Były takie miejsca w Snowdonii, które omijało się szerokim łukiem, jeśli nie chciało się kłopotów. Były też takie, których unikało się, bo mieszkały tam wariatki.

Walijskie lasy były rozległe i gęste, skrywające w sobie ogrom tajemnic, ale też ludzi, którzy chcieli zgubić się przed innymi. Knieja była na to zanadto niebezpieczna, a tutaj? Tutaj cień zapewniały smocze skrzydła, rozpięte do lotu, a mugole pełzali sporadycznie i tylko szlakami, które wyznaczały ich turystyczne atrakcje. W te najgęstsze lasy nie wchodzili wcale, a w jednym z takich miejsc, pośród cieni wiekowych drzew i ich grubych pni, wznosił się szałas. Rowle nie pamiętał, od kiedy tam stał i byłby w stanie przysiąc, że nie było to jedyne miejsce, w którym przyszło mu go oglądać. Wyglądał niczym stos zapałek, ale mimo tego nie sposób było zajrzeć do środka, nawet jeśli czasem dało się dostrzec łunę światła, które przebłyskiwało pomiędzy szparami w konstrukcji. W środku mieszkała wiedźma – dziwnie wyglądająca czarownica, która jego zdaniem powinna być starsza jak świat, a mimo tego kiedy patrzyło się na jej twarz, okropnie ciężko było określić dokładny jej wiek. Ni to młoda, ni to stara, o głosie nieco zachrypniętym, ale uderzającym w wyższe, eteryczne wręcz tony.

Nie prosili się o jej radę, ale widząc ich, wezwała ich do środka. Środka, który wypełniał gęsty dym ze związanych, grubych kadzideł. Wypełniał człowieka od środka, sprawiał że głowa była nieco lżejsza i pozbawiona tak dużej ilości zmartwień. A potem po podłodze potoczyły się kości. Drobne, białe kosteczki, obrane doszczętnie z mięsa i wytarte od siebie na przestrzeni użytkowania. Niektóre były bielutkie, inne poszarzałe od czasu, ale wszystkie układały się w mapę, którą czytała na dywaniku wiedźma. Symbol przemawiał do niej, śpiewał swoją pieśń i wreszcie podniosła na nich swe spojrzenie, gotowa zadeklarować wynik.

Kostki potoczyły się po dywanie, układając we wzory, które według Leviathana nie wnosiły nic do życia. Rozłożenie równoległe, prostopadłe, iksy, wielokąty i można by tak wymieniać w nieskończoność różne konfiguracje w które ułożyły się zwierzęce szczątki, a które odnosiły się do terminów związanych z geometrią. Wszystko, co działo się przed nimi, było wynikiem przypadku, czego nie można było powiedzieć o minimalnie zdanym wróżbiarstwie podczas nauki w Hogwarcie – tak, żeby tylko prześlizgnąć się dalej i zbyt niska ocena nie wynikała głupio na tle innych wysokich stopni.

Nigdy nie miał do tego zacięcia i talentu. Trzecie oko było u niego mocno zamknięte. Wzory natomiast był w stanie zapamiętać, ale że nie było mu to dalej do niczego potrzebne, szybko o nich zapomniał. Teraz podobno rozpościerała się przed nimi droga, a on zamiast dopytywać się, gdzie mogła prowadzić, zerknął porozumiewawczo w stronę Helloise. Ich spojrzenia skrzyżowały się na moment.

— Mam nadzieję, że droga do domu — odpowiedział bez zastanowienia, głosem niby to poważnym, w ten właściwy dla niego, nieco zbyt sztywny sposób, ale jednocześnie dało się w nim wyłapać zwyczajne rozbawienie. Co prawda to prześmiewcze, powodowane absurdem sytuacji, ale wciąż, ni mniej ni więcej, rozbawienie.

— Mogę dopytać o szerszy obraz — zapewniła wróżka, biorąc kości ponownie w ręce. Kompletnie zignorowała Leviathana, koncentrując swoją uwagę na Helloise, bo chyba uznała ją za nieco łatwiejszy cel. A przynajmniej bardziej zainteresowany.

Nie musieli wracać od razu do domu, ale Leviathan nie pogardziłby opuszczeniem sklejonej z badyli chaty. Było tu duszno, ponuro, a do tego rozsypywane na dywaniku kosteczki, niekoniecznie mu się nie podobały. Sama kobieta kojarzyła mu się z Szeptuchą, która włóczyła się pod sabatach i straszyła ludźmi złym losem, szepcząc im o nim na uszko nieproszona. Tutaj odgrywało się mal to samo… przynajmniej do momentu, kiedy Helloise zaczęła zachęcać czarownicę do dalszego dopytywania.
Nowa droga. Droga niezgody, a gdzie dalej mogła prowadzić ta droga? Niezgody Leviathan i Hela doświadczali w swoim towarzystwie całkiem często, nie było to absolutnie nic nowego. Oboje obserwowali teraz dziwaczkę mętnym spojrzeniem, aż wreszcie nastąpiła wolność! Rowle niemalże się ucieszył na te wieści, odwracając już do drzwi, kiedy usłyszeli jak kości na nowo turlają się po podłodze.

— Droga niezgody, wiodąca wprost do słodyczy miłości — zarechotała obrzydliwie, a Rowle pociągnął Helę przez próg. Drewniane drzwi trzasnęły same, trzeszcząc przy tym jakby zaraz miały się rozlecieć.

— Co za cholerne bzdury — mruknął, idąc dalej przez las i nie zamierzając się na przeklętą chatę oglądać. — Droga niezgody… dobre sobie. To jak, masz ochotę się dzisiaj o coś konkretnego pokłócić? Może tę słodycz miłości?

Bardzo nie lubił, kiedy mu się ktokolwiek wciskał w sprawy, które wcale oczywiste nie były. Nie chodziło nawet o jego relację z Helloise, bo to podejście dotyczyło wszystkiego, ale wypowiedziane przez wieszczkę słowa pozostawiły za sobą niesmak. Powinien jej tę chatę całą spalić do gołej ziemi, ale każdy kolejny krok prowadził go przez las, aż szałas zniknął im kompletnie za plecami.

— Nic nie może być słodkie przez cały czas — odpowiedział, zerkając na nią z przekorą. — Jeśli by takie było, znudziłoby się prędko — wytłumaczył tonem, jakby to była najoczywistsza rzecz pod słońcem. Nie przystanął obok niej, kiedy się zatrzymała, ale zdecydowanie zwolnił kroku, powoli i niespiesznie krocząc po ściółce.

— Błagam cię — prychnął, potrząsając głową w jakimś niedowierzaniu. — Wybitne wróżbitki nie mieszkają pośrodku lasu, chowając się przed światem — zaśmiał się gorzko. — Wybitni wróżbici są sławni na cały świat. Z dobrego czy złego powodu, to już nie jest ważne.

Nie to, żeby jemu samemu przeszkadzało mieszkanie po środku gęstwiny, ale wieszcze zawsze wydawali mu się posiadać pewnego rodzaju ambicje, by zrobić z widzianą przyszłością… w sumie cokolwiek. Powstawały potem takie Dolohovy, które szkoliły Scylle czy Peregrinusy i wszyscy razem siedzieli sobie w kółeczku, by móc innym mówić co ich czeka. Pośrodku lasu słyszały o tym tylko drzewa - równie dobrze mogło to w ogóle nie mieć miejsca, a przyszłość przepadała.