwiejsze. Zresztą niby dlaczego miało się to wydarzyć. Nie robili niczego nietypowego, nie zwracali na siebie uwagi, bawili się tak jak zaproszeni goście, a może nawet i lepiej?

Najwyraźniej byli w stanie znieść swoje towarzystwo zdecydowanie lepiej niż rysowało się to na co dzień. Potrafili wymienić się trafnymi spostrzeżeniami na temat słodkości, które próbowali, dyskutować o tym, co działo się na parkiecie bez wbijania sobie przy tym szpilek. No, może pojawienie się tortu wprowadziło nieco zamieszania, bo na jego temat mieli zdecydowanie odmienne zdanie, ale szybko przestali się na tym skupiać, tyle się działo wokół, że nie było sensu o tym dywagować.[/s]
[a]Kiedy znaleźli się na parkiecie, również okazało się, że potrafią się do siebie dopasować. Aloysius całkiem nieźle prowadził w tańcu, nie deptał jej stóp, do tego potrafił zapanować nad tym swoim wielkim ciałem. Uznała to za spory wyczyn, w sumie powinna się tego spodziewać, na pewno przygotowywano go odpowiednio do reprezentowania swojej rodziny podczas podobnych uroczystości. Prudence starała się za nim nadążyć, chociaż nie miała zbyt wielkiego doświadczenia, jednak jej mózg całkiem szybko łapał to, co działo się wokół, już wcześniej zapamiętała kroki, które widziała u innych na parkiecie, próbowała jakoś je wprowadzić w życie i chyba nie wychodziło jej to jakoś najgorzej. Aloysius nie narzekał - przynajmniej w głos, co sugerowało, że może faktycznie nie było tak źle. Nie wątpiła w to, że gdyby zrobiła coś nie tak to na pewno nie miałby problemu z tym, aby dyskretnie zwrócić jej uwagę.

Wydawało jej się, że wcale nie trudno było ich wziąć teraz za narzeczeństwo. Faktycznie całkiem dobrze się razem bawili, wydawali się zupełnie nikim, ani niczym przejmować, nie potrzebowali żadnego towarzystwa poza swoim. Z boku naprawdę można było by uznać, że są w siebie wyjątkowo wpatrzeni, gdyby tylko wiedzieli jak to naprawdę między nimi wyglądało. Co dosyć istotne, z jej strony nie była to żadna gra, nie ma co się oszukiwać Prue nie była wybitną aktorką, dało się z niej czytać niczym z otwartej księgi, tego wieczora po prostu się dobrze bawiła i niczym nie przejmowała. Było to na swój sposób wyjątkowe.

Ich zabawę przerwało jednak nagłe ucichnięcie muzyki i pojawienie się na środku mężczyzny. Zrobiło się jasno, zmrużyła oczy, aby przyzwyczaić je do światła. Zdecydowanie wolała ciemność, ona powodowała, że to co się działo można było wziąć trochę za sen. Nie odsunęła się jednak od Rookwooda, wręcz przeciwnie, przesunęła bardziej do jego boku, bo w końcu nadal byli partnerami w zbrodni.

- Jestem ciekawa, nigdy nie uczestniczyłam w czymś takim. - Przyznała zupełnie szczerze. Może to było głupie, ale naprawdę nie miała wcześniej okazji przeżywać czegoś podobnego, czuła więc jakąś dziwną ekscytację, bo nie miała zielonego pojęcia, czego powinna się spodziewać. Wydawało jej się, że jej partner miał dużo większe doświadczenie, na pewno bywał na podobnych imprezach częściej. Zresztą wyglądał, jakby wiedział, czego powinni się spodziewać w przeciwieństwie do niej.

W ludziach obecnych na parkiecie było widać ekscytację, najwyraźniej ta część wieczoru miała być jedną z ważniejszych, skoro wszyscy tak na nią czekali.

- To jest moment, w którym na parkiecie powinny zostać same panny… - Odezwał się wodzirej. Prudence mrugnęła nie miała pojęcia, co się szykowało i czy właściwie chciała być tego częścią. Dziewczęta, ale nie tylko, starsze kobiety zaczęły przepychać się do przodu, nie zważając na ludzi obecnych obok, jakby było to bardzo ważne.

Prue nie bywała często na weselach. Na takich na które ją ktoś zaprosił, ani na takich na które nie dostała zaproszenia. Na ostatnim była kilka lat temu, jeszcze jako dzieciak, więc w sumie było to dla niej całkiem nowym doświadczeniem. Przebywanie na takim przyjęciu jako osoba praktycznie dorosła wiązało się z przeżywaniem tego w zupełnie inny sposób. Jako dzieciak zostawała usadzona przy stole z innymi podobnymi do jej rozmiarów i to by było na tyle. Jako młoda dorosła, cóż - mogła kręcić się między innymi ludźmi, obserwować ich, kosztować wszystkich rarytasów jakie przygotowała dla gości para młoda, a tych było tutaj naprawdę wiele. Nie miała oporów nawet przed spróbowaniem niektórych trunków, co mogło nieco zaskoczyć. Starała się jednak nie spoglądać w stronę młodego małżeństwa, bo wydawało jej się, że kiedy razem na nią spojrzą, to znaczy na nich spojrzą, bo Aloysius ciągle był u jej boku to od razu się zorientują, że wcale nie powinno ich tutaj być. Na szczęście mieli sporo innych rzeczy na głowie, a przede wszystkim świętowanie ich wielkiego dnia. Nikt więc nie zwrócił uwagi na nią i jej partnera w zbrodni.

Bawiła się z nim zaskakująco dobrze, nie próbował podstawiać jej nogi, nie negował jej wyboru słodkości, razem z nią przetrwał ten wieczór, wydawało się jej również, że tak jak i ona nieźle się przy tym bawił. Czy wesela czystokrwistych na których bywał wyglądały podobnie? Pewnie nie, podejrzewała, że brakowało tam swobody. Zapewne niektóre elementy wieczoru musiały być bliźniacze, jednak nie wydawało jej się, aby tam panowała taka lekka atmosfera. Ludzie na pewno patrzyli sobie na ręce, aby wyciągnąć każdy, najdrobniejszy szczegół do którego można by się przyczepić. Być może więc i dla niego było to poniekąd coś zupełnie innego, niż to do czego przywyknął.

Przesunęła się bliżej, tak właściwie bez zastanowienia, to był odruch. Cały wieczór to robiła, bo mieli udawać narzeczeństwo, w końcu weszło jej to w nawyk, pewnie szybko się go pozbędzie, ale tego wieczora, na tej sali nie miała zamiaru się od niego odsuwać. Zresztą całkiem dobrze czuła się u jego boku, o czym oczywiście nie miał się nigdy dowiedzieć. To miało pozostać jedną z jej wielu tajemnic.

Była szczerze zaciekawiona tym, co właśnie działo się na parkiecie. Nie zdążyła do końca tego przegadać ze swoim towarzyszem, gdyż wodzirej bardzo szybko przeszedł do działania. Prue obserwowała jak kobiety wyrwały do przodu wywołane przez niego. Ona jednak nie ruszyła się nawet o krok, bo nie miała pojęcia, co się właśnie działo.

- Moja chwila? - Powtórzyła jeszcze za nim. Fakt, też była panną, raczej jeszcze długo miała nią pozostać, bo raczej nie interesowało ją zamążpójście.

- Myślisz, że mogłam przegrać na starcie przez swoją niewiedzę? - Zapytała jeszcze, bo faktycznie kobiety pędem ruszyły przed siebie, jakby od tego czy znajdą się w pierwszym rzędzie miało zależeć co najmniej ich życie, ona nadal tkwiła w miejscu. - W sumie, to może, jeśli faktycznie gra jest warta świeczki? - Zadała na głos to pytanie. Powinna odpuścić, bo przecież nie wiedziała, co się właściwie działo, ale alkohol krążył jej w żyłach, powodował, że pojawiła się spontaniczność, która na co dzień raczej jej nie towarzyszyła. - Właściwie to chyba szkoda byłoby nie spróbować. - Zrobiła krok w przód, odwróciła się jeszcze na krótką chwilę. - Będziesz mi kibicować? a jak coś pójdzie nie tak, to mnie stąd wyciągniesz? - Wolała mieć pewność, że nadal pozostawali partnerami w zbrodni.

Prudence nie była sobą. No, nadal nie zachowywała się jakoś bardzo lekkomyślnie, jednak nie dało się nie zauważyć, że trochę odpuściła. Nie analizowała każdej swojej decyzji, każdego kolejnego kroku. Pozwalała się odrobinę ponieść, może dlatego, że dotarło do niej, że taka okazja szybko się nie powtórzy. Kto wie bowiem, kiedy znajdzie się na kolejnym weselu? Uważała więc, że warto było skorzystać z każdej możliwości, która się pojawiała.

Czekała na te całe oczepiny, z początku przez to, że Aloysius powiedział, że po nich będą mogli się rozejść każde w swoją stronę, później zaś dlatego, że była dość mocno zainteresowana tym, czym właściwie były. Ciekawił ją ten cały koncept, bo wcześniej nie miała szansy jeszcze zobaczyć czegoś podobnego na oczy.

Jak powiedział tak też zrobiła, popatrzyła na nie. Kobiety wydawały się być bardzo zdeterminowane, ale przede wszystkim wyglądało na to, że wiedziały, co się teraz szykuje. W przeciwieństwie do niej, a więc miały podwójną przewagę. - Patrzę i nie wiem. - Nie była pewna, czy w ogóle był jeszcze sens, aby się w to zaangażować, ale z drugiej strony, jeśli nie dzisiaj to kiedy? Zazwyczaj nie myślała w taki sposób, ale ten wieczór był inny od wszystkich.

- Naprawdę tak myślisz? - Nie wydawało jej się, że ją podpuszczał, nie zabrzmiało to w ten sposób, raczej faktycznie po prostu sugerował, że da sobie radę. Cóż, nie mogła go zawieść, czyż nie? Musiała chociaż podjąć próbę w tej nierównej walce, o której nic nie wiedziała.

- Niech będzie, tylko musisz czuwać. Jeśli mrugnę trzy razy to będzie oznaczało, że czas na ewakuację, dobra? - Musieli mieć jakiś znak, cokolwiek, żeby mogli to sobie przekazać bez słów. Mrugnięcie wydawało jej się być całkiem nieszkodliwe. O ile się na zawiesi… ale tym będzie się martwić, jeśli faktycznie dojdzie do takiej sytuacji.

- Przekonałeś się, mam nadzieję, że to nie będzie nic skomplikowanego. - Teraz to już nie było odwrotu, skoro miał jej głośno dopingować… w sumie chciała sprawdzić, czy faktycznie umie to robić, bo raczej to on był osobą, której się kibicowało. W końcu od lat grał w quidditcha, Prue nie ominęła nawet jednego jego meczu nawet kiedy ich przyjaźń przestała istnieć, być może nie krzyczała już tak na boisku jak na początku ich znajomości, ale nadal się tam pojawiała. Dlaczego? Sama nie do końca wiedziała dlaczego, a może nie chciała po prostu tego powiedzieć w głos.

- Doskonale, to idę. - Odwróciła się w końcu na pięcie, aby dołączyć do tłumu zbierających się na parkiecie kobiet. Przystanęła sobie nieco z boku, nie chciała wchodzić w tłum, chociaż najwyraźniej miało to nieco pomóc w tym, czym miały się zajmować wszystkie obecne na sali panny. Inaczej przecież nie pchałyby się tak przed siebie.

Obserwowała uważnie wodzireja, który ponownie zaczął mówić. Wspomniał o tym, że panna młoda będzie rzucała swój bukiet. Teraz nieco jej się rozjaśniło co właściwie miało się wydarzyć. Jasne, bukiet, trzeba było go złapać, tyle, że jej w sumie na tym nie zależało, jakby nie patrzeć była bardzo młoda, a mężczyzna sugerował coś o tego symbolicznym znaczeniu.

Po chwili pojawiła się przed nimi panna młoda, wyglądała kwitnąco, policzki miała różane, a na twarzy uśmiech, widać było, że cieszy się tym dniem. Być może byli właśnie na jednym z nielicznych ślubów, które brały się z miłości, kto wie.

Kobieta odwróciła się do tłumu stojących przed nią panien i zamachnęła bukietem, ten poszybował w powietrzu. Prue patrzyła jak leciał bardzo uważnie, jednak póki co nie ruszyła się do przodu.

Miała wrażenie, że nie tylko ona się tutaj dzisiaj dobrze bawiła. Aloysius również odpuścił, okazał się być naprawdę świetnym kompanem do zabawy, w sumie powinna o tym pamiętać, że przy nim było jakoś tak weselej. No - przynajmniej wtedy, kiedy nie próbowali się pozabijać, co ostatnio stało się ich normą. Podczas tego wieczora jednak topór wojenny został zakopany, nie dogryzali sobie, nie strzelali piorunami z oczu po prostu wykorzystywali tę okazję, która pojawiła się zupełnie przypadkowo na wspólną zabawę. Wypili nieco alkoholu, skosztowali chyba każdej słodkiej przekąski jaka znajdowała się na stole, tańczyli, tak właściwie to bardzo lekko im przyszła ta zmiana nastawienie. Nie wydawało jej się, aby on również specjalnie to analizował. Zgodzili się spędzić razem czas i okazało się to być słusznym pomysłem. Niedługo pewnie wszystko między nimi wróci do normy, a póki co warto było po prostu korzystać z tego, co miała do zaoferowania ta noc - póki trwała.

- Ach, prawda! - Odparła z entuzjazmem, najwyraźniej akurat ten czynnik zignorowała w swoich kalkulacjach, nie brała go w ogóle pod uwagę. Tutaj miała drobną przewagę, one były pijane, ona lekko wstawiona, więc nie było tak źle. Dzięki temu faktycznie mogła coś wygrać. Może jeszcze nie wiedziała co, ale to nie było istotne. Prue lubiła rywalizację, skoro już zamierzała się angażować w te całe oczepiny, to oczywiście, że chciałaby je zakończyć z sukcesem na swoim koncie.

- No nie wiem, czemu nie, ale skoro mówisz, że tak, to nie mogę Cię teraz rozczarować. - Uśmiechnęła się jeszcze do niego zupełnie szczerze. Był jedyną osobą, którą tutaj znała, mimo, że na co dzień za sobą nie przepadali to tak naprawdę był jedynym wsparciem, na które w tej chwili mogła liczyć. Zapewnił ją, że będzie jej kibicował, więc nie widziała innej opcji jak zaangażować się faktycznie w to, co miało się wydarzyć.

- Czyli plan awaryjny istnieje, teraz to w ogóle wszystko brzmi dobrze. - Jeśli coś pójdzie nie tak da mu znak i będą mogli się stąd bardzo dyskretnie ewakuować. To brzmiało jak plan, może nie do końca dopracowany, ale był. Mogła więc bez stresu ruszyć na parkiet.

Ustawiła się nieco z boku, niekoniecznie chcąc wchodzić między pijane panny, kto wie bowiem, co może strzelić im do głowy. Wyglądały, jakby faktycznie bardzo zależało im na tym, aby to one zgarnęły ten nieszczęsny bukiet, jakby naprawdę od tego mogło zależeć, czy szybko wyjdą za mąż. Co za bujda. Nie mogła jednak pokazywać swojego nastawienia do tego przedsięwzięcia, bo przecież też stała na środku tej sali, gotowa go złapać.

Z początku nie wydawała się być jakoś specjalnie zainteresowana tym całym łapaniem bukietu, gdy jednak panna młoda się zamachnęła i go podrzuciła, przypomniała sobie, co powiedział jej Aloysius - Poślij je w piach. W sumie dlaczego miałaby tego nie zrobić? Jej atutem była trzeźwość, no może nie pełna, ale alkohol tylko odrobinę szumiał jej w głowie. W końcu więc podjęła decyzję, aby nieco przesunąć się w bok, wyminąć jakąś wielką ciotkę panny młodej, która zajmowała sporo przestrzeni (tak właściwie to przemknęła tuż pod jej ramieniem), aż w końcu wyciągnęła dłonie do góry i złapała ten nieszczęsny bukiet. Uśmiechnęła się sama do siebie, gdy jej się to udało. Niestety zapomniała o tym, że znajdowali się na środku parkietu, przez co nagle wszystkie spojrzenia skierowały się na nią. Kobiety które stały wokół niej spoglądały na nią nie do końca przyjemnym wzrokiem, jakby odebrała im coś ważnego. Przełknęła głośno ślinę i próbowała znaleźć w tym tłumie Rookwooda, patrzyła na niego, aż w końcu mrugnęła trzy razy. Zdecydowanie nie chciała być w centrum zainteresowania.