Nawet nie rozpatrywała tego w kategoriach eskorty i wcale nie dlatego, że uważała siebie za tak genialną czarownicę, która nie wiadomo jak świetnie radzi sobie z czarami. Przede wszystkim nawet nie zdawała sobie sprawy, jak długo im zeszło w tej restauracji. Może i początek tego spotkania zwiastował pewne spięcie (emocjonalne), ale gdy wszystko sobie wyjaśnili, to jakoś przeszło to gładko, Victoria nawet zamówiła jakieś danie, a ile tego wina wypili nawet nie liczyła. Ale teraz trochę szumiało jej w głowie i cieszyła się z dalszego towarzystwa Christophera. Pewnie mogła sobie do punktu sieci Fiuu dojść sama, ale skoro się zaoferował, że ją odprowadzi… Traktowała to po prostu jako przedłużenie spotkania.

Nie bała się. Po części trochę dlatego, że nie była sama, ale tak po prawdzie to po latach pracy w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów przywykła już do obrazu miasta w nocy. Do patroli w środku nocy, do różnych akcji, które rozgrywały się po zmroku. Nie myślała o tym, że teraz jest niebezpieczniej, że ulica jest opustoszała, bo dla niej była to codzienność. Niecodzienne może było to, że szła teraz brukowaną ulicą w szpilkach, a nie w ciężkich butach pasujących do munduru aurora, że podtrzymywała się Christophera, który był od niej dużo wyższy nawet jeśli sama dodała sobie trochę centymetrów butami i że uśmiechała się leciutko tak do swoich myśli jak i do sytuacji – alkohol robił swoje. Na całe szczęście nie była tak nierozważna, by próbować teleportacji po tej ilości wina a i miała pewną wątpliwość co do ewentualnej celności w przypadku innych zaklęć… Na szczęście nie wypiła aż tyle, by mieć właśnie lustrzane odbicie opijania ostatniej nocy w Hogwarcie, o której nie rozmawiała na głos, nawet z jej uczestniczką. A i muzyka, którą właśnie słyszeli, pozwalała na chwilę zapomnieć się jeszcze mocniej.

Wyciągnęła dłoń wierzchem do dołu, gdy Chris wspomniał o deszczu i kilka kropel spadło i na nią, nim ją zabrała, a potem przysunęła nieco bliżej, gdy blondyn wyczarował parasol.

– Lubię, gdy mam akurat wolne i mogę posiedzieć w domu z książką – odpowiedziała, nie zastanawiając się nawet zbyt długo nad odpowiedzią. – Albo w nocy. Trochę łatwiej mi się wtedy zasypia – a miała niemałe trudności ze snem… Do tego stopnia, że regularnie pijała eliksir nasenny własnej produkcji, nawet odrobinę przed pójściem spać, żeby choć trochę ułatwić sobie zaśnięcie (ale czasami i to nie pomagało i musiała wypić całą fiolkę, jak Pani Księżyca przykazała). Ale szum deszczu miał w sobie coś kojącego… – Niekoniecznie jak akurat jestem w pracy i trzeba wyjść w teren. A ty? – głupie pytanie… Niektórzy uważali, że nie ma głupich pytań, a jedynie głupie odpowiedzi (z czym Victoria się nie zgadzała prawdę mówiąc), ale to nie było jedno z nich.

Zapach deszczu miał w sobie coś magicznego – nawet w środku miasta, a co dopiero na wsi czy w lesie, gdzie roślinność nim wręcz oddychała. Victoria, być może gdyby była nieco większą romantyczką, pomyślałaby sobie, że deszcz jest oznaką, że wszechświat też czasami musi zapłakać. Jej myśli ograniczały się jednak do tego, że atmosfera deszczu potrafiła wpływać melancholijnie, czasami może nawet i sennie. Ale nie dzisiaj, gdy w policzki uderzał też lekki wiaterek i nie była sama w swojej pracowni czy salonie, a na Horyzontalnej z mężczyzną, który kilka godzin temu powiedział jej, że chce się spotykać z nią, a nie z Cressidą.

– Ma w sobie coś uspokajającego, prawda? – zauważyła, gdy już Chris zastanowił się nad odpowiedzią, a potem się uśmiechnęła, no bo kto mógłby lubić deszcz podczas patroli? To nie była wtedy przyjemna praca, niejednokrotnie musieli rezygnować z parasoli i zadowolić się kapturem, a w wyjątkowo wilgotne dni, wilgotniejsze niż zwykle, włosy Victorii przestawały się słuchać i z miękkich fal, niemalże rozprostowanych, potrafiły się zrobić takie dziwne skręty, nad którymi mogłaby zapanować tylko ulizanną w dużej ilości (nawet jeśli było jej z tym do twarzy, to jednak wolała się w klasycznym wydaniu, tak jak dzisiaj, niemal prostych włosów). Gdyby miała wybierać, to też wolałaby słoneczną pogodę, z wielu powodów, ale nie chciałaby rezygnować z deszczu (zwłaszcza przy tym, jak kochała rośliny).

Słowa, jakie usłyszeli, układały się w piosenkę, którą pewnie kiedyś już słyszała, ale nie kojarzyła jej się z niczym konkretnym, za to w tych okolicznościach miało to w sobie coś wesołego, miłego nawet. I tak jak zwykle swój umysł lubiła przyrównywać do twierdzy (niestety nie takiej, której nie dało się sforsować – przekonała się o tym bardzo boleśnie w ostatnich miesiącach), tak ten wpływ, który otarł się o wysokie mury oklumencji, nie smakował źle. Pachniał jakąś taką beztroską, tym bardziej, gdy Chris stwierdził, że ma ochotę zmoknąć, a parasol wylądował w jej dłoni. Victoria wpierw była odrobinę zdziwiona, może zmieszana, ale trwało to raptem trzy sekundy, po których roześmiała się krótko, za to czysto, aż niemal nieśmiało zasłoniła usta dłonią.

Nie godziło się, by ona stała z parasolem, a on moknął, nawet jeśli na własne życzenie.

– W takim razie możemy zmoknąć razem – stwierdziła i po prostu opuściła parasol. Czy to był wpływ piosenki, czy może jednak atmosfery i wypitego wina – można tylko zgadywać, ale przez jej głowę przebiegła taka myśl, że nie jest przecież z cukru i się nie rozpuści od tego deszczu. A czułaby się głupio, gdyby Chris stał tu taki mokry, a ona pod parasolką, którą zresztą sam wyczarował. – Nie znałam cię od tej strony – przyznała za to, z jakimś takim zainteresowaniem w głosie, bo Rosier nie jawił jej się człowiekiem, któremu w głowie zabawy z deszczem.

Kiwnęła krótko głową.

– A burza? Lubisz burzę? – jedni kochali, inni nienawidzili, niektórym była obojętna, ale tych była chyba mniejszość. Burza jakoś nieodłącznie kojarzyła się z deszczem, a na pewno z latem, gdy różnice temperatur potrafiły być całkiem spore nawet tutaj, w Anglii. Skoro już rozmawiali o deszczu…

Ten wpływ nie był nachalny i chyba tylko dlatego Victoria się nań nie spinała w sposób, w którym chciałaby tupnąć nóżką i pokazać, że jak nie ma na coś ochoty to nie ma i w ogóle to won z jej głowy. Pomimo ewidentnego szumu wina, które ją rozluźniło, na całe szczęście Victoria daleka była do słaniania się na nogach czy bełkotliwiej rozmowy, zupełnie nie przystające czarownicy jej reputacji czy kalibru, czuła jednak ten wpływ z zewnątrz, zapraszający do zabawy, do uśmiechnięcia się (co zresztą robiła i bez tego) i przynajmniej w tej chwili nie denerwowała się, że ktoś próbuje manipulować jej emocjami.

Bo pod tym względem Victoria była przeciwieństwem Chrisa: nie lubiła naginać się do niczyjej woli, nie była skora do zmiany zdania pod wpływem chwili, lubiła mieć jakiś plan, albo przynajmniej jego zarys i raczej uchodziła za stabilną jednostkę, która nie odwróci się dlatego, że wiatr zawiewa z innej strony. Ale nie znaczyło to, że była całkowicie sztywna i napięta, niczym guma w majtkach, gotowa by strzelić. Czasami i ona lubiła zrobić coś, co kompletnie nie wpisywało się w jej profil. Jak choćby teraz, gdy stała naprzeciw Chrisa, pozwalając by kolejne krople deszczu, który już nie tylko smętnie kropił, ale padał intensywnie, moczył jej ciemne niczym noc włosy czy płaszcz i rozbijały się o jej czoło, policzki i nos, gdy parasol leżał sobie obok ich nóg na bruku.

– Zdefiniuj ekscentryczny – odparła nieco miękko, a nieco zaczepnie, rzucając mu tym pewne wyznawanie. Rzeczywiście – dla niej nie był ekscentryczny, znała go ze szkoły, znała go i później, gdy widywała się z nim w Domu Mody czy na jakichś balach i zachowywał się jak idealny, czystokrwisty dżentelmen, może właśnie nieco znudzony (stąd i być może jej myśli o tym, że za chwilę mu się znudzi, gdy pozna ją bardziej i dojrzy, że nie ma w niej nic interesującego prócz urody i figury) – bo jak nie nudzić się, kiedy można było mieć na wyciągnięcie ręki wszystko…? Ale później okazywało się, że jednak wszystko to nie jest rzeczywiście wszystko. Zaś Lestrange, może i dwa lata starsza, jakoś ominęła ten etap życia, w który wpadają niektórzy bogaci; zajęta karierą, próbą zaspokojenia głodu wiedzy, zbyt poważna i wydawałoby się sztywna jak ten kij od miotły, by pozwolić sobie na jakieś szczeniackie zachowania czy zabawy… Towarzystwo, w którym się obracała, nie było tym, które sprowadza człowieka na stronę dekadenckiego hedonizmu, w którym gotowa by była się zatracić, by coś poczuć.

Co jednak wybrałaby ta Victoria Lestrange, z jakiej strony znał ją Christopher?

Ta, która była już trochę przemoknięta uśmiechnęła się do niego.

– Nie odmawiam tańca – nie była to prawda, bo zdarzało jej się odmówić. Prawidłowa, pełna odpowiedź brzmiała „nie odmawiam temu, z którym chcę zatańczyć”, a przecież Chris, po balu w Maida Vale, dokładnie wiedział, na co w tańcu stać Victorię. I że naprawdę potrafiła przetańczyć całą noc. Skoro zaś parasol nie zajmował jej dłoni, to ujęła tę jego, mokrą od deszczu, drugą w odruchu kładąc mu na ramieniu, klasycznie, gotowa pozwolić mu poprowadzić, tak jak się oczekiwało.

– Jakby świat krzyczał – dodała, nie wiedząc do końca dlaczego. Była to jakaś myśl, która zatańczyła w jej lekko zamroczonej alkoholem głowie, której normalnie nie wypowiedziałaby na głos, ale czuła, że ma nieco mniejszy filtr niż zazwyczaj, jakby po prostu bez zastanowienia powiedziała to, co po prostu pojawiło się w jej głowie, a zwykle bardzo ostrożnie dobierała słowa. A nawet jeśli nie ostrożnie, to przynajmniej z jakąś chwilą pomyślunku.

To, jak artyści potrafili zaczarować swoje twory, było dla Victorii akceptowalne i tolerowane dlatego, że nie zmieniało to myślenia o świecie, ledwie odbierało się twór tak, jak artysta tego chciał i miało to swoją wartość, by odczuwać to tak, jaki był plan. Wszystko w ramach tych artystycznych uniesień właśnie i póki nie wymykało się to spod kontroli. Była to sztuka, która miała w sobie coś pięknego, było to narzędzie, które można było użyć dobrze… i można też było użyć źle, jak chyba wszystko w tym świecie. To zaś, że Christopher był artystą, było dla Victorii oczywiste i może nawet wiedział, jak wydobywać emocje ze swoich dzieł? Nie zastanawiała się nad tym w tej chwili. Tak samo jak nad tym, że miała ewidentną słabość do artystycznych dusz.

– Potrafię zrozumieć potrzebę szybkiego przelania na papier swoich myśli, żeby nie uciekły – przyznała i uśmiechnęła się, lekko nawet mrużąc oczy, co na szczęście było widoczne w świetle latarni, która oświetlała im chodnik. Jej też się to zdarzało, kiedy akurat wpadła na coś, co mogło być przełomowe dla jakiegoś jej eksperymentu. Na szyciu się nie znała, może rozdarcie sukni to jedyne, co pozostało i nie dało się odratować już materiału, jeśli projekt okazywał się nie udany… – Nie brzmi to bardzo ekscentrycznie – zawyrokowała w końcu. – Oglądanie zamku Draculi dla złapania inspiracji brzmi jak całkowicie racjonalna decyzja – dodała i uśmiechnęła się do Chrisa. – Łapałeś inspirację na jakiś mroczny projekt? – przygryzła usta, by się nie roześmiać, choć nie dlatego, że to było takie śmieszne, a dlatego, że… cóż, Dracula, wampir – a mimo wszystko wampiry były bohaterami wielu romansideł. – Twoje pracownice nie byłyby zbyt obiektywne – stwierdziła jeszcze po chwili.

– Nie, nigdy – przyznała ze śmiechem, całkowicie szczerze. – A tobie często się zdarza? – nie wydawało jej się, ale mogła się okropnie mylić, w końcu aż tak dobrze się nie znali. Deszcz był zimny, choć jej to nie przeszkadzało, a i Christopher zdawał się ignorować te zimne krople, które wsiąkały w jego płaszcz, i zimną dłoń, którą właśnie trzymał w swojej, gdy tak zawirowali raz, i drugi, na śliskim od tysięcy stóp bruku, teraz dodatkowo jeszcze zmoczonym. Victoria nie miała problemu z tym, by nad Chrisem nadążyć, w ostatnich miesiącach znacznie poprawiła swoją kondycję, ale ta pogoda i jej buty nie były być może najlepszym wyborem do tańca w deszczu.

– A zależy ci w ogóle na takiej ocenie? – zapytała tak po prostu, kiedy skończył wymieniać kolejne pomysły, które mogłyby go w jej oczach zakatalogować jako „ekscentryczny artysta”. – Uważaj, bo jeszcze się przyczynisz do wzmożonego skubania pawi z ich piór, kiedy twój płaszcz zostanie okrzyknięty najgorętszym trendem sezonu – dodała i uśmiechnęła się lekko. Co zaś się tyczyło krzyczenia na ludzi… to była raczej domena wariatów, to o to mu chodziło? Jakoś wątpiła, biorąc pod uwagę niedawne doświadczenia z wariatką, której imię zaczynało się na literkę C.

– Hahahaha, jeśli tak, to za chwilę i ja będę nazywana ekscentryczną – a raczej nie było to słowo, które pojawiało się w głowach ludzi, kiedy słyszeli „Victoria Lestrange”. Chłodna, sztywna, zdystansowana, snobka – z pewnością. Czystokrwista suka w mundurze – być może. Ale ekscentryczna? Chyba nie bardzo. – Nie wiem czy mi to pasuje do oczu – palnęła i uśmiechnęła się leciutko, bo w sumie to nie mówiła poważnie.

Nie myślała teraz o tych wszystkich tragediach, nawet jeśli byli właśnie w miejscu, które półtorej miesiąca temu płonęło ogniem tak wielkim, że czary sobie z tym nie radziły. Być może nawet znajdowali się w miejscu, w którym po panicznych poszukiwaniach odnalazła Aidana, z którym razem wbiegli do płonącej, walącej się kamienicy, by wyciągnąć z niej uwięzionego mężczyznę. Nie wiedziała. Nie przyglądała się otoczeniu, bo zapomniała na tę jedną chwilę o całym świecie, gdy muzyka grała, słowa płynęły w jej takt, a oni wirowali pomiędzy tworzącymi się kałużami, nie zważając na to, że byli już właściwie całkiem przemoczeni.

– Za mało mrocznie? Za dużo turystów? – podpytywała go. – Nie lepiej byłoby spotkać się z prawdziwym wampirem? – i wcale nie miała tu na myśli swojego byłego-niedoszłego, o którym kilka godzin temu opowiadała Christopherowi właśnie w kontekście wampiryzmu. To nie był jedyny wampir, z jakim miała styczność, ale z pewnością Sauriel był w jej życiu pewnym przełomem.

Czuła, że była blisko do tego, żeby upaść, albo wpaść na Christophera, na szczęście udało się jakoś równowagę utrzymać, chociaż trochę wypadła z rytmu, a blondyn, być może wyczuwszy ten moment zawahania puścił jej dłoń, a dwie sekundy później jej nogi oderwały się od chodnika, a zdziwiona Victoria musiała się złapać teraz wolną dłonią jego ramienia. Świat odrobinę zawirował, do wtóru jej cichego śmiechu.

– Czyli nie często – stwierdziła. Ale też nie nigdy. Ona raczej stroniła od takich zabaw, a już na pewno od tańców i wariactw Beltane – nigdy nie poszła z nikim w las. – Nie chciałbyś tego powtórzyć? – zapytała. – Co robiłeś w tę Lithę? – raczej nie tańczył w deszczu. Czy w ogóle tego dnia padało? Nawe nie pamiętała. To był jeden z gorszych okresów w jej ostatnim czasie – druga połowa czerwca.