Gdy tego ranka wstała, cicho licząc na to, że przez noc być może siła klątwy zelżeje, bardzo się rozczarowała. Najwyraźniej faktycznie musiała odczekać pełną dobę i tego dnia, gdziekolwiek się w domu nie udała, miała ze sobą zegarek – i to nie tylko taki na nadgarstku, ale też stojący, porcelanowy, który stawiała przed sobą, by mogła się wpatrywać w jego tarczę. A czas jakby irytująco zwolnił, bo teraz każda sekunda wydawała się trwać dwa razy dłużej niż normalnie, a przecież już dawno wyrosła z tego czasu, w którym jeden miesiąc dłużył się tak, jakby to był cały rok. Skoro jednak miała dzisiaj dzień wolny (bo wczoraj, gdy przytrafiło jej się to, co przytrafiło, oprócz zwolnienia się z pracy, przezornie wzięła jeszcze kolejny, nie wiedząc, o której dokładnie ta klątwa puści – na szczęście dyspozytorka Everlight nie robiła z tego problemu, widząc, w jakim aurorka jest stanie), to zeszła do swojej pracowni alchemicznej, którą już sobie tutaj urządziła, chcąc trochę poeksperymentować… Pogodziła się już z tym, że ciągle odczuwa zimno, ale chciała trochę zmodyfikować eliksir rozgrzewający, tak, by inni nie musieli się wzdrygać w jej obecności oraz aby wydłużyć jego działanie, żeby nie musiała zażywać go co godzinę. Miała podwaliny do tego typu projektu, chcąc zrobić taki eliksir „kamuflażu” dla wampirów, ale dla niej… przynajmniej z założenia… powinno być to trochę prostsze, bo chodziło jedynie o imitację ludzkiego ciepła przez kilka godzin. Tak, chodziło o Chrisa, a o kogo by innego… Zainspirował ją już przynajmniej drugi raz, by się o siebie zatroszczyła.

Kombinowała więc w swojej pracowni, co jakiś czas zerkając na ten cholerny zegarek, ustawiony centralnie tak, by ciągle go widzieć i… chyba to nawet trochę pomogło, bo czas jakoś trochę szybciej minął, z poranka zrobił się późniejszy ranek – nadal nie samo południe, ale już… już prawie. A ona ciągle była tą cholerną nastolatką! Przynajmniej eliksir skończył się warzyć, zanotowała ostatnie rzeczy w swoim notatniku, by w razie czego móc do tej receptury wrócić, po czym przyjęła solidną porcję…

Nie czuła różnicy. Ale nie ona powinna ją czuć. Cóż, przynajmniej nie wyrosły jej na czole żadne czółki… A chwilę później zjawiła się skrzatka, mówiąc, że panicz Rosier pukał do drzwi…

Victoria wyszła więc na górę, zdziwiona, że przyszedł tak wcześnie, ale jednocześnie… czuła jakąś dziwną ulgę, bo blondyn najwyraźniej nadal chciał się z nią spotykać… No chyba że przyszedł jej właśnie dać kosza, bo nadal wyglądała jak gówniara…? Na Matkę, oby to nie było to…

Bo niestety Victoria nadal nie miała dobrych wieści: ciągle wyglądała jak nastolatka. Ale… doba jeszcze nie minęła.

– Dzień dobry, dobrze cię widzieć – przywitała się i uśmiechnęła lekko. – Nic się niestety przez noc nie zmieniło, ale nie zrobiłam się jeszcze młodsza, to też dobrze… – mruknęła, nieco tylko zakłopotana, a kiedy powiedział coś o gazecie na wycieraczce, to aż zmarszczyła brwi. – Gazeta? Jaka znowu gazeta. Dzisiejszego Proroka przyniosła mi sowa – stwierdziła, gładko przechodząc przez przedpokój, by zamaszyście otworzyć drzwi. No… gazeta rzeczywiście tam leżała.

Victoria nie umiała wytłumaczyć tej krótkiej serii wydarzeń, jaka właśnie miała miejsce. Bo w jednej chwili otwierała drzwi, Christopher był tuż za nią, w drugiej potknęła się, jednak nie dość dobrze panując nad tym ciałem, Rosier próbował ją chyba złapać, by nie wyrżnęła na twarz, zdążył pochwycić ją za dłoń, ona poleciała do przodu, dość niefortunnie drugą ręką dotknęła gazety i…

Chwilę później wylądowali… gdzieś. Wokół były drzewa, może niezbyt wysokie, ale nadal. I nigdzie nie było widać jej domu.

– Co do… – mruknęła, rozglądając się wokół.

Mógł tego wcale nie robić dyskretnie, bo by się nie obraziła. Z ich dwójki, stan, w którym się znajdowała, prawdopodobnie to ją drażnił mimo wszystko bardziej, bo i ona ciągle się gapiła na te wszystkie zegarki dosłownie co minutę, w porywach do pięciu. I bardzo nie mogła się doczekać południa, bo właśnie mniej-więcej wtedy ten cholerny poltergeist ją przemienił, a to miało trwać maksymalnie dobę…

Kiwnęła głową na znak, że tak, warzyła. Nie zdążyła go jednak zapytać, czy być może czuje różnicę w ciepłocie jej dotyku, bo wtedy właśnie nastąpiła seria zdarzeń, która spowodowała, że wylądowali w lesie. Christopher wygrzebał różdżką, a ona też, pierwsze co, to ją wyciągnęła z kieszeni, to był odruch. Musiało to wyglądać komicznie: dorosły mężczyzna w płaszczu i dziewczyna w codziennej, ciemnofioletowej sukni, raczej takiej, jaką noszą dorosłe kobiety, a nie nastolatki, ściągniętej teraz mocniej na plecach, by ukryć, że nie była wybitnie dopasowana, w domowych pantofelkach, pośród drzew.

Nikogo tu nie było, prócz nich, szumu liści i ptaków, których ćwierkanie słychać było, pomimo pory roku, gdzieś pomiędzy drzewami.

– Och na brodę Merlina! – zaklęła pod nosem, gdy już, może trochę niepewnie, opuściła różdżkę, i podniosła się, równie odruchowo się otrzepując. W jej głosie faktycznie słychać było poruszenie, miast standardowego spokoju. – Tak, tak, w porządku. A z tobą? Cholera, przepraszam cię strasznie, potknęłam się, niby to tylko nie wiem, trzy albo cztery centymetry wzrostu mniej, ale nie umiem sobie za każdym razem idealnie wszystkiego wymierzyć. To chyba cud, że nic mi dzisiaj w twarz nie wybuchło w pracowni – paplała, ewidentnie zdenerwowana. Spojrzała przy tym na Chrisa, żeby się na własne oczy upewnić, że faktycznie nic mu nie jest. – Tak, świstoklik – mruknęła, patrząc na gazetę, która teraz leżała u jej stóp pomiędzy liśćmi. – Czekaj, trzymaj się, może to też powrotny – i ponownie złapała Chrisa za rękę, ale tym razem z premedytacją, i schyliła się, by złapać gazetę.

Absolutnie nic się nie stało. To był po prostu kawał gazety. I to nawet nie dzisiejszej, bo kiedy Victoria patrzyła na nią ze złością, to zobaczyła przedwczorajszą datę wydania. Nie zamierzała się tak poddawać, bo skoro świstoklik nie zadziałał w drugą stronę i nadal trzymała Chrisa, to warto było się po prostu teleportować z powrotem. Skupiła się na celu, robiła to przecież tak wiele razy i…

Nic.

I dopiero teraz złość na jej twarzy ustąpiła lekkiej panice.

– No nie. Nie wierzę, że znowu utknęliśmy gdzieś, gdzie nie działa teleportacja! – warknęła i naprawdę niewiele brakowało, a rozkopałaby te liście ze złością. Na szczęście się powstrzymała. Teraz nie było żadnej burzy, pogoda była nawet… niczego sobie. Tylko gdzie oni w ogóle byli?

Rozważania nad tą kwestią przerwał jej ostry ból głowy i brzucha, aż sapnęła i skuliła się, puszczając Chrisa, przyciskając rękę do brzucha, aż upuściła swoją różdżkę. I tak nagle, jak się ten ból zaczął, tak szybko się skończył, a jej kończyny wydłużyły się nieznacznie, kształty zaokrągliły, rysy twarzy wyostrzyły, a sama Victoria… cóż. Miała wrażenie, że teraz za mocno ściśnięta wstążką sukienka, ściska ją i uwiera, przez co aż trudno się oddychało (jak dobrze, że nie nosiła więc gorsetów). Lestrange wróciła do swojej właściwej, dorosłej formy. I jedyne, co się różniło to to, że nie była tak lodowata (choć nadal czuła jedynie zimno).

– Uhh, niedobrze mi jakoś – powiedziała, chrząknęła i dopiero się zorientowała, że brzmi też… normalniej.

– Nie wiem… od wczoraj nie ruszałam się z domu – skrzywiła się lekko. Rzeczywiście, gdy zwolniła się już z pracy, to wróciła do domu i nie zamierzała się nigdzie pokazywać w takim stanie. Oglądał ją taką Christopher, bo postanowił ją odwiedzić, ale poza tym to nosa nie wystawiła z domu, żeby przypadkiem ktoś jej takiej nie zobaczył. – Ta gazeta była wydana przedwczoraj. To musi być jakaś świeża sprawa – ale chyba wczoraj, gdy Chris zjawił się z szatą dla Victorii, to nie widział gazety przed drzwiami? Victoria celowo wybrała dla siebie takie odludzie, żeby mugole jej nie niepokoili (nawet jeśli widziała świata wsi po drugiej stronie jeziora), zapewne dla nich była jakąś bogatą ekscentryczką i do tej pory nie bardzo widziała, żeby ktoś się tu kręcił. Jeśli zaś chodziło o czarodziejów, to raczej niewielu wiedziało, jaki jest jej obecny adres zamieszkania, bo nie bardzo się tym chwaliła i wiedzę o tym miała tylko najbliższa rodzina i przyjaciele… czy jakoś się zdradziła? Czy może ktoś po prostu wiedział, że to dom czarodziejów i postanowił zrobić psikusa? Również nie mogła się oprzeć wrażeniu, że była to jakaś pułapka.

– Może rozejrzyjmy się najpierw… żebyśmy w ogóle wiedzieli, gdzie potencjalnie jesteśmy – zaproponowała jeszcze, nim klątwa regresu wieku zaczęła ustępować.

Popatrzyła trochę z niezrozumieniem na Christophera, ale zaraz uśmiechnęła się blado, gdy otrzymała ten nagły i niezbyt spodziewany komplement (ale nadal miły!). Nawet jeśli przywykła do ich otrzymywania, to usłyszenie tego z ust mężczyzny, z którym ostatnio całkiem sporo flirtowała, było miłą odmianą od tego, do czego była przez ostatnie pół roku przyzwyczajona.

– Och! – rzuciła na jego dodatkowe wyjaśnienie i spojrzała po sobie bardzo krótko, dotarł też do niej sens jego słów i tego komplementu. W końcu była sobą. Westchnęła z ulgą. – Dziękuję – dodała, ponownie patrząc na Rosiera, choć wcale nie z zakłopotaniem. Schyliła się po swoją różdżkę, wyprostowała się, wygładziła sukienkę, poprawiając ja tu i tam, lekko poluzowała wiązanie z tyłu pleców i odetchnęła. – W końcu, na Matkę.

Ona też wolała się z Christopherem gubić gdziekolwiek w swojej dorosłej wersji.

Przynajmniej jeden problem był z głowy. A tymczasem…

– Chodź, zobaczymy, co jest z tej strony – dodała, nie zamierzając, póki co, zbliżać się do widocznych stąd domów – wolała się zorientować co i jak. Poprowadziła ich więc bardziej na prawo, trochę na chybił trafił. Nie uszli jakoś specjalnie daleko, gdy ich oczom ukazała się… bardzo osobliwa rzeźba. Kobieta wyglądała niemalże jak żywa, biegła dokądś, z przerażeniem zastygłym na kamiennej twarzy.

W środku lasu.

Victoria kiwnęła głową – to były dostępne możliwości, a jej brakowało danych. Sama nie zerkała za drzwi, bo zwyczajnie nie spodziewała się, że będzie tam na nią coś czekać, no a wczoraj nie wystawiała nawet nosa poza ściany własnego domu. Skrzatka czasami zerkała na zewnątrz, ale najwyraźniej na nic się nie natknęła, albo tym razem nie patrzyła…

– Ogólnie to myślałam… Ale nie wiem, ile z tego wyjdzie – póki co jedynie zabezpieczyła swój dom przed ogniem. Co prawda wątpliwe, by Spalona Noc się powtórzyła, natomiast… Cóż, Victoria była odporna na ogień, ale jej koty już nie i bardzo boleśnie sobie to uświadomiła we wrześniu, że powinna była kamienicę w Londynie tak zabezpieczyć. Tutaj nie zamierzała popełniać podobnego błędu. Zastanawiała się również nad dodatkowym zabezpieczeniem, choć głównie na niewpuszczanie niechcianych ludzi do domu, do holu, ale jeszcze nie zdecydowała w jaki sposób, ewentualnie myślała nad jakimś ukrytym przejściem – a więc nie do końca alarm na drzwi. – Obawiam się, że samo ukrycie domu może być trudne, bo stoi tam już od jakiegoś czasu i wiedzą o nim mugole z wioski, chociaż traktują to chyba bardziej jako ciekawostkę… Ale myślałam, żeby zabezpieczyć samo wejście do domu – wyjaśniła. – Tyle, że… No niewiele osób wie, że się przeprowadziłam i gdzie, bo się tym nie chwalę na lewo i prawo… Więc ta gazeta… No nie wiem, jak mnie ktoś wyśledził. Chyba że to naprawdę przypadek, bo wcześniej ten dom należał do czarodzieja, a później przeszedł w ręce mugola, który ewidentnie źle się tam czuł i nie chciał tam mieszkać, więc go sprzedał. Może ktoś usłyszał, że się ktoś wprowadził i zrobił głupi kawał… Nie wiem – bo inaczej ktoś musiałby ją śledzić bardzo, jak się teleportuje, jak używa sieci fiuu, musiałby w ogóle wiedzieć kiedy śledzić i mieć do tego możliwości i w ogóle… A o przeprowadzce wiedziała rodzina, przecież wzięła ze sobą Primrose (Daphne, po krótkim zatrzymaniu się w Maida Vale, już tam została), zgłosiła to również w pracy, ale dostęp do dokumentów nie miał byle kto…

Zamarła, kiedy wyczuła dotyk Christophera chcącego jej pomóc z poprawieniem sukni, ale nie oponowała, zabrała tylko swoje ręce, by mu nie przeszkadzać – jemu faktycznie zrobić to było łatwiej, nawet jeśli można to było odebrać… inaczej. Ale to przecież nie tak, że to po raz pierwszy Chris pomagał jej z ubraniem (albo z elfem wplątanym we włosy…). A gdy ruszyli, to ona zerkała na Rosiera, by w razie czego nie zrobił sobie krzywdy na nierównym, leśnym terenie.

– Wiesz co… Ja ją już chyba kiedyś widziałam – stwierdziła, przyglądając się rzeźbie z uwagą, mrużąc lekko oczy. – To była jedna z pierwszych moich spraw tuż po zdaniu egzaminu aurorskiego. Wysłali wtedy mnie i Atreusa do lasu, pamiętam z tego głównie to, że była zima, a Bulstrode wyczarował sobie krzesełko na środku lasu, siedział sobie, a mi kazał odwalić całą robotę, czyli sprawdzić tę rzeźbę… Ale nic z tego nie wyniknęło za bardzo – czy to była jedna z tych historyjek, których Victoria o Atreusie miała pełno… ano tak. – Natomiast to oznacza, jeśli to ta sama rzeźba, że jesteśmy nadal w Anglii – mruknęła. – Pamiętam, że w tej rzeźbie było coś osobliwego… W sensie… Chyba krwawiła? Albo płakała? – Victoria lekko zmrużyła oczy. – Ale też nie wiem, czemu jest w lesie, a nie w muzeum.

Na pewno można było to wszystko uznać za… wyjątkowo pechowy tydzień. Codziennie działo się coś, i Victoria gdzieś podświadomie zaczynała się zastanawiać, czy to nie jest jakaś… wiadomość wysyłana przez wszechświat, dotycząca zbliżającego się wielkimi krokami Samhain? Nie była pesymistką z natury, bardziej realistką, ale nawet ona musiała przyznać, że coś jest na rzeczy. Chociaż może… ten pech zdąży się do Samhain wyczerpać?

– Tak? – zareagowała na to nagłe „hej” i odwróciła spojrzenie od posągu, by popatrzeć sobie na Chrisa pytająco, jak zwykle trochę zadzierając głowę w górę, bo Rosier był od niej sporo wyższy. – Och, nie jestem? Czyli zadziałało? Cudownie – Victoria uśmiechnęła się z jakimś takim rzadko widywanym u niej samozadowoleniem i nie oponowała, kiedy Chris sięgnął po jej dłoń. Chłodną, bo był koniec października, a ona nie miała na sobie żadnego płaszcza, ale nie lodowatą w ten ziejący, nieprzyjemny sposób. – Pracowałam nad tym cały ranek, prawdę mówiąc. Próbowałam stworzyć eliksir, który by sprawił, że dla innych nie będę tak nieprzyjemnie lodowata… Skoro tego tak nie czujesz, to znaczy, że zadziałało. Bo mi jest ciągle bardzo zimno, to nic nie zmieniło – powiedziała zaraz, lekko zaciskając palce na jego dłoni, jakoś z nową pewnością, skoro nie była tak zimna jak wcześniej.

Jakoś poprawiło jej to humor: fakt, że wyszedł jej eliksir, była to nieodmiennie dziedzina, która ją uspokajała, nie zawodziła, a potknięcia wiedziała jak naprawić. Nawet w tak pechowym okresie.

– Wiesz no, aurorzy zajmują się czarną magią w ogólności, czarnoksiężnikami i obiektami czarnomagicznymi w szczególności… Dostaliśmy jakieś zawiadomienie o dziwnej rzeźbie w środku lasu, ale nie stwierdziliśmy, żeby miała strzelać z oczu jakimiś raniącymi światłami, albo coś, chociaż przyznaję, że ściąganie dwójki aurorów do rzeźby w lesie było… osobliwe – powiedziała, ponownie przyglądając się rzeźbie. Nawet ją sobie okrążyła, oglądając z każdej strony. – Doszliśmy do wniosku, że to jakieś magnum opus rzeźbiarza-fetyszysty, żadne z nas nie znało się na zaklinaniu dzieł sztuki i zostawiliśmy ją w tamtym miejscu, ale… Nie dam sobie ręki uciąć, że to było właśnie to miejsce – obejrzała się teraz dookoła na drzewa. Ale no miało być jakieś inne? – Wtedy teleportacja zdecydowanie działała, ale i tak musieliśmy trochę pochodzić po lesie, zanim ją znaleźliśmy.