Sklep. Niby nic nadzwyczajnego, a jednak czuła się trochę obco kiedy weszła do środka. Miejsce nie wyglądało najlepiej, tak właściwie cała okolica ledwie się trzymała. Każdy robił co mógł, aby jakoś wrócić do normalności. Nie miała pojęcia, jak wyglądała aktualnie ich normalność. Czy miał im kto dostarczyć towar, czy mieli pieniądze, jak bardzo ich życie się zmieniło przez tę jedną, okrutną noc. Półki nie uginały się od towaru, jak kiedyś miały w zwyczaju, wręcz przeciwnie, raczej trudno było na nich cokolwiek wypatrzyć. Mimo wszystko nadal byli otwarci, nadal walczyli o swoje, to było godne podziwu.

Nie do końca zdawała sobie sprawę z tego, jak wyglądała sytuacja ludzi, którzy prowadzili własne biznesy. Na pewno mocno dotknęły ich minione wydarzenia, ona miała swój ciepły stołek w Ministerstwie i po prostu tam wróciła, nie musiała się martwić o to, jak teraz będzie wyglądało jej życie, ci tutaj zdecydowanie podążali inną drogą od tej jej.

Nie rozglądała się zbyt długo po wnętrzu, jakby nie chciała być przyłapana na tym, że za bardzo się gapiła. Powinna przywyknąć do tego widoku, wypadało, aby przyzwyczaiła się, że szybko nie będzie jak dawniej. To nie było zbyt przyjemne zderzenie z rzeczywistością, bo chociaż świat wydawał się być właśnie w wyjątkowym kryzysie, to ona sama jakby nieco rozkwitała. Niezła to była ironia losu.

Zawiesiła się na moment, dużo myśli pojawiło się w jej głowie, wpatrywała się przy tym w swoje buty, idealnie wypastowane przed wyjściem pantofelki, które zdążyły już nieco okryć się popiołem, bo ten był wszędzie, wszedł w cegły kamienic, w kostkę brukową, nie sądziła, aby szybko przestał przypominać mieszkańcom stolicy o tym co się wydarzyło, jakby i bez tego nie mogli o tym zapomnieć, sądziła, że w wielu z nich widok palącego się Londynu wrył się bardzo głęboko, pewnie tak głęboko jak wszystkie wspomnienia, które ona zapamiętywała w swojej głowie. To była jedna z tych nocy, którą mieli pamiętać bardzo dokładnie wszyscy. Od rozmyślań odciągnął ją głos Benjy'ego. Mrugnęła, a jakże, po czym uniosła głowę i spojrzała na swojego chłopaka.

- Na wodę. - Odpowiedziała całkiem szybko. Nie było to może szczególnie wyszukane, jednak woda powinna być dostępna? Prawda? Nie mogła być towarem deficytowym, chociaż jeśli? Jeśli jednak nie do końca przemyślała tę odpowiedź. - Woda będzie idealna. - Powtórzyła jeszcze spoglądając przy tym na Fenwicka, zastanawiała się, czy faktycznie udało jej się trafić, ale nadal nie wydawało jej się, aby istniał lepszy wybór, woda była wszędzie, nawet w największym kryzysie można było ją dostać, a przynajmniej tak się Prudence wydawało.

Sytuacja nie należała do najłatwiejszych. Prudence zastanawiała się, czy kiedyś w ogóle jeszcze wszystko wróci do normy. Jak długo trwało odbudowywanie takich szkód? Chcąc nie chcąc jej umysł znowu znalazł się gdzieś indziej, wróciły wspomnienia, a właściwie notatki, które kiedyś przeczytała o pożarze z 1666 roku, zniszczył on znaczną część średniowiecznego miasta. Domy mieszkalne, jakoś dziesięć do dwudziestu lat; obiekty publiczne do pięćdziesięciu lat. Nie przypominała sobie jednak, aby jakoś szczegółowo opisywano sytuację przedsiębiorców. Czytała o tym, że księgarze i wydawcy próbowali ratować swój dobytek, jednak nie udało im się to. Zniszczone zostały zapasy w magazynach, kupcy płacili ogromne sumy za dostawy towarów. Najwyraźniej teraz czekało ich to samo, kryzys był nieunikniony, zwłaszcza, że szkody były jeszcze większe. Mrugnięcie. Znowu była obecna w sklepie ciałem i duchem, odetchnęła głęboko. Nie powinna pozwalać sobie na tak częste zawieszenia, ale okropnie łatwo przychodziło jej skupianie się na archiwum w swojej głowie podczas takich sytuacji. Jeszcze nie do końca oswoiła się z nową rzeczywistością.

Wybór napoju dla Prue okazał się być całkiem łatwy. Nie było w tym może niczego zaskakującego, jednak woda wydawała się jej być w tej chwili najbardziej odpowiednia, bo w końcu nie był to żaden wymysł, raczej jedna z najbardziej oczywistych rzeczy dostępna w każdym sklepie, no - przynajmniej przed pożarami. Miała nadzieję, że udało jej się wybrać dobrze, nie chciała popełnić żadnego błędu, czy urazić sprzedawcy, miała przecież świadomość, że aktualny asortyment sklepu nie był jego kaprysem, sytuacja zmusiła go do tego.

- Nie, nie mam ochoty, wystarczy woda, nic więcej. - Niekoniecznie chciała ryzykować, że coś co przyjdzie jej na myśl nie będzie tutaj dostępne, woda naprawdę była najbardziej neutralnym wyborem i dobrze by było, aby na niej zakończyła. Normalnie pewnie mogłaby znaleźć coś, na co naszłaby ją ochota, jednak teraz wolała nie myśleć o tym na co miałaby chęć, bo jeszcze by się rozczarowała. Sytuacja nie była łatwa, dla nich też, ale przede wszystkim dla właściciela tego przybytku, który wydawał się być przy tym wszystkim zaskakująco spokojny. Być może przywyknął już do tego widoku, ona nadal się z tym oswajała, nie sądziła zresztą, że przyjdzie jej to łatwo. Była już kiedyś w tym sklepie, pamiętała, że zawsze był tu spory wybór, regały uginały się od najróżniejszych produktów, mogłaby pokazać palcem gdzie co stało.

- Aktualnie mam wrażenie, że ona nie do końca istnieje, chociaż w sumie, każdy bierze co jest, to chyba też można nazwać jakąś polityką handlową? - W sumie nawet jej to nie dziwiło, skoro większość produktów była trudno dostępna to ludzie brali co było pod ręką, mogli się dzięki temu powymieniać z innymi tym, co im się udało złapać. Było to przecież jakimś rozwiązaniem.

Zazwyczaj nie miała jakiegoś większego problemu z wyborem czegoś dla siebie, dzisiaj jednak trochę obawiała się tego, że mogło się to zakończyć niepowodzeniem. Postanowiła więc pozostać na tej jednej butelce wody, o którą poprosiła swojego chłopaka. Zakupy dzięki temu nie powinny być kłopotliwe ani dla nich, ani dla sprzedawcy, co w sumie było sporym sukcesem. Prue zdecydowanie nie chciała sprawiać, aby komukolwiek zrobiło się przykro.

Bletchley była przyzwyczajona do pewnych norm. Mieszała w Londynie całe życie, mogła bardzo dokładnie odtworzyć to jak miasto wyglądało wcześniej, pamiętała każdy sklep, każdego sprzedawcę na którego kiedyś zwróciła uwagę. To wszystko zostawało w jej głowie. Musiała teraz nanieść pewne poprawki, przyzwyczaić się do nowego, niekoniecznie lepszego. Zdecydowanie potrzebowała do tego odrobiny czasu.

- Tak, chociaż nie wiem, czy sprawdzi się to w przypadku podobnym do tego. - Kiedy dotyczyło to większości społeczeństwa sytuacja nie wyglądała tak kolorowo. Pewnie szybko się o tym przekonają, nie sądziła, że szybko uda im się wrócić do tego, co było kiedyś.

Benjy podszedł do lady, Prue ruszyła za nim. Wsadziła przy tym rękę do kieszeni. Przypomniała sobie o tym, że wcześniej mijali stragany, które rozstawiały się tutaj zawsze na niedzielny festyn. Nie były takie bogate jak zazwyczaj, ale kilka stoisk zdążyło się rozstawić. Zdążyła nawet podejść do wózka chińskiej wieszczki, gdzie kupiła sobie ciastko z wróżbą. Nie odwinęła jednak papierka, postanowiła więc teraz to zrobić. Jej oczom ukazała się przepowiednia, krótka raczej nieszczególnie wyszukana - Pożyteczna wiadomość. Nie mówiło to jej zbyt wiele, nie miała pojęcia czego może to dotyczyć. Przez chwilę wpatrywała się w zdanie zapisane na papierku. Cóż, przepowiednia wcale nie musiała się spełnić, czyż nie?

Jakimś dziwnym trafem przypomniała sobie o tym, że jej były narzeczony lubił te ciastka, często opowiadał o tym, że podczas patroli kupowali je z jego partnerem. Tak właściwie to wszystko robili razem, byli okropnie zżyci. Przypomniała sobie również o tym, że spotkała ich tu kiedyś razem, zatrzymali się przy jednym z regałów i szeptali sobie coś do ucha zupełnie ignorując otaczający ich świat. Był to widok niezapomniany, wtedy nie wzbudził jej podejrzeń. Pamiętała jak bardzo cierpiał jego partner, kiedy dowiedział się o tym, że nie udało się uratować Liama po ataku wilkołaka. Miał do niej o to pretensje, mówił, że nie dała z siebie wszystkiego, że powinna bardziej walczyć - jakby sama o tym nie wiedziała. Wtedy wydawało jej się to zupełnie normalne, teraz pojawiła się myśl, dziwna, zupełnie niespodziewana, ten ich widok za jednym z regałów… czy faktycznie wtedy była taka ślepa, czy to jednak nie było normalne? Mrugnęła. Odetchnęła głęboko, zmięła papierek i schowała go do kieszeni płaszcza. Była tutaj z Benjym, minęło dużo czasu, nie powinna myśleć o przeszłości.

Fenwick się do niej odezwał, to spowodowało, że zrobiła jeszcze krok do przodu. - Co to takiego? - Starała się nie dawać po sobie poznać, że coś jest nie tak, ale ta myśl nie chciała dać jej spokoju, co jeśli oni faktycznie… Nie. - To brzmi jak całkiem pozytywne zaskoczenie. - Podeszła jeszcze bliżej, aby dokładnie obejrzeć to, co Benjy trzymał w dłoni. - Czyżby to był Twój szczęśliwy dzień? - Tak, udało jej się dokładnie przeczytać informację na papierze. Los, najwyraźniej wygrany. Uśmiechnęła się od ucha do ucha, może ten dzień faktycznie nie był jeszcze stracony.

Warto było cieszyć się z takich zupełnie niespodziewanych wydarzeń. Najwyraźniej Benjy miał dzisiaj szczęście, wygrał… jeszcze nie wiedziała co, ale co by to nie było to zawsze całkiem przyjemna odmiana od wiecznego wiatru wiejącego w oczy. Drobna rzecz, a przynosiła radość. Widziała, że on również ucieszył się z tego, co zobaczył, co powodowało, że i ona była w jeszcze lepszym humorze.

- Byłeś zajęty innymi rzeczami, nie ma się co dziwić, że wypadło Ci to z głowy. - W sumie ostatnio przecież działo się naprawdę wiele, do tego ona wkradła się do jego życia zupełnie przypadkiem. Nie wydawało jej się, aby było coś dziwnego w tym, że zapomniał o wygranym losie na loterii. Grunt, że w odpowiednim momencie sobie o tym przypomniał. Nie mógł trafić lepiej, to był idealny moment na to, aby zrealizować ten kupon. Nie miała pojęcia, ile wygrał, ale czy to było ważne, ona potrafiła ucieszyć się nawet z nadprogramowego cukierka, kiedy miała gorszy nastrój.

Obserwowała swojego chłopaka, kiedy wręczał sprzedawcy los, później przeniosła wzrok na mężczyznę, który bardzo dokładnie analizował świstek papieru znajdujący się w jego dłoni. Czy faktycznie było się nad czym tyle zastanawiać? Los był wygrany, widziała to, więc powinien bez większego problemu odebrać nagrodę. Trwało to zdecydowanie dłużej niż się spodziewała.

Miała czas na to, aby wrócić myślami do swojego ciastka z wróżbą. Odpłynęła znowu, zaczęła się zastanawiać nad tym, czym mogła być ta pożyteczna wiadomość. Nic nie działo się przypadkowo - przynajmniej zdaniem Prue, czy to, że przypomniała sobie przed chwilą o swoim nieżyjącym narzeczonym i jego partnerze mogło tym być? Nigdy nie myślała o nich w ten sposób, teraz ponownie zaczęła zastanawiać się nad tym, czy faktycznie nie łączyło ich zbyt wiele jak na to, że łączyła ich praca. Fakt, w pracy również można było się przyjaźnić, ale czy to wiązało się również ze spędzaniem ze sobą niemalże całego czasu wolnego? Liam wiele razy wybierał jego towarzystwo zamiast jej, ona spędzała wieczory samotnie w swoim mieszkaniu, gdy on ciągle gdzieś bywał z Ronaldem. Nie kwestionowała tego, myślała, że po prostu się lubili, tylko, że w tej chwili dostrzegała, że rysowało się to zupełnie inaczej. Przyłapywała ich w różnych sytuacjach, ale tamta jedna w sklepie była bardzo wyraźna, wróciła do niej znowu w swojej głowie, widziała jak Liam złapał go za rękę, a ponoć nie przepadał za dotykiem, może tylko jej? Czyżby przez tamten czas żyła w kłamstwie? Naprawdę? Czy właściwie to coś zmieniało, skoro już nie żył. Na pewno wyjaśniało to, w jaki sposób potraktował ją Ronald po tym, co się wydarzyło. Miał do niej ogromny problem, obwiniał ją za śmierć narzeczonego, teraz widziała, że robił to w sposób w jaki robiły osoby, które kochały zmarłych. Mrugnęła, bo sprzedawca się odezwał.

Spoglądała w stronę mężczyzny, mrużąc oczy. Naprawdę los okazał się przeterminowany? Serio? Poczuła drobne rozczarowanie… jakby ktoś właśnie zabrał im lizaka, którego ledwie zdążyli odpakować z papierka.

- To zawsze tak śmiesznie ekscytuje… - Dodała jeszcze po cichu, bo w sumie, czy nawet chwilowa radość nie była tego warta, to, że życie oczywiście na swój sposób musiało ich zweryfikować było zupełnie inną sprawą.