Teraz, gdy Victoria na powrót była w swoim domu, zastanawiała się, czy coś zrobiła nie tak i to Bogini karze ją w taki sposób, czy może zwyczajnie wlazła ostatnio w jakieś gówno, które się do niej przykleiło i nie chciało przestać śmierdzieć (metaforycznie).

Była dzisiaj w pracy, a jakże. Wykonywała jakieś czynności w Londynie, kiedy ni z tego, ni z owego, zjawił się on. Najpierw nastąpił głuchy, niemalże rozchodzący się echem rechot, potem pojawił się śmieszny, lewitujący człowieczek w czapeczce i paskudnym uśmiechu. A chwilę później oglądała świat z nieco niższej perspektywy, w za dużym mundurze, a zdecydowanie bardziej dziecięcy głos rzucał (kontr)przekleństwa pod adresem poltergeista.

Musiała pilnie prosić o zwolnienie z tego dnia w pracy. Zła jak osa wpadła do biura aurorów, gdzie spotkała się najpierw ze zdziwieniem, co nastolatka tu w ogóle robi i kto ją wpuścił, potem czemu nosi mundur aurora, a potem ze śmiechem, gdy koledzy zorientowali się, że to Victoria Lestrange we własnej osobie. Nie nadawała się do pracy w takich warunkach: nikt nie wziąłby jej na poważnie (co już zresztą było widać w biurze i choć się zamknęli kiedy napyskowała jednemu czy drugiemu, to pod nosem nadal słyszała chichoty), poza tym warunki fizyczne były gorsze, jakby musiała dać komuś w nos, to wiedziała, że źle to sobie wszystko wyliczy i tragedia gotowa. Ktoś jej poradził, żeby poszła do Munga, ale Victoria warknęła na to tylko, że sama sobie lepiej poradzi.

I dlatego wróciła do domu. I nie zamierzała nigdzie wychodzić przez całą dobę: bo dość szybko połapała się z tym, co się dzieje. I co prawda jej przydarzyło się to po raz pierwszy, ale już to przecież widziała, w nieco innym wydaniu. I na ile rozumiała już działanie klątw, to chyba faktycznie ściąganie tego było zbyt niebezpieczne i kontrproduktywne, skoro mijało samoistnie po czasie…

Ale w domu też spotkała się ze zdziwieniem, tym razem skrzatki, która nie powstrzymała zrobienia oczu wielkich jak spodki od filiżanek herbaty (jakby już nie miała dużych oczu), kiedy zobaczyła Victorię jako żywo cofnięta w czasie o kilkanaście lat. Dopiero tutaj miała okazję uważnie spojrzeć w lustro, zastanawiając się, czy tak właśnie wyglądała gdy miała jakieś… trzynaście? Może czternaście lat? Albo piętnaście? Nie umiała ocenić. Rysy twarzy, owszem, jej, ale łagodniejsze, jeszcze trochę dziecięce, głos trochę inny… i tylko spojrzenie to samo. I ciało nadal lodowate.

I ubrania jakoś za luźne w biodrach i klatce piersiowej. Niełatwo było wygrzebać z szafy coś, co nie wyglądałoby teraz komicznie. A choć nie zamierzała się już nigdzie dzisiaj pokazywać, to chciała się przynajmniej dobrze czuć we własnym domu. Przynajmniej koty po pierwszym zdziwieniu, dokładnie wiedziały, kim jest, cokolwiek od niej wyczuwały, zapach czy cokolwiek innego – wystarczyło, by ją teraz obległy, jakby wyczuwając, że ich właścicielka właśnie tego potrzebuje.

A potem przyleciała sowa. Od Chrisa. Że wpadnie.

I zaczęła panikować.

Była rozdarta, bo z jednej strony chciała się z nim zobaczyć, z drugiej nie chciała żeby oglądał ją taką. Krążyła po swojej sypialni, nie wiedząc co zrobić, aż w końcu dotarło do niej, że nie zdąży mu nawet wysłać informacji, że dzisiaj jednak nie może, nawet gdyby chciała.

A potem uznała, że w takim razie przyjmie taktykę pod tytułem, że… nic się nie stało. Że wszystko jest tak jak miało być (na Matkę, umysł też jej cofnęło do czasów nastoletnich?).

Więc teraz czekała w salonie, trochę jak na szpilkach, trochę przekonując samą siebie, że zupełnie nic się nie stało, wszystko jest w jak najlepszym porządku. Tak, miała przed sobą książkę o klątwołamaniu. Mimo wszystko, nawet znając dziedzinę rozpraszania magii tak dobrze, szukała informacji o tym, czy nie ma jakiegoś kruczka, czy nie można tego ściągnąć wcześniej…

Nie, nie można było.

A potem usłyszała pukanie do drzwi.

Wzięła głęboki oddech i poszła otworzyć.

Victorii głupio było poprosić Christophera o wykonanie dla niej takiej szaty. Coś tam jej się obiło wczoraj o uszy, ale nie chciała, żeby to wyglądało tak, że spotyka się z nim, żeby mieć z tego jakieś korzyści. Kompletnie inaczej na tę kiełkującą relację patrzyła i nie miało to nic wspólnego z tym, że przez lata lwia część ich znajomości opierała się na sprawach zdecydowanie bardziej zawodowych. Kiedyś to był dla niej kolega ze szkoły, pewny siebie, przystojny kuzyn (niechcianego) narzeczonego, który widział w niej coś, co sprawiało, że chciał szyć dla niej ubrania. Teraz z kolei, gdy widzieli się niemal codziennie, a nie raz na kilka miesięcy, gdy miała okazję poznać go od zupełnie innej strony, gdy już sobie powiedzieli, że są sobą zainteresowani (a dla Victorii to był trochę skok nad przepaścią, bo dotąd jej relacje z mężczyznami wyglądały kompletnie inaczej, a poza tym nie minęło wcale dużo czasu od takiego definitywnego zakończenia… czegokolwiek, co ją łączyło z Rookwoodem, chociaż już dużo dłużej czuła, że to zmierza absolutnie donikąd), widziała w nim coś więcej, i te myśli przywitała tak z zaskoczeniem, jak i z pewną ulgą. I też dlatego, gdy to wszystko było w takich powijakach, a ona nie była już tylko koleżanką, której z łatwością i chęcią szyje się sukienki, jakoś po prostu trudno było powiedzieć „hej, wiem, że nie za bardzo szyjesz na zamówienie, ale czy zrobisz dla mnie szatę stagnacji? Co prawda możliwe, że uratuje mi to życie, jak coś pójdzie mocno nie tak, ale wiesz, bez presji, haha” – zwyczajnie nie przeszłoby jej to przez gardło w takich warunkach. Dlatego nie zapytała. I nawet nie spodziewała się, że Christopher sam o niej pomyśli i wykona tak wielką rzecz – dlatego, że chciał, a nie dlatego, że musiał, tak jak to zawsze było między nimi; bo zwyczajnie nie była przyzwyczajona do takich gestów.

Ale i tak, pomimo tego, jak idiotycznie teraz wyglądała, jakaś jej część chciała się z nim zobaczyć.

Skrzatka Strzałka, jak zwykle schludnie ubrana w fartuszek, ubiegła Victorię w otworzeniu drzwi i zresztą zaraz odsunęła się, dość niepewnie oglądając tę scenę, bo Christopher już zobaczył Victorię, która zdążyła pojawić się w przejściu.

– Och, ojejej – wydusiła po cichu, kiedy zobaczyła skonfundowanie Rosiera i z kim pomylił Victorię, martwiąc się najwyraźniej o to, co stało się z panią domu, dla którego służyła.

Victoria za to bardzo starała się czuć bardziej pewnie, niż była. Uśmiechnęła się do blondyna nieco niemrawo, nerwowo wygładziła rękaw sukienki, który musiała podwinąć dwa razy, by nie był za długi i to jakby dodało jej odrobiny sił.

– Ano, jest, tak – odparła i wbiła spojrzenie w Christophera, tak zaaferowana jego reakcją, że nie zauważyła nawet pudełka, z którym przyszedł. – We własnej osobie. Miło cię widzieć, Chris – dodała i płytko nabrała powietrze w płuca. – To nie eliksir, chociaż byłoby całkiem zabawnie, gdyby któryś tak zadziałał, nie? – Victoria lekko przygryzła usta w dokładnie takim samym odruchu, jaki Chris mógł już u niej zauważyć, gdy była czymś zdenerwowana (ale w sposób sugerujący zmartwienie, a nie złość – bo tej w tej chwili nie czuła). Brakowało w tym wszystkim jeszcze tylko nerwowego śmiechu, ale ten był domena jej siostry Primrose, a nie Victorii. – Livia jest teraz w szkole, najbliższa przerwa jest w okolicy Yule… – wyjaśniła i lekko splotła ze sobą za plecami palce dłoni, tylko po to, by je zaraz puścić. – Wejdziesz? O ile się nie boisz, że mój pech jakoś na ciebie przejdzie, ale nie wydaje mi się, żeby to było zaraźliwe – bo jak dotąd te wszystkie dziwaczne rzeczy przydarzały się właśnie jej, a nie ludziom, z którymi miała do czynienia.

– P-podać h-h-herbatę? Albo ka-kawę? – wyjąkała skrzatka, patrząc tymi swoimi dużymi oczami to na Victorię, to na Chrisa.

Doskonale rozumiała jego niepewność i skonfundowanie, bo sama je czuła. Ba, rozumiała je po stokroć, bo kurwa mać, przychodzisz do dziewczyny, a tu kilkanaście lat młodsza wersja niej. A przynajmniej fizycznie, bo psychicznie to dalej była dorosła kobieta, a nie podlotek, co mimo wszystko tylko trochę łagodziło całą sprawę. Mimo wszystko uśmiechnęła się do niego lekko, co prawda nieświadoma myśli, które właśnie przegalopowały mu przez głowę, ale sama była bardzo niezadowolona ze stanu, w jakim się obecnie znalazła. Na brodę Merlina, była przecież kobietą, kobietą, nie dziewczynką! Już dawno wyrosła z czasów szkolnych i bardzo nie chciała do tego wracać, miała przecież swoje życie, priorytety, pracę i tak dalej, a gdy wyglądała tak… to było wręcz śmieszne, ale nie w ten zabawny sposób, po którym nie możesz złapać oddechu i łzy ciekną po policzku. Nie była zresztą naiwna: może i ujęła go swoją osobowością, podejściem do życia, czy ogólnie tym, jaka była na co dzień, ale nie miała żadnych wątpliwości, że… że wyglądanie jak nastolatka nie gra tutaj na jej korzyść. I byłoby bardzo dziwnie, gdyby było inaczej.

– Powinno mi przejść do jutra gdzieś do… do południa – wyznała i westchnęła. – Tak mówi cała moja wiedza na ten temat i książki zresztą też – dodała, patrząc trochę niepewnie w bok. – Zaręczam, że to cały czas ja. Jestem tak samo lodowata, jak zawsze – skrzywiła się przy tym trochę, bo najwyraźniej nawet głupie „żarty” poltergeista, nawet tak potężnego, nie mogły nic na to poradzić. – Dla mnie też herbatę, Strzałko – zwróciła się do skrzatki, chociaż na końcu języka miała sarkastyczny komentarz o tym, że może jednak powinna wypić całą fiolkę eliksiru nasennego i obudzić się dopiero jutro, w nadziei, że ten koszmar się już skończy, niczym ta śpiąca królewna, która przespała cały bałagan. Nie powiedziała tego jednak. – Dla mnie? Co takiego? – zdumiała się patrząc przez moment na Chrisa, nim weszli do salonu. Tu nie było już śladów po przedwczorajszym chaosie filiżankowym, szafka była naprawiona, zasłona wyrównana i niepozaciągana, worka z resztkami też już dawno nie było. Było tu spokojnie, niemal sennie – kolorowe rybki powoli pływały w swoich akwariach, rośliny tworzyły tu specyficzny klimat, a koty… Luna była zadziwiająco spokojna, a na widok Chrisa przewróciła się na kanapie na plecki, z kolei Kwiatuszek ocierał się o jedną z roślinek.

– Poltergeist – wyznała krótko. – Nie tutaj, rzecz jasna. Byłam wtedy w pracy, robiliśmy coś w Londynie i ten… ten… – Victoria najwyraźniej szukała odpowiedniego określenia, by nazwać poltergeista, ale cisnęły jej się na usta tylko same niecenzuralne, powstrzymała się jednak. Christopher był kreatywnym chłopcem, z pewnością był w stanie sobie w to miejsce wstawić odpowiedni epitet. – Zarechotał, błysnęło, a w następnej chwili byłam już taka – i spojrzała po sobie ze złością, a zamiast usiąść sobie na kanapie czy fotelu, to zaczęła krążyć. To też był jej odruch nerwowy. – To klątwa. Takie coś utrzymuje się zwykle dobę, a do tego jest ryzykowne, żeby to łamać więc… oto jestem. I czekam. Musiałam się dzisiaj zwolnić z pracy, bo wyobrażasz sobie, jakbym miała pracować tak? Już zresztą w biurze mieli niezły ubaw, jak do nich dotarło, że nie jestem jakąś losową gówniarą, która jakimś cudem władowała się do Ministerstwa i ktoś ją wpuścił na drugie piętro, tylko, no… sobą – zatrzymała się na moment i skrzywiła się wyraźnie. – Mam nadzieję, że twój dzień był chociaż przyjemniejszy? – powiedziała już łagodniej.

Zapatrzyła się na Christophera, a gdy zobaczyła jego wyraźną ulgę i nieskładną próbę wybrnięcia, zamrugała.

– No bywa, ale nie z nastolatką – jęknęła i westchnęła jednocześnie, no bo panowie mający kryzys wieku średniego, oglądający się za nastolatkami, byli po prostu oblechami. To z Chrisem byłoby jeszcze do ugrania, jakoś, ale to byłoby trudne ogólnie, poukładanie sobie w głowie rzeczy i w ogóle… Nawet jeśli psychicznie i wedle wszelkich doświadczeń nastolatką nie była, to bardzo by nie chciała utknąć w takiej formie. – Jak to tak bal bez tych popularnych śmiesznych drinków – westchnęła raz jeszcze, cierpiętniczo i uśmiechnęła się blado. Widziała, że Chris próbował robić dobrą minę do tej głupiej gry, tym bardziej że zostało jej tak przetrzymać jeszcze tylko kilka lub kilkanaście godzin. – Na szczęście to tylko na dzisiaj. Na Panią Księżyca, nie chciałabym tak utknąć na dłużej – spojrzała po sobie znowu, nadal nie mogąc przywyknąć, że to jej ciało – jednocześnie tak znajome i tak obce. – Tylko chwilowa niedogodność – mruczała dalej pod nosem, jakby próbowała przekonać samą siebie, że będziedobrzebędziedobrze. Trochę tak było. Znaczy no wszystkie zmysły i wiedza związana z rozpraszaniem magii czy klątwołamaniem, wszystko to jej mówiło, że nie ma innej opcji, ale jednak jakaś malutka i jednocześnie bardzo głośna część świadomości krzyczała „hej, a co jeśli się pomyliłaś???”. Bardzo nie chciała się pomylić. Nawet nie dziwiło ją, że Christopher jej się przygląda, no bo, kurczę… na jego miejscu chyba też nie wiedziałaby, gdzie podziać oczy.

Przyjęła od niego pudełko, dokładnie tym samym wystudiowanym ruchem, co w dorosłej wersji, odłożyła je delikatnie na wolne miejsce na stoliku i otworzyła, po czym wyciągnęła z niego materiał i uniosła, rozprostowując, by sobie obejrzeć to, o czym właśnie do niej mówił.

W tym czasie pojawiła się skrzatka z dzbankiem herbaty i filiżankami (tym starym, nietańczącym kompletem), i innymi potrzebnymi do tegoż rzeczami.

– Słyszałam o nich – przyznała, oglądając sobie jego dzieło, i nie umiała powstrzymać uśmiechu, nawet w takich okolicznościach. W jakiś sposób ją to ujęło za serce: ten gest, że o niej pomyślał, że… chciał zrobić dla niej coś, co przynajmniej w teorii mogłoby pomóc ochronić przed Limbo, a jak wiedział – już raz weń wpadła. Był to wzór niezwykle praktyczny, skoro można tego było użyć na kilka sposów, widziała też, że przy rękawach się nie powstrzymał od delikatnej dekoracji. Po trochę sądziła, że nie będzie miała żadnej: bo jego głupio było poprosić, a miałaby pisać do innych krawców? To dopiero byłoby jak zdrada, duma jej na to nie pozwalała. Więc teraz przycisnęła szatę do piersi, jak ten najcenniejszy skarb i spojrzała miękko na Christophera. – Dziękuję – powiedziała z wdzięcznością. – Jest… naprawdę dziękuję – fakt, nie było to coś typowego w wykonaniu Christophera, ale była pewna, że uszył tę szatę tak, żeby dobrze się dopasowywała do figury. Jej figury. Tej DOROSŁEJ figury, a nie… Ufała jego wyczuciu i nie musiał jej przekonywać, że jest zdolny, by uszyć dla niej coś ładnego. Na bal czy nie. Czy inaczej nosiłaby jego sukienki tak chętnie?

– To znaczy? – nie zrozumiała w pierwszej chwili, gdy powiedział o tym „przypadku” i zmarszczyła lekko brwi. Mimo wszystko nie mogła się powstrzymać i zamiast złożyć szatę i wsadzić ją z powrotem do pudełka, założyła ją, żeby zobaczyć tak mniej-więcej jak leży. Na długość była dobra, bo Victoria w tym wieku już prawie osiągnęła swój wzrost, zostawała kwestia rękawów, ale aż rozwinęła ten od sukienki, który miała pod spodem i długość się zgadzała, no i jej figury, która się znacznie zaokrągliła z wiekiem, ale teraz nie była w stanie nic z tym zrobić. Była jednak pewna, że pod tym względem oko Chrisa było tak wyczulone, jak zawsze. I tak właśnie, ubrana w tę niedopasowaną do niej chwilowo szatę, słuchała tego, o czym mówi Chris. – Jestem prawie pewna, że poltergeist w tamtej kamienicy i dom, z którego ocalało krzesło, to nie są sprawy ze sobą powiązane… – powiedziała w końcu. Chociaż nie wątpiła, że obie z nich były celem. Wiadomością. Tyle że dwóch różnych osób – taką miała teorię. Nie bardzo wiedziała, do czego przypisać tę cholerną piwniczkę, no i poltergeista z londyńskich ulic, oraz przeklęty zestaw do herbaty, ale nie ulegało wątpliwości, że natężenie, zwłaszcza ostatnio, było… No cóż. Duże. – Dziwnego… Chyba niespecjalnie? Ale wiesz co, no w ostatnim… Tygodniu natężenie jest znacznie większe. Och, jeszcze ta burza – przypomniało jej się, ale dotąd również tych rzeczy ze sobą nie powiązała. Ale jak tak teraz myślała, to odkąd zaczęli się widywać częściej, to i jakby częściej zaczęły się przydarzać te rzeczy. – To chyba dużo pracy, skoro masz teraz dużo takich zamówień – a wiedziała przecież, jaki Chris ma stosunek do szycia na zamówienie. – Ale w takich warunkach przynajmniej nie napadnie na ciebie poltergeist – Victoria w końcu ściągnęła szatę, złożyła ją równo (nie mogła inaczej), i wreszcie sobie usiadła.

– Jedyną kwestią łagodzącą byłoby to, że faktycznie to ja jestem od ciebie starsza – westchnęła, bo to niby tylko głupie ciało, ale jednocześnie kurwa no nie do końca „tylko”. – Ale nie. Jestem przekonana, że to się utrzyma maksymalnie dobę – powiedziała, trochę tak, jakby próbowała przekonać o tym jednocześnie i jego i siebie, ale prawda była taka, że no przecież u Laurenta się to sprawdziło. – Co, nie chciałbyś być zamieniony w elfa przy następnej okazji? – uśmiechnęła się blado. Te drinki miały w sobie coś z ruletki, w większości były nieszkodliwe, efekty mijały szybko, ale te wszystkie nagłe zakochiwania się w kimś innym, chęć całowania obcych – to było chore i powinno zniknąć. Ileż takie rzeczy mogły namieszać wśród ludzi…

– Kieszenie to zawsze dobry wybór – przyznała, zaglądając przez ramię, żeby zobaczyć, jak szata układa się z tyłu, przynajmniej odrobinę. Nie leżała oczywiście idealnie, nie w tej wersji, ale oczyma wyobraźni już widziała, że gdy wszystko wróci do normy, to powinno być bez zarzutu. – W sukienkach też. Kobiety lubią mieć przy sobie drobiazgi – dodała. Szminkę, puder… Albo inne rzeczy – absolutna norma. Rzecz jasna do Doliny Godryka na patrol nie planowała brać takich rzeczy, bardziej jakieś fiolki eliksirów. – Pomogłeś bardzo – powiedziała miękko i w innych warunkach faktycznie zasłużyłby na kolejnego buziaka, ale i jej to nie przechodziło przez filtr w głowie w obecnej chwili. Niby byli sami i wciąż była sobą, ale jednak… No nie. Po prostu nie. Podziękuje mu następnym razem, gdy już będzie wyglądała normalnie – obiecała to sobie. – Wiem – odpowiedziała po chwili na jego pytanie. Najwyraźniej ta kwestia chodziła mu po głowie… albo przyszła mu do niej teraz, gdy stwierdziła, że słyszała o tych szatach. – Ale nie poprosiłam – potwierdziła. Zastanawiał się dlaczego? Chciał… próbował ją zrozumieć? Victoria nie chciała tego utrudniać… Pewnie na jego miejscu też by pytała. – Nie chciałam, żebyś pomyślał… żeby to wyglądało, jakbym widywała się z tobą dlatego, że chcę mieć z tego jakieś korzyści, jakbym na tobie żerowała – powiedziała wprost. – Albo żebyś czuł z tego tytułu jakąś presję – wiedząc, co było w Dolinie Godryka, wiedząc, że miał tam nastąpić atak na Polanę Ognisk i Knieję… i to jeszcze w Samhain, przypuszczała, że wpływ Limbo może tam być mocniejszy i nikt nie wiedział, jak to zadziała na nią czy Atreusa. Ten płaszcz… Jeśli faktycznie mógł taki wpływ do pewnego stopnia negować, był dla Zimnych prawdopodobnie najcenniejszym, co mogą tam mieć, oprócz różdżki rzecz jasna. I ona tej presji na Christopherze wywierać nie chciała. – Dlatego nie poprosiłam – wolała pójść tam bez szaty, niż żeby Christopher miałby pomyśleć coś, czego nie chciała sugerować żadnym gestem. Wolała pójść tam bez ochrony, niż pisać do innych rzemieślników i zamawiać szatę u nich.

– Mogłam się komuś narazić – w końcu była aurorem, prawdopodobieństwo było niezerowe. – Ale ten ktoś musiałby być pięć kroków przede mną i jeszcze przewidywać moje ruchy. A to niełatwe nawet dla jasnowidzów… Jestem oklumentką – właściwie to Christopher mógł o tym nie wiedzieć, bo to nie było coś, czym chwaliła się na lewo i prawo. Czy w ogóle interesował się teorią magii na tyle, by wiedzieć, czym dokładnie była oklumencja? – Wiem, że nie lubisz… To w sumie bardzo hojne z twojej strony, że nagiąłeś własne zasady – ale to faktycznie były trochę wyjątkowe okoliczności… a Chris okazywał się nie być taki zadufany w sobie, na jakiego pozował z daleka. Przy bliższym poznaniu ogólnie okazywał się inny. Ale… Victoria zapewne też. Uśmiechnęła się, gdy powiedział, że tę dla niej chciał uszyć sam. – Dużo masz tych zamówień?