Heather nie lubiła grzebać w nieswoich rzeczach, ale chodziło o dobro Zakonu, więc musiała po prostu zrealizować zadanie do jakiego ich oddelegowano. No i nie ma się co oszukiwać, trochę była ciekawa tego, jak mieszka Harper Moody, czarownica jej imponowała, Wood widziała ją w akcji podczas Beltane i to było czymś, czego się nie zapomina. Zmartwiła się tym, że coś mogło z nią być nie tak. W sumie robiły to dla jej dobra i ich dobra, jakby nie patrzeć.

Nie wątpiła w to, że Millie na pewno już tu kiedyś była, co na pewno było ich przewagą. Była rodziną pani Moody, więc musiała znać miejsce, w którym ta mieszkała, a przynajmniej tak się Rudej wydawało. Nie mogły zwracać niczyjej uwagi, miały jednak klucze do mieszkania, co powodowało, że wejdą tam jak do siebie. No, przynajmniej w teorii… bo był jeszcze ten nieszczęsny pies, co nieco ją przerażało. Nie mogły przewidzieć jak zareaguje na obecność intruzów w domu swojej pani, zakładała najgorsze, właśnie dlatego postanowiła się do tego spotkania odpowiednio przygotować.

Kiedy pojawiły się przed drzwiami mieszkania trzymała w dłoni papierową torbę, w której znajdował się piękny kawałek mięsa, niejeden człowiek bardzo chciałby zjeść coś takiego - była to bowiem japońska polędwica Wagyu, którą kupiła za sporo galeonów. Liczyła na to, że faktycznie ten zakup miał sens, musiały przecież jakoś odwrócić uwagę psa. Niełatwo było zdobyć ten kawałek mięsa, ale nie wątpiła w to, że poruszy kubki smakowe pupila Harper, być może nawet uda im się go zamknąć dzięki temu w prowizorycznej, magicznej klatce.

- Mam nadzieję, że ten pchlarz będzie współpracował. - Powiedziała jeszcze do swojej partnerki w zbrodni.

Ruda nie wnikała w to, jakie stosunki miała Millie ze swoją kuzynką. Zakładała jednak, że skoro były rodziną to coś tam musiała o niej wiedzieć, no na pewno więcej niż ona, to było całkiem logiczne. Miały plan, całkiem kurwa sprytny, więc oby wypalił. Nie wątpiła, że będzie inaczej, ba na to też były przygotowane - miały też plan B, co wcale nie było takie oczywiste.

Uważała, że dobrze robią pojawiając się w tym miejscu, skoro z Harper coś się działo, to ktoś musiał interweniować, sprawdzić o co dokładnie chodziło, w końcu chodziło o jej dobro, chociaż jak wiadomo dobrymi intencjami było piekło wybrukowane… mniejsza jednak o to. Znalazły się przed tymi drzwiami, gotowe wejść do środka, za chwilę miały spotkać się z psem Moody.

- To też dobry pomysł, kundle lubią się bawić, jak nie będzie głodny to może będzie miał chęć za tym pobiegać, czy coś. - Pokiwała jeszcze głową, uważała, że pomysł Millie też był trafiony. Całkiem nieźle do tego podeszły, oby faktycznie ten pies miał zainteresowania jak wszystkie inne psy.

Moody w końcu otworzyła drzwi, przedstawienie miało się rozpocząć, weszła od razu za nią do mieszkania. Wzrokiem szukała psa, który miał się w nim znajdować. - Taś, taś koleżko, taś taś. - Zawołała go otwierając przy tym swoją papierową torebkę, w której miała ten jakże fantastyczny stek, kupiony dla ich nowego psiego przyjaciela. Nie mógł zignorować tego jakże fantastycznego podarunku, jaki dla niego przygotowały.

Ruda chciała spojrzeć zwierzęciu w oczy, nie bała się go, bo z zasady niczego się nie bała, a wiedziała, że odpowiednie spojrzenie może również wywołać szacunek u zwierząt, więc to również zamierzała osiągnąć. Co właściwie mógł jej zrobić? Odgryźć rękę, no to jej ją przyszyją, nie było to nic wielkiego, prawda?

Rzuciła w końcu kawałek polędwicy na ziemię. - Smacznego koleżko, zobacz jak to pięknie pachnie. - Powiedziała jeszcze do niego, jakby mógł ją w ogóle zrozumieć.

Później wyciągnęła różdżkę, pies zainteresował się bowiem kawałkiem polędwicy, który dla niego rzuciła - tak jak się spodziewała, była to idealna okazja na to, aby rzucić zaklęcie i wyczarować klatkę o której wspomniała Millie. Machnęła różdżką i mruknęła pod nosem zaklęcie.

Ruda postanowiła spojrzeć psu w oczy, wydawało jej się to odpowiednim podejściem, trzeba było pokazać mu swoją dominację, chyba? Tak mówili rodzice, kiedy ostrzegali ją jako dzieciaka przed obcymi futrzakami. Zresztą tak samo było z innymi graczami na boisku kiedy dochodziło do konfrontacji, często wygrywał ten, kto potrafił pokazać swoją przewagę w ten sposób, kto udowadniał, że się niczego nie bał.

Spojrzała mu więc w oczy i pojawiło się to dziwne przeczucie, że coś w jego oczach było nie tak. Nie umiała stwierdzić dokładnie co, ale coś jej nie pasowało. Poczuła się nieswojo, coś jej nie grało, tylko o co właściwie chodziło? Nie wiedziała, nie miała pojęcia.

Później pies zajął się mięsem, zajadał je - tak jak zakładała ze smakiem, pozostawało więc wyczarować klatkę. Machnęła różdżką, wypowiedziała zaklęcie, no i nic się nie stało. Szlag. Zawiodła. Warknęła cicho pod nosem niezadowolona - nie znosiła, kiedy coś jej nie wychodziło.

Heath przeniosła wzrok na Millie, bo to był czas na podjęcie drugiej próby z puli, które przygotowały. Oby jej pomysł się udał, bo cóż - planu trzeciego oficjalnie nie przygotowały, musiałyby zacząć improwizować, co mogło się zakończyć różnie, zważając na to, że temu psu źle z oczu patrzyło. Będzie musiała wspomnieć o tym przeczuciu, które się u niej pojawiło Millie, ale później, kiedy pies zostanie spacyfikowany, póki co wypadało się skupić na tym, żeby faktycznie jakoś go zająć. Nie mogły dopuścić do tego, aby zwierzę zaczęło szczekać.

Przyglądała się Moody, kiedy ta rzuciła mu zabawkę, a później wyciągnęła różdżkę. Udało jej się bardzo zgrabnie przenieść zwierzę, więc w sumie drugi z ich planów zakończył się sukcesem - fantastycznie nie będą musiały kombinować, tylko w końcu przejdą do rzeczy i obejrzą mieszkanie Harper. Kiedy drzwi od łazienki się zamknęły, to znaczy gdy Millie je zamknęła Wood weszła w końcu głębiej do mieszkania, znalazła się przy swojej kompance i wyciągnęła rękę w górę, aby zbić z nią piątkę. - Niezłe to było! - Odparła z entuzjazmem.

Ruda była zadowolona z tego, że sierściuch znalazł się za zamkniętymi drzwiami łazienki. To zdecydowanie ułatwiało im eksplorację tego miejsca. Nie spodziewała się, że przyjdzie jej kiedyś przeszukiwać mieszkanie Harper Moody, ale widać nie zna się dnia, ani godziny. Robiły to dla jej dobra - tak to sobie przynajmniej tłumaczyła w swojej głowie.

- Oby faktycznie tak było, chociaż pewnie chwilę mu zajmie zabawa tym czymś, co mu przyniosłaś, w sumie fajnie wyglądało, widać, że mu się spodobało. - Pies zdecydowanie zainteresował się tym, co dostarczyła mu Millie. Ruda naprawdę cieszyła się z tego, że jeden z ich dwóch planów wypalił i nie musiały myśleć nad trzecim, bo to mogło się skończyć różnie. Pies nie wyglądał jej na do końca normalnego, coś z nim było nie tak, na szczęście miał zainteresowania podobne do innych ze swojego gatunku.

- To ja pójdę w drugą stronę, żebyśmy nie marnowały czasu. - Kto wie, kiedy zwierzak przypomni sobie o ich obecności. Ruda ruszyła w przeciwnym kierunku. Rozglądała się przy tym uważnie, aby przypadkiem niczego nie przeoczyć, to nie było wcale takie łatwe, bo przecież nikt nie powiedział, czego dokładnie mają szukać. Dużo łatwiej było prowadzić podobne dochodzenie mając świadomość, co właściwie chciały znaleźć. No, ale życie.

Wydawało jej się, że jeśli Harper by coś tutaj ukrywała to na pewno nie zostawiłaby tego na wierzchu, tylko znalazła jakąś odpowiednią kryjówkę i właśnie tego szukała, kiedy rozglądała się uważnie po jej mieszkaniu. Nie wchodziła w drogę Millie tylko zajęła się inną częścią apartamentu.