Norka pojawiła się w Little Whinging jeszcze przed wschodem słońca. Czasem wpadała do rodziców, aby podrzucić im trochę swoich wypieków i wypić z nimi kawę. Odkąd mieszkała w Londynie nie bywała tutaj tak często, ale brakowało jej tego miejsca, przez co starała się regularnie ich odwiedzać. No i zaglądała też do kociego azylu, w którym jako dziecko spędzała ogromną ilość czasu. Dzień nie zapowiadał się na szczególnie przyjemny, na niebie było sporo chmur, jesień zdecydowanie zaznaczała swoją obecność, a szkoda, panna Figg wolała letnie dni, niestety przyszedł czas na to by pogodzić się z tym, że te zaczęły odchodzić w zapomnienie. Szkoda.

Ojciec zdążył już wyjść do pracy, miał poranną zmianę w ministerstwie magii. Pożegnała się z nim, życzyła mu dobrego dnia  i udała się z Emmą do azylu, aby nakarmić koty. Mogły sobie przy tym poplotkować i poopowiadać, co właściwie u nich słychać. Przynajmniej miały pewność, że jej rodzeństwo nie zostanie przez nie przedwcześnie obudzone, potrafiły być z matką bardzo głośne, kiedy dochodziło do komentowania tego, co u nich słychać. Bezpieczniej więc było znaleźć się w innym budynku, a przy okazji wykonać codzienne poranne obowiązki związane z ich kocimi przyjaciółmi, a tych w azylu było naprawdę wiele. Była to raczej lekka praca, która sprawiała jej ogrom przyjemności, w końcu musiała wygłaskać każde futerko, które znalazło się pod jej palcami. W Londynie często jej tego brakowało, jak wiadomo koty były istotną częścią życia Figgów.

Nie była to godzina, w której pojawiali się tutaj ludzie z zewnątrz. Słońce ledwie zdążyło wstać, więc niekoniecznie spodziewała się zastać przed azylem kogokolwiek. Emma wysłała ją po więcej kociej karmy, która znajdowała się w ich piwnicy w domu, więc wyszła na zewnątrz, a wtedy zobaczyła sylwetkę mężczyzny stojącego przed drzwiami, trzymał karton w ręku i doskonale wiedziała co to oznacza. Całkiem żywym krokiem ruszyła w jego kierunku, dopiero kiedy zaczęła się do niego zbliżać dotarło do niej, że go zna. Negocjacje mogły być trudne. Zawsze najpierw starała się przekonać ludzi do tego, żeby zastanowili się, czy faktycznie muszą oddać koty do azylu. W końcu dużo lepiej byłoby im w ciepłym domu. Mieli oczywiście tutaj odpowiednie warunki, jednak wiadomo jak jest - każdy zasługiwał na swoje własne mieszkanie i dużo miłości.

- Dzień dobry Benjy, co za spotkanie. - Rzuciła lekko na przywitanie, po czym spojrzała na karton, który trzymał w dłoniach. Wiedziała od kiedy tylko go tutaj zobaczyła, że nie zjawił się w tym miejscu przypadkiem, miał swój cel, doskonale jej znany.

- Nie znalazłeś się tu przypadkiem. - Stwierdziła fakt, bo przecież połączyła już kropki. - Kogo masz w tym kartonie? - Trudno jej było przewidzieć co znajdowało się w pudełku.

Benjy nie wyglądał najlepiej. To znaczy Nora nie widywała go zbyt często, nie znała go jakoś dobrze, jednak nie dało się nie zauważyć tych cieni pod oczami. Nie należała jednak do wścibskich oczów, więc być może przez chwilę mu się dosyć uważnie przyglądała, ale nie skomentowała tego w żaden sposób, nie spytała, czy wszystko u niego w porządku, bo nie byli na tym etapie znajomości. Zanotowała sobie jednak to, na pewno zamierzała mu z tego powodu wysłać coś ze swoich wypieków chociaż na drobną osłodę nieprzyjemnych dni, w ten sposób troszczyła się bowiem o swoich znajomych.

Z kartonu dobiegło miauknięcie, które potwierdziło jej założenie. Faktycznie w środku musiały znajdować się koty, nie żeby spodziewała się czegoś innego. Zazwyczaj właśnie z tego powodu ludzie pojawiali się przed azylem. W sumie dobrze, że wiedzieli, iż istniało bezpieczne miejsce do którego można było przynieść koty w potrzebie. Nie oceniała ich nigdy, wiedziała, że bywały różne przypadki, jedni znajdowali koty, innym życie nieco komplikowały plany i musieli je gdzieś zostawić, zawsze lepsze to niż porzucenie ich samopas.

- Jasne, widzę, że udało Ci się je złapać, a to już spory sukces. - Nie wszystkie chętnie współpracowały, odruchowo zerknęła na dłonie mężczyzny, szukając na nich ran po pazurach, wiedziała, że czasem zwierzęta potrafiły być bardzo waleczne i trochę czasu mogło potrwać ugłaskanie ich. Nie wszystkie szybko ufały ludziom, zwłaszcza, kiedy rodziły się w opuszczonych miejscach, w których nie przebywali ludzie.

Słuchała tego, co mówił, jeszcze nie pozwoliła sobie zajrzeć do kartonu. - Trzy koty i matka, były cztery, ale czwartego nie ma. - Powtórzyła za nim. Zgubił go po drodze? Raczej nie, spoglądała na niego przez chwilę, po czym znowu się odezwała. - Czwarty jest bezpieczny? - Wolała się jeszcze upewnić, żeby nie było. Mógł przecież okazać się bardzo waleczny i nie dać się złapać, różnie bywało.

- Jasne, rozumiem. Kocięta są chętnie adoptowane, więc nie powinniśmy mieć problemu z tym, aby znaleźć im dom. - Coś było w tym, że większość osób nie potrafiła przejść obojętnie obok kocich dzieciaków. Najgorzej było ze starymi kotami, nieco pokiereszowanymi przez los, ale i tutaj jej rodzina całkiem nieźle sprawdzała się w szukaniu domów. - Nie mogły lepiej trafić, to znaczy mogły pominąć azyl i znaleźć się u dobrych ludzi, ale rozumiem, że zrobiłeś co mogłeś. - Dopowiedziała jeszcze. Miała świadomość, że niedługo wyjeżdżał, na pewno miał przed tym wyjazdem sporo do zrobienia, więc samo to, że zainteresował się tymi maleństwami i je tutaj dostarczył było naprawdę czymś istotnym.

- Będzie im tu dobrze, pewnie szybko znajdziemy im ludzi, którzy wezmą je do siebie. - Nie miała co do tego wątpliwości, Figgowie potrafili być bardzo przekonujący jeśli o to chodzi. - Wystarczy, że wrzucisz coś do puszki, która stoi przed bramą, zbieramy tam datki dla kotów, nikt nie będzie wymagał od Ciebie utrzymywania ich, radzimy sobie z tym. - Koci azyl działał od lat, mieli specjalny fundusz, dzięki któremu mogli przetrwać. Oczywiście, jeśli chciał ich wspomóc nie zamierzała tego ignorować, wiadomo, że to miejsce nie utrzymywało się samo, ale to mógł być po prostu jednorazowy datek.

- Pokażesz mi te dzieciaki? - W końcu wypadało zajrzeć do kartonu. Była ciekawa, kto w nim siedział. Nie, żeby to robiło jakąś większą różnicę, ale chciała się zapoznać z nowymi mieszkańcami azylu.

- Dobrze to słyszeć. - Powiedziała, kiedy się odezwał. Jeden kot najwyraźniej miał już swój dom, chociaż w sumie Benjy nie powiedział tego wprost, wywnioskowała to jednak z jego słów. Bardzo dobrze, że choć jedno zwierzę mogło znaleźć swoje miejsce na ziemi. Miała świadomość, że wcale nie tak łatwo było znaleźć przyjazny dla zwierząt dom. Nie wątpiła w to, że Fenwick przekazał kota komuś kto nadawał się do opiekowania zwierzętami.

- Dzięki, nie każdy jest taki świadomy. - Postanowiła to podkreślić, bo często zdarzało się, że ludzie po prostu podrzucali zwierzęta w kartonach i rozpływali się w powietrzu. Nie czekali nawet na to, aż ktoś się nimi zainteresuje, a Benjy jeszcze postanowił dorzucić się do funkcjonowania azylu. Warto było zdaniem Nory zwrócić na to uwagę.

- Zapoznawanie często jest dosyć intensywne, zresztą, czy faktycznie jest się czemu dziwić? Nie sądzę, że ktokolwiek byłby zadowolony z nagłego znalezienia się w kartonie, nawet jeśli intencje były dobre. - Kotki pewnie wcześniej biegały sobie gdzie chciały, aż nagle na ich drodze pojawił się Benjy, który postanowił je złapać i gdzieś wynieść. No, mogły się na niego nieco obrazić, wcale im się nie dziwiła. Nie wątpiła jednak w to, że będzie tylko lepiej.

- Koci język nie należy do najprostszych, na szczęście u nas na pewno znajdzie się ktoś, kto zrozumie co nie podobało się pani mamie. - Odparła z uśmiechem. Była ciekawa tego, co skrywało pudełko. Bardzo ciekawa.

Kiedy więc Benjy położył karton na ziemi i zdjął to prowizoryczne zabezpieczenie nachyliła się nieco, aby zajrzeć do środka. Nie wsadziła głowy głębiej, ani rąk do pudełka póki co, bo wiedziała, że zwierzęta mogą to uznać za moment odpowiedni do ataku. W końcu pewnie trochę czekały, aż będą mogły opuścić karton.

- Dzieciaki nie wiedziały czego się spodziewać, a matka wyczuła, że masz dobre intencje. - Przynajmniej ona tak to odebrała. Koty miewały swoje przeczucia, które całkiem nieźle się sprawdzały.

Bardzo ostrożnie nachylała się nad pudłem, zajrzała do środka, dostrzegła kocią mamę, która spoglądała na nią z zainteresowaniem, młode koty zaczęły głośno miauczeć, jednak jeszcze nie postanowiły opuścić swojego prowizorycznego transportera. Nora przyglądała im się dłuższą chwilę, zmrużyła przy tym oczy. Kot, jak kot, prawda? Niby tak, ale jednak… Uniosła głowę, aby ponownie spojrzeć na mężczyznę.

- Mam pytanie za milion galeonów. - Zaczęła, w sumie nie mogła mieć pewności, że Fenwick spotkał kiedyś kuguchara, właściwie to nie były, aż takie nietypowe… jednak jeśli chodzi o kocięta, to trudno było odróżnić je od zwyczajnych kotów. Figgowie mieli w tym jednak sporo doświadczenia. - Czy widziałeś może kiedyś kuguchara? Pewnie w dorosłej postaci tak, są one bardzo podobne do kotów, zwłaszcza maleństwa. Nie tak łatwo je odróżnić od zwyczajnych kotów. - Zaczęła mu to tłumaczyć, bo cóż, sprawa dla niej była całkiem prosta. - Te tutaj to wcale nie są takie zwykłe koty. Zwróć uwagę na ich ogonki, mają te charakterystyczne pędzelki na końcu. - Nie miała pojęcia, czy wcześniej jakoś dokładnie im się przyglądał, może warto było, aby teraz to zrobił. - Ten czwarty też miał taki ogon? - Zapytała jeszcze, bo najwyraźniej miała prawo podejrzewać, że nowy właściciel kota niekoniecznie mógł wiedzieć z czym miał do czynienia.

Norka miała świadomość, że ludzie byli różni. Nie każdy jednak był, aż tak przyzwoity jak Benjy, właśnie dlatego zwróciła na to uwagę. Być może dla niego nie było to nic wielkiego, ale ona dostrzegała takie niuanse na które inni nie zwracali uwagi. Brakowało przyzwoitych ludzi, aktualnie spora część zwracała uwagę tylko na własny nos. Mało kto troszczył się o innych, a co dopiero o potrzebujące zwierzęta.

- Zapewne jest w tym trochę racji, ale zbliża się zima, kto wie, czy w ogóle by ją przeżyły. - Warunki na zewnątrz robiły się coraz bardziej nieprzyjemne, kocięta były młode, zimą nie łatwo było znaleźć pokarm. Być może z początku mogła im się nie spodobać wizja zabrania z miejsca, w którym przebywały, nie wątpiła jednak w to, że przywykną do nowej rzeczywistości. Były młode, powinno szybko się zaadaptować, a kociej mamie zapewne zależało przede wszystkim na ich bezpieczeństwie, więc również nie wydawało jej się, że będzie niezadowolona z takiego obrotu sytuacji.

Norka widziała w ludziach dobro, właśnie dlatego pozwoliła sobie na taką interpretację. Być może Benjy się z nią nie zgadzał, miała jednak swoje zdanie na ten temat i najwyraźniej postanowiła się nim podzielić. Zresztą nie miała problemu z tym, aby mówić na głos to, co myślała. - Jeśli tak uważasz, grunt, że nie walczyła jak lwica, bo mógłbyś wyjść z tego starcia bardzo mocno podrapany. - Matki miały bardzo mocny instynkt obrony, jeśli chodziło o swoje dzieci, nie tylko te kocie - coś o tym wiedziała.

Gdy zbliżyła się do kotów i obejrzała je dokładnie wiedziała już, że nie są to zwykłe dachowce, nie mogło być zbyt prosto, czyż nie? Nie takie przypadki jednak znajdowały w kocim azylu swój dom…

Benjy mruknął coś pod nosem, Figgówna uniosła głowę i spojrzała na niego, nie rozumiała co tam burczał, chyba zmienił język, w którym się porozumiewał, nie brzmiało to jednak jak okrzyk radości. Wzruszyła więc na to jedynie ramionami, bo co innego mogła zrobić, kiedy nie wiedziała nawet co właściwie do niej mówił. Łatwo było pomylić gatunki kotów, nie był pierwszym przypadkiem, ba na pewno zdarzało się to dużo częściej, niż ktokolwiek zakładał. Nie było to dla niej żadnym zaskoczeniem.

- Nie jest to zaskakujące, w sensie, no to rodzeństwo, należą do tego samego gatunku, one są nieco bardziej dzikie niż zwykłe koty, ale też warto wspomnieć o tym, że są bardzo wierne. To znaczy najpierw muszą polubić swojego właściciela. To jest dosyć istotne. Jeśli do tego dojdzie, to są wspaniałymi kompanami, mogą nawet chronić swoich właścicieli i ich dom. - Postanowiła o tym wspomnieć. Nie miała pojęcia, czy osoba, do której trafił czwarty kot miała świadomość na co trafiła. Warto było ją o tym uprzedzić, bo w końcu to nieco zmieniało postać rzeczy. - Matka jest trochę mniejsza. - Powiedziała jeszcze przyglądając się kotom. - Na moje one mogą być mieszanką, pól kugucharami, ale to również ma wpływ na ich charakter. - Były dużo bardziej dzikie od zwykłych kotów, trzeba było nad nimi odpowiednio popracować, wzbudzić ich zaufanie.

- Tak właściwie to mnie nie musisz o niczym mówić, kuguchary również do nas trafiają, wydaje mi się jednak, że warto skupić się na tym, aby odpowiednio podejść do czwartego z kotów, bo my sobie poradzimy, gorzej z kimś kto nigdy nie miał do czynienia z podobnym gatunkiem. - Nigdy nie wiadomo jak mogła zareagować ta osoba na niekoniecznie posłusznego pupila, miała nadzieję, że kociak nie znajdzie się na ulicy, bo to mogłoby się źle skończyć.