Powoli szła przed siebie. Nie do końca wiedziała dokąd zmierza i w jakim celu, jednak był to całkiem przyjemny spacer. Być może kilka owadów znalazło się zbyt blisko jej twarzy, ale jeszcze nie zaczęło jej to przeszkadzać - póki co żaden nie podleciał zbyt blisko. Słońce prażyło, był to wyjątkowo ciepły dzień nawet jak na lato, dobrze było jednak czasem poczuć zupełnie inny klimat. Jej ciało było zaczerwienione, ostatnie kilka dni spowodowało, że zaczęła nabierać kolorów, a na skórze pojawiały się drobne piegi. Oby ta sielanka trwała jak najdłużej.

Sukienka, którą miała na sobie była trochę zbyt długa, ale lekka, dzięki czemu nie odczuwała, aż tak temperatury, a ta była wyjątkowo wysoka. Drzewa między którymi się znalazła przynosiły przyjemne ochłodzenie, chociaż na chwilę mogła się między nimi schować przed słońcem.

Lubiła takie dni, kiedy nie musiała się na niczym skupiać, mogła iść przed siebie bez żadnego planu, po prostu się wyciszyć i skorzystać z tego, co oferował świat. Niezbyt często pozwalała sobie na podobne spacery, w zasadzie to nie była największą fanką pieszych wędrówek, ale to miał być tylko i wyłącznie krótki spacer, nic więcej. Korona drzewa się poruszyła, a w jej kierunku wyskoczyła wiewiórka, to chyba była wiewiórka? Spowodowało to, że postanowiła jak najszybciej się stąd oddalić, kto wie, kto lub co jeszcze mieszkało w okolicy. Dość szybko ruszyła przed siebie, tak właściwie to wybiegła spomiędzy tych kilku drzew, jakby tak naprawdę były wielkim zagajnikiem - po prostu nie chciała się natknąć na coś z czym nie mogłaby sobie poradzić. To miał być miły i spokojny spacer, lepiej zapobiegać, niż radzić sobie z zupełnie niepotrzebnymi interakcjami, to było jej podejście.

Wybiegła na polanę, nachyliła się, aby złapać głębszy oddech, nie była szczególnie aktywną osobą, więc ta krótka przebieżka dała jej się we znaki. Chwilę zajęło jej doprowadzenie się do porządku, i uspokojenie swoich płuc, które nie przywykły do wysiłku. Gdy w końcu udało jej się to zrobić uniosła wzrok, rozejrzała się po okolicy, była całkiem malownicza, tylko, że w oddali dostrzegła sylwetkę. Ktoś leżał sobie na trawie, nie miała pojęcia, czy ją usłyszał, czy nie. Oby nie - wolałaby nie zostać przyłapana na obserwacji kogoś obcego, nie wiedziała bowiem z tak daleka, czy to może być ktoś znajomy, raczej nie powinien być znajomy, bo nie miała zbyt wielu znajomych, a znajdowała się... sama nie do końca wiedziała, gdzie się znajdowała.

Postanowiła jednak unieść wysoko głowę, jakby wcale nie była intruzem, tylko doskonale znała powód swojej wizyty w tym miejscu, dostrzegła kilka stokrotek, które rosły w trawie i nie mogła powstrzymać się przed tym, aby je zerwać, nachyliła się więc, aby to zrobić. W jej dłoni znalazło się kilka kwiatów, postanowiła kontynuować spacer, jednak trzymając się w odpowiedniej odległości od osobnika, którego zdążyła zauważyć.

Nie stała w miejscu. Gdy znalazła się na polanie, łące? Nie do końca umiała to określić, ruszyła przed siebie. To miejsce nie przypominało żadnego z tych, w którychkolwiek się znajdowała. Być może miała szczęście, że tutaj trafiła, mogła podziwiać zupełnie nową okolicę, klimaty wydawał się też być nieco inny od tego brytyjskiego, a może jej się wydawało? Mogło tak być, ostatnie kilka dni rozpieszczało pogodą.

Czuła, że dotyk źdźbeł coraz wyższej trawy stawał się mniej przyjemne. Z początku delikatnie ją łaskotały, teraz zaczynały kuć w gołe nogi. Skrzywiła się nieco, ale nadal brnęła przed siebie. Nie, żeby miała jakiś cel, ale czuła, że chce iść dalej. Miała wrażenie, że gdzieś, zupełnie niedaleko znajduje się jakieś jezioro, być może rzeka? Czuła w powietrzu ten specyficzny zapach, który niósł ze sobą wiatr, kiedy jakiś zbiornik wodny znajdował się w pobliżu.

Udawała, że nie widzi osoby, którą wcześniej dostrzegła. Tak było prościej, czyż nie? Wcale przecież nie musiała zauważyć kogoś kto leżał gdzieś w trawie, mimo, że miała nie najgorsze miejsce do obserwacji. Nie chciała zostać uznana za intruza, przeszkodzić w wypoczynku, wiedziała, że każdy czasem lubił samotność. To, że wybrał takie miejsce wydawało się mówić samo za siebie.

Właśnie dlatego szła dalej, jak gdyby nigdy nic. Niestety, kiedy postawiła kolejny krok, jej stopa nie do końca poprawnie przystanęła na ziemi, powierzchnia była nierówna, niewiele brakowało do tego, aby się wywróciła i wylądowała twarzą na trawie. Udało jej się tego uniknąć, jednak nie do końca ufała tej części łąki, musiała nieco zmienić swój plan. Ścisnęła mocniej w dłoni te kilka stokrotek, jak nic miały bardzo szybko dokonać swojego żywota przez ten bardzo intensywny uścisk, postanowiła mimo wszystko schować je sobie za ucho, były całkiem urocze, a ten dzień był uroczy i lekki, więc idealnie do niego pasowały.

Chcąc nie chcąc na jej drodze znalazła się osoba, która wylegiwała się na łące, starała się iść powoli i cicho, jednak trzeba było być głuchym, aby nie zauważyć obecności kolejnej osoby na tej pustej łące, spodziewała się tego, że nie będzie to zignorowane. Jakby nigdy nic przeszła tuż obok typa, bo kiedy znalazła się bliżej miała już pewność, że to był typ, leżał sobie na trawie i nie robił nic.

- Ups. - Powiedziała cicho, raczej do siebie, niż do niego, kiedy niemalże stanęła na jego dłoni. Nie trafiła stopą tam gdzie chciała, ta wysoka trawa była cholernie zdradliwa. No nic, nie chciała teraz się odwracać, wygodniej byłoby jej go po prostu minąć, chciała dotrzeć do jeziora, czuła podskórnie, że na końcu jej drogi dzisiaj miało znaleźć się jezioro, jeśli byłoby inaczej na pewno okropnie by się rozczarowała. Nie miała pewności, czy tam dotrze, jak widać poruszanie się po łące nie należało do najprostszych, ale musiała spróbować.

Naprawdę starała się jak najmniej rzucać w oczy. Oczywiście jej się to nie udało. Im bardziej się starała, tym jej ruchy były bardziej koślawe, jakby coś chciało jej udowodnić, że nie musi być łatwo. To miał być tylko krótki spacer, nic więcej. Nie miało podczas niego dojść do żadnych interakcji z ludźmi, miała nacieszyć się swoim własnym towarzystwem, czasem lubiła zatracać się w swoich myślach i to miał być jeden z takich dni, gdy zamierzała pozwolić im być bardzo głośnym.

Chcąc nie chcąc jednak znalazła się blisko osobnika, który tak jak ona najwyraźniej postanowił spędzić czas w samotności. Nie miała zamiaru zwracać na siebie uwagi, nie chciała niepokoić kogoś, kogo nie znała, jak zawsze wolała trzymać się z boku, tylko nie do końca jej się to udało. Znalazła się zbyt blisko, niemalże nadepnęła na jego dłoń, to nie był do końca jej dzień, chociaż jeszcze chwilę wcześniej myślała zupełnie inaczej. Wszystko zaczęło się sypać w momencie, w którym spotkała tę wyrośniętą wiewiórkę...

Skomentowała pod nosem, to, że prawie nadepnęła na dłoń nieznajomego, nie trzymała języka za zębami, zresztą mogła być już przecież pewna, że zarejestrował jej obecność. Nie dało się tak po prostu zignorować tego, że ktoś zaburzył twoją przestrzeń osobistą. Liczyła jednak na to, że uda jej się przemknąć obok nie doprowadzając do interakcji, gdyby tylko wiedziała, jak bardzo się myliła to pewnie wróciłaby między te drzewa i jednak wybrała spotkanie z nieokrzesaną wiewiórką, czasem jednak nie dało się przewidzieć, że można doprowadzić do nieco gorszych sytuacji, to był właśnie jeden z takich momentów.

Usłyszała to serio, co spowodowało, że zatrzymała się, przystanęła w miejscu. Przeniosła wzrok na nieznajomego, który okazał się być jednak znajomym. Czy naprawdę mogła mieć, aż takiego pecha? Los chciał jej coś udowodnić, pokazać, że nigdy nie może przewidzieć niczego. Westchnęła ciężko, ten dzień jednak miał nie zapisać się do tych najlepszych, jakoś sobie z tym poradzi, zawsze przecież sobie radziła. Na jej twarzy pojawił się grymas, nie zamierzała udawać, że jest zadowolona z tego spotkania, chociaż wcale nie tak łatwo było jej tak po prostu przeskoczyć do tej obojętności. Jeszcze przed chwilą miała całkiem nie najgorszy humor, pogoda była zachwycająca, tak samo jak miejsce w którym się znalazła... towarzystwo, towarzystwo jednak mniej.

Aloysius Rookwood, jej nemezis. Musiała go spotkać podczas tego pięknego dnia? Naprawdę? Jakie były właściwie szanse na to, że wpadłaby właśnie na niego? Bardzo małe, okropnie małe, a jednak do tego doszło. Najwyraźniej nawet podczas wakacji nie była bezpieczna, jasne bywał w jej domu, pojawiał się u Eliasa, tam mogła się go spodziewać, ale tutaj? Pośrodku niczego? No nie była gotowa na takie spotkanie, a nie znosiła znajdować się w sytuacjach nieprzewidzianych.

Miał na głowie ten śmieszny kapelusz, wyglądał dobrze, on zawsze dobrze wyglądał, tego nie mogła mu odmówić, chociaż nie powinna zwracać na to uwagi, nie umiała jednak zupełnie ignorować jego obecności, nigdy, nawet jeśli bardzo tego chciała, było tak od zawsze, szczególnie, że kiedyś miała szansę być blisko i pamiętała jak to jest, a teraz musiała pogodzić się z tym, że zupełnie inaczej to wyglądało.

- Zadaje sobie to samo pytanie. - Naprawdę nie spodziewała się, że będzie musiała stanąć z nim w oko w oko w swoim czasie wolnym, los jednak lubił płatać figle, pokazywać, że nie zawsze powinno się czuć swobodnie i pewnie. Dlaczego trafiła właśnie do tego miejsca? Nie wiedziała, nie miała pojęcia, może następnym razem powinna pomyśleć o swojej destynacji i wybrać jakieś mało atrakcyjne miejsce do którego nikt nie będzie się zapuszczał, albo, albo po prostu zostać w swoim pokoju, to byłoby chyba najbardziej bezpieczną opcją.

- Zacząłeś do mnie mówić, wiesz, że nie jestem głucha, niby mogłabym udawać, że Cię nie widzę, ale to mogłoby być bardziej niezręczne od tego. - Doskonale zdawał sobie sprawę, że nie mogła tak po prostu przejść obok, nie kiedy wiedziała, kto leży na tej trawie, nie gdy znalazła się tak blisko i omal nie zdeptała jego dłoni.

- Myślę, że zadziała, bo nie zamierzam się tutaj zatrzymywać, więc baw się dobrze, widzę, że robisz to, co potrafisz najlepiej. - Przeniosła wzrok na butelkę, która leżała na trawie. Czy powinno ją dziwić, że w ten sposób spędzał wolny czas? Wcale. Dokładnie tego się mogła po nim spodziewać. Nie sądziła, że zajmuje się czymś ambitnym w czasie wolnym.

Nie było niczego nowego w tym, jak na nią spoglądał. Mierzył ją wzrokiem, jakby szukał właśnie miejsca, w które mógłby uderzyć. To było typowe, nie zmieniał tego fakt, że znajdowali się daleko od szkolnych murów, tak właściwie to łapała się na tym, że sama nie do końca wie, gdzie nogi ją poniosły, co w tej chwili zaczynało ją martwić, bo jeszcze kilka minut temu zupełnie się tym nie przejmowała. Teraz jednak, kiedy jej wróg znalazł się tuż obok zaczynało to być zastanawiające.

- Oczywiście, Ty się doskonale, wszędzie odnajdujesz. - Nie od dzisiaj przecież wiedzieli, że to ona miała problem z dopasowywaniem się, tak właściwie to po prostu trzymała się z boku, nie zwracała na siebie uwagi, aby nie dopuszczać do niepotrzebnych interakcji, no z większością ludzi, z nim zawsze było inaczej. Dzisiaj jednak nie zakładała, że przyjdzie jej się spotkać z kimkolwiek, nie była więc gotowa na to, że w takim miejscu spotka akurat jego. Nie lubiła takich niespodzianek, tak właściwie to nie przepadała za żadnymi niespodziankami, wolała być gotowa na wszystko, co miało się wydarzyć.

- Nikt nie ma co do tego żadnych wątpliwości, w końcu jesteś złotym chłopcem. - A przynajmniej tak go większość widziała. Potrafił utrzymywać te pozory, chociaż ona wiedziała swoje, nie do końca wierzyła w ten obraz, który demonstrował światu, potrafiła dostrzegać więcej, niż się mogło wydawać. Nie było jednak sensu teraz się na tym skupiać, nie chciała sobie psuć tego przyjemnego, letniego dnia, chociaż powoli wszystko ku temu zmierzało.

- Niezbyt ambitne, ale niektóre rzeczy mówią same za siebie, nie ma po co szukać tam czegoś głębszego. - Uniósł wyżej butelkę, przeniosła na nią swój wzrok. Nie było jej sprawą to, w jaki sposób spędzał wolny czas, jeśli wlewanie w siebie alkoholu sprawiało mu frajdę, to niech bawi się w ten sposób. Nie było to coś, co jakoś szczególnie ją interesowało.

- Nieszczególnie mnie ono interesuje, ale dzięki za radę. - Przyszłość nie była czymś, co by ją fascynowało. Tutaj nie mogła po prostu darować sobie komentarza, bo sam jeszcze specjalnie wyciągnął tę butelkę, demonstrował z dumą to, czym się zajmował. Prue uważała, że istniało milion ciekawszych zajęć od picia, które mogły przynieść sporo profitów. Nie do końca rozumiała więc marnowanie czasu na coś takiego, szczególnie, kiedy dzień był wyjątkowo piękny. Nie był to jednak jej problem, tak samo jak on nie był jej problemem. Kiedyś pewnie zastanawiałaby się dlaczego to robił, co spowodowało, że postanowił sięgnąć po butelkę o tej porze, ale to już nie był ten moment, teraz nie powinno jej to obchodzić.

- Jedna butelka, później następna, kto wie na ilu się skończy. - Nie odwracała wzroku, nadal na niego spoglądała, być może powinna się już odwrócić na pięcie i ruszyć przed siebie, ale nie potrafiła tego zrobić. Trudno było jej się przyznać do tego, że naprawdę lubiła te ich konfrontacje, bo wzbudzały w niej emocje, które pojawiały się naprawdę bardzo rzadko. Skoro więc nadarzyła się kolejna okazja do chociażby chwilowej przepychanki słownej, nie mogła jej sobie odpuścić, nie od razu. Wiedziała, że on był tutaj pierwszy, ona była intruzem, znalazła się tu po nim, jednak aktualnie wcale nie czuła, że powinna być gdzieś indziej. Mierzyła go wzrokiem, nawet na krótką chwilę nie uciekała spojrzeniem, nigdy tego nie robiła, chociaż może powinna, bo sama wystawiała się na kolejne niezbyt przyjemne komentarze, czy słowa, jednak jeśli o to chodzi była wyjątkowo nierozsądna, zawsze.

Nie miała pojęcia po co właściwie wdawała się w te słowne potyczki. To znaczy próbowała sobie wmawiać, że nie wie dlaczego to robi, z czasem zaczęła to traktować jako wyjątkowo przyjemny sport dla swojego umysłu. Czekała, które z nich tym razem trafi celniej, które wymierzy ostateczny cios, to było naprawdę nie najgorszą zabawą, zwłaszcza, że trudno było znaleźć kogoś na odpowiednim poziomie. Mało kto był w stanie za nią nadążyć, dlatego często nawet nie zaczynała próbować doprowadzać do konfrontacji, bo nie były one niczego warte. W jego przypadku było zupełnie inaczej, w jego przypadku zawsze wszystko było zupełnie inne, czy jej się to podobało, czy nie. Na pewno się tego domyślał, nie wątpiła w to, że czuł się podobnie, inaczej nie traciłby na nią swojego cennego czasu. Wiadomo przecież, że był zbyt ważny, aby robić coś takiego.

- Na pewno niełatwo jest udźwignąć taką odpowiedzialność, dobrze, że trafiło na Ciebie, jak nikt inny znasz swoją wartość. - Dodała, a nieco fałszywy uśmiech pojawił się na jej twarzy. Wiedziała, że spora część z tego, co robił to była gra. Nie miała jednak pojęcia z kim grał i po co to robił. Miała szansę go poznać i doskonale pamiętała, jaki był kiedyś, znała go przed tym, gdy zaczął ciągle nosić tę maskę, która aktualnie wydawała się być prawdziwa, przynajmniej dla większości otoczenia. Niby zdawała sobie sprawę, że pewnie z czasem dotarło do niego, kim musi być, jak powinien się zachowywać, aby utrzymać swoja pozycję w tym niesprawiedliwym świecie, ale trudno było jej przywyknąć do tego, że stał się taki, a nie inny. Miała nadzieję, że w jego przypadku będzie inaczej, jak widać bardzo mocno się pomyliła. Źle oceniła sytuację, co spowodowało, że nie zamierzała już nigdy więcej popełnić podobnego błędu, zbyt mocno się poparzyła.

- Szczęśliwi butelek nie liczą, czyż nie? - Czuła na sobie jego wzrok, nie peszyło jej to jednak wcale, wręcz przeciwnie - odwzajemniała się tym samym, przyjęła wyzwanie, jak zawsze, chociaż jeszcze nie do końca wiedziała na co się pisze. Powinna była już dawno odwrócić się na pięcie i stąd odejść, ale tego nie zrobiła. Przy nim brakowało jej racjonalności, doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

- Nie śmiałabym się o Ciebie martwić, to nie leży w zakresie moich zainteresowań. - Nawet jeśli chodziło o logistykę jego ewentualnego upadku. Tak naprawdę wiedziała, że kontrolował wszystko co robił, tutaj nie było miejsca na żadne nieprzemyślane decyzje, doskonale zdawał sobie sprawę na ile może sobie pozwolić.

- Dzięki za radę, może kiedyś nadejdzie taki moment, że postanowię spróbować, póki co nie wydaje mi się, aby było to na mojej liście rzeczy do zrobienia. - Łatwo było mówić o nieprzejmowaniu się niczym kiedy nie miało się świadomości tego, że niektóre umysły działały zupełnie inaczej. Ten jej był nieco popsuty, zawsze coś nie dawało jej spokoju, w jej głowie zawsze było głośniej niż by chciała. Nie miała pojęcia, co musiałaby zrobić, żeby to zmienić, wyciszyć głosy w głowie chociaż na chwilę, ciągle jednak uderzały w nią obrazy, wspomnienia, i wiele innych rzeczy.

Zauważyła ten gest, widziała, że sięga ręką za siebie. Faktycznie miał w trawie schowaną kolejną butelkę, nie okłamał jej. Zamierzał dzisiaj wlać w siebie ten cały alkohol. Nieco zmarszczyła się kiedy ją wyciągnął, tak naprawdę chyba spodziewała się po nim czegoś więcej, a jednak pojawił się tu po to, żeby leżeć na łące i pić, cóż - był to jakiś sposób na spędzenie dnia.

- Wiem, niczego nie muszę, ale lubię to robić. - Nie potrzebowała tego, żeby mówił jej co musi, a czego nie musi, podkreśliła to, bo nie mogła sobie odpuścić komentarza. - Jaki jest haczyk? Dzisiaj jest jakiś dzień dobroci dla zwierząt, coś innego? - Wolała o to zapytać, bo wyczuwała podstęp w tej butelce wyciągniętej w jej kierunku. Nie sądziła, żeby robił coś bez przyczyny, na pewno kryło się w tym coś więcej. Zbyt dobrze go znała, żeby tak po prostu na to przystać. Póki co nie zamierzała tak po prostu zgodzić się na wspólne picie, chociaż to co mówił o odpuszczeniu wydawało jej się być nie najgorszą propozycją. Całkiem miło byłoby tak po prostu usiąść w tej trawie i przestać analizować wszystko, co działo się wokół niej, nie przestawała myśleć o tym zaproszeniu. Był gotowy podzielić się z nią swoim zapasem na ten dzień? To też było dziwne i nietypowe, widać było po wyrazie jej twarzy, że bardzo mocno wszystko analizuje, nie byłaby sobą gdyby tego nie robiła.