Benjy wybrał swoje lekarstwo. Ruda nie spodziewała się, że zadziała tak fenomenalnie. Sama nie zanurzyła swoich ust w alkoholu - bo obawiała się, że mogłaby nie wrócić do domu w jednym kawałku, właśnie dlatego szła koło tego wielkiego typa, który postanowił się z nią podzielić swoim talentem wokalnym, o którym wcześniej nie miała zielonego pojęcia. Najwyraźniej absynt wyciągał z niego to, co najwspanialsze.

Starała się dzielnie iść obok niego, chociaż było to bardzo trudne. Kilka razy musiała się zatrzymać i powstrzymać śmiech, kto by się spodziewał, że Benjy Fenwick jest taki fanem quidditcha? Na pewno nie ona. Był pełen tajemnic, powoli zaczynała odkrywać większość z nich, co tylko powodowało, że czuła, że łączy ich więcej niż mogła się spodziewać.

Pokręciła głową, gdy zaczął obrażać Osy, najwyraźniej zapomniał/ nie przyswoił informacji, że jej matka była gwiazdą os od kilku lat, nieładnie tak śpiewać o najbliższych członkach rodziny swoich przyjaciół, bardzo nieładnie. Zapamiętała, że musi podesłać mu bilety na ich mecz, żeby mógł zobaczyć, jak naprawdę gra się w quidditcha.

Nie wytrzymała i parsknęła bardzo głośnym śmiechem, gdy opamiętał się przy przyśpiewce o Harpiach. Najwyraźniej jego pijany mózg pamiętał, że ona kiedyś tam grała. To było naprawdę interesujące, nie spodziewała się bowiem po nim takiej reakcji. Niesamowite.

Najwyraźniej Heather Wood nie była fanką akurat tej drużyny, miała nadzieję, że Benjy wybaczy jej dołączenie do tej zabawy, ale nie mogła się powstrzymać.

Nachyliła się w końcu, bo wydawało jej się, że znalazła idealny patyk, to znaczy chrust, patyk, który był chrustem, już dotarło do niej, że to wcale nie było takie proste i nie każde drewienko nadawało się do rozpalenia sabatowego ognia. Obejrzała go dokładnie w ręce i pokiwała sama do siebie głową z aprobatą.

Nie spodziewała się po swoim kompanie takiej podzielności uwagi. Doskonale radził sobie z wyśpiewywaniem kolejnych przyśpiewek w połączeniu z poszukiwaniem najwspanialszego kawałka chrustu. To było całkiem intrygujące. Nie miała wcześniej świadomości, że jest fanem quidditcha, do tego nie patrzył na nią dziwnie, kiedy się poznali, z drugiej strony mógł podróżując po świecie nieco nie nadążać ze zmianami w drużynach, czasem dochodziło do nich bardzo szybko.

Wyglądał trochę jak niedźwiedź, który najadł się fermentowanych jagód. Nachylał się i wstawał, do tego sobie śpiewał, całkiem zabawny widok. Heath nie wytrzymała, nie wydawało jej się, aby ktokolwiek inny by sobie z tym poradził - przez to zaczęła się śmiać, z początku bardzo cicho, później głośniej. Bawiło ją to, że on zdecydowanie miał swój świat, do którego ona nie do końca pasowała - była trzeźwa, a więc mogli mieć lekki problem z komunikującą i zrozumieniem.

Postanowiła jednak dołączyć do jego gry, dlatego wyśpiewała ten krótki, ale jakże chwytliwy utwór, który miał irytować fanów Zjednoczonych - widać to działało, bo jej kumpel się obruszył, co w sumie też ją bawiło.

- Co to jest za drużyna,
co mułem jebie tak,
pierdoleni Zjednoooczeni,

i nie ma drugiej takiej,
co mułem jebie tak,
pierdoleni Zjednoczeni,

kolory brązowe,
loty chujowe,
pierdoleni Zjednoczeni,

najstarsza drużyna,
a jednak padlina,
pierdoleni Zjednoczeni.


[a]Nie było to szczególnie górnolotne, ale chyba nikt tego nie oczekiwał, czyż nie, nie spodziewała się, że będzie musiała sięgać pamięcią do czasów, kiedy była gwiazdą quidditcha, na szczęście to wcale nie było tak dawno temu.

Być może powinna w końcu spauzować, bo nie miała pojęcia jak Benjy zareaguje na dalsze przyśpiewki, ale jakoś tak nie umiała się powstrzymać, w końcu tylko zbierali chrust, co złego mogło się wydarzyć? Nachyliła się właśnie, aby zebrać kolejne, ładne drewienko.

Nie chodziło konkretnie o Zjednoczonych, tak właściwie to Ruda pewnie znalazłaby w swojej głowie przyśpiewkę na temat każdej drużyny z którą kiedykolwiek zdarzyło jej się grać, tyle, że Benjy okazał się być fanem właśnie tej z Puddlemere, co skłoniło ją do szukania tych konkretnych przyśpiewek w swojej głowie. Spędziła na boisku kilka lat, miała pewne doświadczenie, mimo, że nie znajdowała się na trybunach, a w powietrzu. Niektóre z tych pioseneczek były bardzo chwytliwe, potrafiły na długo zostawać w głowie i wymykać się na zewnątrz w najmniej odpowiednich momentach.

Tak naprawdę jako sportowiec raczej nieszczególnie przywiązywała wagę do tego, w jakim klubie aktualnie grała, liczyło się to kto lepiej zapłacił, było to dla niej całkiem proste. Miała sentyment do Os, z racji na to, że Effie tam grała, ogólnie też wspierała drużyny które raczej stawiały na kobiety - wiedziała, że nie mają tak łatwo w sporcie, ciągle musiały udowadniać swoją wartość, co niekoniecznie się jej podobało. Harpie szanowała za to, że dla nich grała, więc głupio by było gdyby wyglądało to inaczej, no i przede wszystkim za siedmiodniowy mecz z Błotniakami z Heidelbergu, oczywiście wygrany, który przeszedł do historii jako morderczy ale również bardzo piękny, kto nie chciałby być fanem tak zawziętych osób?

- Może trochę? - Wzruszyła jedynie ramionami, nie do końca chodziło jej o niego, ale skoro wziął to do siebie, to dlaczego nie. Ruda nie wydawała się jakoś szczególnie przejmować tym, co wychodziło z jego ust - była przyzwyczajona do podobnego zachowania, przez te parę lat nauczyła się ignorować podobne zaczepki, tak właściwie to nigdy się niczym nie przejmowała, wszystko spływało po niej jak po kaczce. Wypisywano w końcu na jej temat bardzo różne głupoty, gdyby to przeżywała najpewniej nie wychodziłaby z domu.

Nie miała pojęcia dlaczego akurat Zjednoczeni z Puddlemere byli jego ulubioną drużyną, być może chodziło o miejsce z którego pochodził? Tak właściwie to ludzie mieli różne upodobania, nie jej było ich oceniać, o gustach przecież się nie dyskutowało. Nie spodziewała się jednak, że zna aż tyle przyśpiewek, być może powinna poruszyć swoje kontakty i zorganizować mu jakiś imienny prezent. Uśmiechnęła się sama do siebie uznając to za całkiem niezły pomysł. Yule w końcu już niedługo.

Nie kontynuowała dalszego śpiewania, skupiła się na swoim zadaniu. Miała zbierać chrust, bo tego wymagała tradycja, prosta sprawa. Akurat w tym miejscu było całkiem sporo gałęzi, starała się więc wybierać jak najbardziej atrakcyjne patyki - jakby w ogóle to miało jakieś znaczenie. Niby w to nie wierzyła, ale skoro ktoś tak kiedyś powiedział… to podążała za tradycją.

- Tak właściwie, to ile tego powinniśmy zebrać? - Nie miała pojęcia, jak wyglądało to ilościowo i właściwie w jaki sposób to przetransportuje, powinna wcześniej zająć się całą logistyką - niestety wyszło jak zawsze.

Heather od dziecka przesiąkała quidditchem. Jej matka była szukającą, ojciec tworzył najwspanialsze miotły z możliwych - nie mogło być inaczej. Słyszała, że prędzej nauczyła się latać na miotle niż chodzić na własnych nogach, nie powinno to nikogo dziwić, otaczał ją w końcu sportowy świat. Czasem trochę brakowało jej tej adrenaliny, stadionów pełnych ludzi, jednak póki co nie zastanawiała się nad tym, czy warto do tego wrócić - nie wątpiła w to, że przyjęliby ją z otwartymi rękoma, miała nazwisko, ale nie tylko miała też umiejętności. Znajomość kibolskich przyśpiewek nie powinna nikogo dziwić, spędziła na stadionach większość swojego życia, czy to podczas meczy, czy podczas treningów - swoich i Effie.

Nie miała więc najmniejszego oporu przed tym, aby dołączyć do swojego kumpla. Skoro on zaczął śpiewać postanowiła mu dorównać, trochę specjalnie wybierając Zjednoczonych za swój cel - zdążyła zauważyć, że najwyraźniej byli jego ulubioną drużyną, a więc wypadało go nieco podpuścić. Tak jak się spodziewała - nie obrażał się, tylko kontynuował swój śpiew wyciągając z rękawa kolejne piosenki. To był całkiem niezły pojedynek, mogłaby nawet rzec, że przegrana w nim nie bolała tak bardzo, bo dobrze się bawiła. Nie miałaby problemu, aby przyznać, że on się bardziej popisał. Alkohol nie przeszkadzał mu śpiewaniu, a być może nawet nieco pomagał?

- Nie wiedziałam, że taki wybitny z Ciebie wokalista. - Dodała jeszcze, żeby nie było, że nie zauważyła jego kunsztu.

Nachyliła się ponownie, by dołączyć kolejny patyk do swojej kolekcji. - Ależ piękny jesteś. - Mruknęła do niego pod nosem, jakby faktycznie mógł ją usłyszeć.

- Jak to nie masz zielonego pojęcia? - Był przecież stary, kto jak kto, ale osoby w kwiecie wieku powinny się na tym znać, przynajmniej zdaniem panny Wood. Przeżył pewnie ze dwa razy więcej sabatów niż ona, a może i ze trzy razy więcej, jak to nie wiedział ile. Później jednak padało kolejne zdanie. Zmrużyła oczy, spojrzała na niego i to, co trzymał w rękach, później na swoją kolekcję patyków. Była silna, mogła unieść sporo, gorzej z transportem tego wszystkiego gdzieś dalej, ale to był problem, który miał się pojawić w przyszłości nie teraz, aktualnie zupełnie nie powinna się tym przejmować.

- Dobra, to jest jakiś trop, tyle ile możemy unieść brzmi całkiem w porządku. - Nie mieli konkretnej liczby, nie wiedzieli jak wielkie miało być ognisko, gdy przyniosą tyle ile mogą unieść, to nikt się do nich nie przyczepi o to, że nie zrobili tyle, ile mogli, była to całkiem dobra logika, więc bez niepotrzebnego gadania zbierała dalej ten chrust, by później przekazać go organizatorom sabatu w Little Hangleton.