Połączenie wszystkich kropek nie było wybitnie trudne już po samym przesłuchaniu członków Towarzystwa, problemem było raczej ustalenie silniejszych dowodów niż tylko przeczucia. To na szczęście udało się znaleźć, gdy z Brenną badały miejsce zaginięcia mandragor i już pięć dni później, gdy dopięli resztę dokumentacji, skoro świt udali się do miejsca zamieszkania Urquarta.

Pierwsze, co uderzyło Victorię, to to, że taki miłośnik roślin ma zaniedbany ogród, a był to przecież odpowiedni moment w roku, by przygotować go na zimę i w konsekwencji na wiosnę. Drugie, to że było tu jakiś tak… zdawało się, że pusto? To, że im nie otworzył, nie miało teraz znaczenia, skoro mieli nakaz przeszukania posesji. Ale samo to, że zdawało się go nie być i to o tej porze, był dla Victorii zastanawiający… a raczej się ich nie spodziewał, bo i data była wybrana dość losowo, wciśnięta pomiędzy inne obowiązki całej trójki. Chyba że zobaczył ich w oknie i się ukrył…? Bo przynajmniej Victoria była w mundurze aurora.

– Wiecie co, to bardzo dziwne. Tak zaniedbać ogród i to o tej porze roku, tym bardziej, gdy jest się zastępcą przewodniczącej Towarzystwa Herbologicznego – mruknęła, świadoma, że jej towarzysze mogą nie zwrócić na to jakoś szczególnej uwagi. Ale ogród był jak wizytówka, zwłaszcza dla kogoś, kto sam planował, co zrobić ze swoim ogrodem w ciągu najbliższych kilku dni. – Zajrzę do szklarni – dodała, i rozglądnęła się tam, podejrzewając, że cokolwiek tam jest, powie więcej jej, niż Brennie czy (może zwłaszcza) Atreusowi.

Z nakazem w dłoni zawsze się jakoś lepiej na sercu robiło – człowiek mógł sobie wejść, rozejrzeć się na spokojnie i nie zastanawiać się nad tym, na ile powinien uważać gdzie lezie. Szkoda tylko, że wyskoczyli na takie trochę zadupie, do tego wyglądające na trochę nadto opuszczone. Atreus nie potrzebował być specem od przyrody, architektury krajobrazu czy ogrodnictwa, ani tez posiadać przesadnie rozwiniętego zmysłu estetyki, by dojść do podobnych wniosków co reszta, to jest że ogród wyglądał koszmarnie jak na kogoś, kto siedział w Towarzystwie Herbologicznym i to na bardzo wysokim stołku.
Właściciela nie było w domu (nic dziwnego), służby także (trochę szkoda) i odpowiedziała im głucha cisza.

— To ja się rozejrzę tak… ogólnie — mruknął, skoro już każde postanowiło iść w swoją stronę. Nie miał chyba co zaglądać do szklarni, bo i tak niewiele by rozpoznał z zawartości. Łapać zapachów też nie było potrzeby, kiedy mieli wilczy nos na podorędziu. Zostawał mu więc stary, dobry zmysł wzroku, kiedy zaczął obchodzić posiadłość Urquarta.