Prue spoglądała na swoją różdżkę nieco rozczarowana, że też musiała ją zawieść w takiej chwili. Nie skomentowała jednak tego, najwyraźniej wspomnienie, o którym pomyślała było nieodpowiednie. W jej przypadku wcale nie tak łatwo było je wybrać, bo jej głowa była pełna najróżniejszych wspomnień, praktycznie niczego nie zapominała, a to nieco komplikowało grzebanie w niej. Magia bywała kapryśna, nie zawsze chciała współpracować - pewnie był to jeden z takich momentów.

Schowała w końcu różdżkę. Póki co zamierzała się skupić na swoim chłopaku, trochę głupio wyszło, że nie była mu w stanie tego zademonstrować, bo nie udowodniła tego, że faktycznie posiada takie umiejętności. Spoglądała na niego uważnie, patrzyła na to, jak sobie radził. Czy zaskoczyło ją, że przy pierwszym podejściu udało mu się wyczarować patronusa? Niekoniecznie. Wiedziała, że był bystry i bardzo szybko się uczył. To też się nie zmieniło.

- Doskonale. - Uśmiechnęła się do niego, kiedy srebrzysto-błękitny szop pracz pomknął przed nimi. Był bardzo imponujący, przez chwilę biegał po polanie, po czym rozmył się w powietrzu.

- Czy Ty musisz być taki dobry we wszystkim czego się dotkniesz? - Miała świadomość, że niektórzy byli bardziej utalentowani od innych i Benjy zdecydowanie należał do tej grupy osób. Nadal jej to imponowało, nie każdy bowiem mógł się poszczycić podobnymi umiejętnościami.

- Jeszcze jedna próba? - Zapytała go, bo w sumie był to całkiem dobry początek, ale musieli mieć pewność, że kiedy nadejdzie zagrożenie, to faktycznie będzie pewny, że uda mu się sięgnąć po to zaklęcie.

Benjy nie skomentował jej nieudanego zaklęcia. Wydawało się, że zupełnie się tym nie przejął, chociaż Prue zrobiło się trochę głupio. Nie lubiła, kiedy świat postanawiał pokazywać jej niekompetencję, tym bardziej, że naprawdę dobrze się czuła akurat w tej dziedzinie magii, gdyby inna ją tak zdradziła to nie miałaby z tym najmniejszego problemu, najbardziej odczuwała rozczarowanie właśnie wtedy, gdy coś co wydawało jej się pewne nie chciało z nią współpracować.

Nie miała jednak czasu się nad sobą użalać, bo Benjy poradził sobie ze swoim zaklęciem znakomicie. Była ciekawa po jakie wspomnienie sięgnął, jednak nie chciała go o to pytać, istotne, że od razu udało mu się trafić, co wcale nie było takie proste. Jak widać czasem można było się nieco zdziwić.

- Nie, nie będę kontynuować bo osiądziesz na laurach, a nie o to chodzi. - Jasne, udało mu się perfekcyjnie rzucić zaklęcie, skomentowała to odpowiednio, ale nie zamierzała przesadzać. Warto było, aby podjął kilka kolejnych prób i zobaczył, co u niego się sprawdza. Miała wrażenie, że przyjdzie mu to intuicyjnie, bo nie sparzył się przy pierwszym podejściu, poszło mu naprawdę doskonale, nie wydawało jej się wręcz, że mogło pójść lepiej.

- Jak mogę żałować czegoś, co sama wymyśliłam. - To był jej pomysł, chciała, żeby się tego nauczył, nie sądziła, że nawet jego wielkie ego mogło wpłynąć na to, że zaczęłaby się zastanawiać nad tym, czy powinna była to zrobić. Cieszyło ją to, że mu się udało. Zależało jej przecież na tym, aby mógł bronić się przed ewentualnym niebezpieczeństwem, a jak tak dalej pójdzie to stanie się prawdziwym ekspertem w rzucaniu patronusów. Dobrze się na to spoglądało.

Nie odwracała wzroku, gdy podjął kolejną próbę, obserwowała go uważnie. Tym razem jednak mu się nie udało. Najwyraźniej wspomnienie było nieodpowiednie. - Tym razem nie wyszło, ale spróbuj jeszcze raz, powinieneś wyczuć, gdzie szukać, po które sięgać, kiedy nabierzesz wprawy, a nawet wtedy nie zawsze będzie się udawać. - Sama była tego przykładem. Magia miewała swoje zachcianki i kaprysy, nie zawsze była skłonna współpracować.

- Pokażę Ci. - Postanowiła podjąć kolejną próbę, żeby nie było, że zrezygnowała po jednym niepowodzeniu, wyciągnęła różdżkę, obróciła ją w dłoni i wypowiedziała zaklęcie. Tym razem przed oczami miała widok siebie samej, kończącej Akademię Munga, wspomnienie, które pokazywało, że jeśli czegoś bardzo chce, to jest skłonna to zrobić.

Prue nie lubiła się rozwodzić nad swoimi niepowodzeniami. Magia bywała kapryśna, często lubiła dać prztyczka w noc, pokazać, że wtedy kiedy bardzo chciało się komuś coś udowodnić wcale nie chciała współpracować. Był to najwyraźniej jeden z takich momentów. Nie zamierzała jednak się poddawać, wiedziała przecież, że potrafi to zrobić, praktykowała te zaklęcia od lat, to, że jedno z nich nie wyszło - cóż bywa, nie była z tego powodu szczególnie zadowolona. Kiedy miała coś zaplanowane to starała się trzymać tego harmonogramu, najwyraźniej musiała go teraz nieco zweryfikować. Później mogło być tylko lepiej, czyż nie?

- Gdybym powiedziała, że mnie to dziwi, to bym skłamała. Doskonale znam Twoje podejście. - Wiele razy zdarzało im się próbować nowych rzeczy, wiedziała, że często zdarzało mu się przechwalać, lubił pokazywać, że jest bardzo uzdolniony i cóż - miał do tego prawo, naprawdę mało kto mógł mu dorównać. Szybko przyswajał wiedzę i był w tym kurewsko dobry. Wiedziała o tym, nie zdziwiłoby jej wcale, gdyby poczuł, że po pierwszej próbie jest już świetny w tym co robi. To zaklęcie jednak było używane z konkretnego powodu, wiele od niego zależało, naprawdę wolałaby, aby poświęcili jak najwięcej czasu na jego praktykę. Sporo mogło od tego zależeć. Chciała podejść do sprawy jak najbardziej odpowiedzialnie, co było nieco trudne w jego towarzystwie.

- Nie, ja nie tworzę potworów, raczej samych geniuszów, ale nie można chwalić dnia przed zachodem słońca. - Nie miała najwyraźniej wątpliwości co do swoich umiejętności dydaktycznych, jednak nie zamierzała pozwolić na to, żeby Benjy faktycznie osiadł na laurach, dopiero zaczynali tę całą naukę. Zasługiwał na zauważenie i skomentowanie tego, że pierwsza próba poszła mu wyśmienicie, jednak nie mogło to wpłynąć na dalszą część edukacji. Prue wiedziała kiedy powinna go chwalić, a kiedy jednak nieco przystopować.

Później Fenwick po raz kolejny machnął różdżką, tym razem jednak srebrzysto-błękitny szop pracz nie pojawił się na horyzoncie. Przygryzła dolną wargę, zastanawiała się nad tym, co mogło pójść nie tak. Musiał zmienić wspomnienie, skoro wcześniejsze zadziałało, a to nie, to tutaj leżała przyczyna. Być może w tym wypadku jednak warto było trzymać się schematów. Nie cieszyło ją jego niepowodzenie, zdecydowanie wolałaby, aby każda próba kończyła się sukcesem, jednak tutaj trzeba było wypracować pewnego rodzaju rutynę, która zresztą nie zawsze się sprawdzała, czego dowodem była ona sama. Magia bywala bardzo kapryśna.

- Tak, to musi być coś naprawdę emocjonującego, silnego, co siedzi w Tobie gdzieś głęboko. - Wcale nie tak łatwo było wybrać odpowiednie wspomnienie, czasem coś mogło wydawać się być właśnie tym, ale zupełnie się nie sprawdzało, właśnie dlatego postanowiła sama ponownie rzucić zaklęcie. Wybrała z pamięci jedno wspomnienie, skupiła się na nim, później wypowiedziała inkantację i pojawił się nietoperz. Fantastycznie. Dobrze było pokazać, że poza teorią potrafi również praktykować ten rodzaj magii. Odetchnęła głęboko i spojrzała na nietoperza.

- Tak, chyba trafiłam całkiem nieźle. - Powiedziała, w sumie sięgnęła po moment, podczas którego spełniła jedno ze swoich największych marzeń, trafiła w sedno, czy coś. - Jak widać jednak nawet ja mam czasem problem z tym, aby je odpowiednio dopasować, próbujesz jeszcze raz? - Chciała, żeby to zrobił, bo przecież dopiero zaczęli ćwiczyć, wypadałoby, aby spróbował jeszcze kilka razy rzucić ten czar.

Ktoś musiał sprowadzać do na ziemię. Bardzo szybko ponownie odnalazła się w tej roli. Najwidoczniej wcale nie zapomniała jak to jest. Kiedyś przecież należało to do jej obowiązków. Robiła to oczywiście dla jego dobra, wolała, żeby nieco spasował, przeszedł całą drogę jeszcze raz, aby miał pewność, że faktycznie wszystko dobrze zrozumiał i że miało to działać na dłuższą metę. W ten sposób okazywała swoją troskę. Jasne, mogła go pochwalić za to, że przy pierwszym zaklęciu wszystko poszło po jego myśli, nie mogła pominąć tego momentu, bo naprawdę była z niego dumna, nie oznaczało to jednak tego, że szybko przypomni mu o tym, że potrzebował więcej praktyki.

- Niektórych rzeczy się nie zapomina. - Być może nie do końca pasowało to do jej osoby, bo Prudence pamiętała wszystko, jednak miała sentyment do tych wspólnych lat, które razem spędzili. Był to jeden z najprzyjemniejszych momentów w jej życiu, miał specjalne miejsce wśród wszystkich innych wspomnieć. Zresztą bardzo jej tego brakowało, to, że go dzisiaj tutaj zabrała i postępowali podobnie jak wtedy naprawdę sprawiało jej ogromną przyjemność.

- Lubię tak o sobie myśleć, nie możesz tego popsuć. - Rzucała mu wyzwanie? Być może. Zdarzało jej się przekazywać swoją wiedzę, nie do końca jednak chodziło o tę dziedzinę, którą pokazywała akurat jemu. Podczas jej pracy w Mungu przewinęło się wielu stażystów, którym pomagała się jakoś odnaleźć w tym wszystkim. Nekromancją się jednak nie dzieliła, to było coś wyłącznie jej, mało kto wiedział zresztą, że i w tej dziedzinie jest specjalistką, zostawiała to dla siebie. No, teraz nieco nagięła swoje zasady, jednak przy nim zawsze to tak wyglądało. Wystarczyło, że pojawiał się obok, a była w stanie nieco manipulować swoimi priorytetami.

- To zależy jakie statystyki chcesz wyciągnąć. Mam na koncie kilku odnalezionych geniuszy, jednak niekoniecznie w dziedzinie, którą się aktualnie zajmujemy. Jesteś pierwszy, więc masz dosyć trudną rolę, jesteś obiektem testowym. - Nie pierwszy raz próbowali razem czegoś zupełnie nowego, to też nie było dla nich nowe. - Ciąży na Tobie spora odpowiedzialność, sprawdzę, czy do tego też się nadaję. - Tak naprawdę nie miała zamiaru nikomu więcej przekazywać akurat tego rodzaju wiedzy, ale nie wspomniała o tym w głos. Nie ufała nikomu na tyle, żeby sięgnąć przy nim po takie zaklęcia, to mogło przecież popsuć jej reputację.

- Naprawdę uważasz to za przykrą informację? - Zapytała jeszcze, nie wydawało jej się, aby tak było. - To szczerość, zresztą wiesz o tym, że robię to dla Twojego dobra, gdybym Cię klepała po ramieniu po pierwszym sukcesie, to osiadłbyś na laurach i był pewny, że wszystko umiesz, a w tym przypadku tak nie można. Od tego zaklęcia może zależeć Twoje życie, wolę więc abyś naprawdę dobrze się tego nauczył. - Wydawało jej się to być naprawdę istotne, zależało jej na nim tak po prostu i chciała, aby wyciągnął z tej znajomości coś dla siebie, żeby się czegoś od niej nauczył, czegoś, co mogło mu kiedyś uratować życie.

- Nie wiem, czy musi być głęboko zakopane, bo czasem przecież zupełnie niedawno mogło wydarzyć się coś takiego, co spowodowało, że poczułeś się wyjątkowo, ważne, żeby było bardzo intensywne. - W końcu wspomnienia mogły dotyczyć również poprzedniego dnia. Dobór wspomnień był kwestią bardzo indywidualną, zresztą nie wydawało jej się, aby każdy chciał się dzielić tym, co wiązało się z jego sukcesem, przez to czasem mogło zająć chwilę, nim trafiło się w coś odpowiedniego.

Kolejne zaklęcie, które próbował rzucić zakończyło się niepowodzeniem. Wtedy zaczęła sobie to wszystko analizować, nie spodziewała się, że go rozproszy, bo przecież nie robiła niczego takiego, a przynajmniej tak się jej wydawało. Nie wyłapała zresztą tego odruchu.

- Mam nie myśleć? - Zmrużyła jeszcze oczy, bo nie do końca wiedziała o co mu chodzi. Musiała myśleć, jeśli miała mu pomóc opanować te zaklęcie. - Nie chciałam Ci przeszkadzać, ale mam wrażenie, że nieco przesadzasz. - Pokręciła jeszcze głową, przecież nie zrobiła niczego złego, prawda?

- Tak, to było świetnie dobrane wspomnienie, ale nie lubię się przechwalać, jasne? - Westchnęła ciężko, bo Benjy najwyraźniej nie potrafił zaakceptować tego, że traktowała to, jak nic wielkiego. Nikt wcześniej nie doceniał jej w ten sposób, to było dla Prue zupełnie nowe, nie do końca wiedziała, jak powinna się więc zachować.

- Skoro tak, to próbuj. - Nie zapytała go oczywiście o to, o czym zamierzał pomyśleć. Zamiast tego uważnie obserwowała go podczas rzucania czaru, jak powiedział tak też się stało, szop pracz pojawił się na polanie i pomknął przed siebie. Uśmiechnęła się, kiedy go zobaczyła. - Intuicja Cię nie myliła, pięknie. - Skomentowała jeszcze.