—18/10/1972—
Okolice Księżycowy Staw, Wielka Brytania
Erik Longbottom & Heather Wood

Heather Wood ostatnio nie narzekała na nudę. Zaliczyła całkiem interesującą wizytę na zamek ze swoimi zakonowymi koleżkami, w którym z początku chciała zamieszkać. Duchy, które tam spotkała postanowiły ją jednak zamrozić, co potraktowała jako obrazę, zresztą zamek znajdował się na wypizdowie, a ona była młoda - wolała mieszkać w mieście, szybko więc zapomniała o tym, że w ogóle rozważała to, że może kupić tamtą posiadłość.

Była nieco rozczarowana, bo miała zaliczyć kolejną wycieczkę ze swoim nowym najlepszych kolegą dwa dni temu, ale kilka dni wcześniej został pokiereszowany przez bestię przez co ona się nie odbyła, na szczęście miały pojawić się kolejne możliwości. Tak wiele działo się w jej życiu! Nie mogła narzekać na nudę i to było wspaniałe, bo Ruda nie znosiła nudy. Miała obiecane, że odbędą jeszcze tę wyprawę, która nie doszła do skutku, a dzisiaj pojawiła się tutaj, aby załatwić jakieś rzeczy dla zakonu. Wspaniale! To było dużo bardziej pasjonujące od patrolowania ulic Londynu.

Towarzyszyć miał jej Erik, co uznała za całkiem sympatyczną niespodziankę, bo lubiła z nim współpracować. Miała do niego zaufanie, trochę już razem przeżyli, zresztą powinna mu podziękować za namiary na klątwołamacza, nie spodziewała się, że ta krótka informacja, aż tak zmieni jej życie, dzięki niemu przecież spotkała kogoś wyjątkowego, z którym od razu złapała więź inną niż wszystkie, a nawet nie wiedziała, że potrzebuje kogoś takiego w swoim życiu.

Humor jej dopisywał, a jakże, uśmiechała się więc od ucha do ucha, jesień była całkiem przyjemna, wiatr muskał jej twarz i plątał włosy, nie miała na noc narzekać, a co najważniejsze jeszcze mogła tu przylecieć na miotle.

- To nie tak, że nie ufam Brennie... - Starała się brzmieć bardzo neutralnie. - ale nie znoszę się teleportować, świstokliki to trochę podobny środek transportu, więc ogólnie, z zasady im nie ufam, nie tylko temu jednemu, a wszystkim z ich gatunku. - Dodała na usprawiedliwienie swojej opinii.

- My, razem, w kłopoty? No coś Ty, to będzie na pewno wspaniała zabawa. - Nieco inaczej patrzyła na ich wspólne doświadczenia. - Obiecasz mi, że jak gdzieś zgubię po drodze rękę, albo nogę to ją znajdziesz? - Przeniosła jeszcze wzrok na Longbottoma. Kto wiedział, jak przebiegnie ich podróż, a zdecydowanie wolałaby mieć po niej wszystkie kończyny, były jej przecież jeszcze potrzebne.

- Powrót całkiem spoko, chociaż jeśli mam być szczera to wolę takie wypady niż pracę w BUMie. Jest nudniejsza. - Niby mogło być gorzej, mogła utknąć w jakimś nudnym biurze w ministerstwie, ale jednak miała chyba prawo ponarzekać. - On ma nas przenieść do Francji? Tu jest napisane, że ten pomiot szatana ma nas tam przenieść. - Pokazała Erikowi kartkę z adresem, nie spodziewała się tego, że wylądują dzisiaj za granicą, to było miłą niespodzianką. - Myślisz, że uda nam się przytachać stamtąd trochę wina? Pewnie będziemy mieli na to miejsce. - Nie mogłaby ominąć takiej okazji, francuskie wino przecież było całkiem niezłe.

- To tak nie działa. Nie da się na siebie ściągnąć nieszczęścia samym gadaniem. - Wydawała się mieć co do tego pewność, ton jej głosu brzmiał bowiem tak, jakby nie znosił sprzeciwu. - Mogę się zgodzić z tym, że urwałaby Ci Twoją, jednak raczej nie przyszyłaby mi jej, bo by nie pasowała. Jesteś za duży na to, żeby stać się moim dawcą kończyć, musiałaby znaleźć innego szczęśliwca. - Wyobraziła sobie jak wyglądałaby z ręką, albo nogą Erika i parsknęła śmiechem. Wyglądałaby tragicznie, on miał przerażająco długie nogi i wielkie ręce, nie potrafiłaby się na pewno nimi posługiwać, więc byłby to zupełnie niewykorzystany potencjał, komuś innemu mogłyby się bardziej przydać. - Dobrze jest jednak wiedzieć, że masz bardzo solidny powód co do tego, żebym zawsze wracała cała i zdrowa. - Sama pewnie nie chciałaby sprawdzić, jak zareagowałaby Longbottomówna na to, gdyby ktoś z jej bliskich wrócił bez jakiejś części ciała.

- To prawda, podejrzewam, że kiedyś będzie mi tego strasznie brakowało, to nie tak, że nie chcę, żeby się to skończyło, wiesz? Po prostu lubię jak dużo się dzieje. - Naprawdę zależało jej na tym, żeby wojna się skończyła, śmierciożercy ponieśli konsekwencje za swoje terrorystyczne zagrywki, jednak trochę się bała, że wtedy w ogóle już nie będzie potrafiła się odnaleźć w spokojnym i ułożonym świecie. Powinna sobie znaleźć jakieś interesujące zajęcie, aby nigdy się nie nudzić, tak - to była jakaś myśl. Nie zamierzała do usranej śmierci przecież wypisywać mandatów za źle zaparkowane miotły. Zbyt szybko stawało się to monotonne. Na szczęście Zakon był pełen utalentowanych czarodziejów od których mogła się sporo nauczyć, być może znajdzie dla siebie jakąś inną drogę, kiedy będzie ich podglądać.

- Stolica! Nie mogliśmy lepiej trafić, zobaczymy jak im się powodzi, na pewno Paryż wygląda lepiej od Londynu... - Po ostatnich atakach stolica Wielkiej Brytanii niemalże cała spłonęła, więc wcale nie było o to jakoś specjalnie trudno.

- Nie wiem, czy jestem w stanie utrzymać cokolwiek podczas tego typu podróży, ale warto spróbować, najwyżej butelki rozbiją się po drodze, żałowałabym gdybyśmy nie spróbowali. - Erik nie zamierzał jej odmówić, co w sumie było całkiem pocieszające, nie powiedział, ze to głupi pomysł, szkoda byłoby nie skorzystać z okazji i nie zaopatrzyć się w to pyszne wino. W końcu było uznawane za jedno z lepszych na świecie. Skrzynka być może nie była jakąś wielką ilością, ale tym mogliby już się podzielić, więc wcale nie było tak źle.

Heather miała nieco inne zdanie od swojego starszego kolegi. Jej zdaniem czyny były ważne, a same słowa nie mogły sprowadzać na nikogo nieszczęścia. No bo niby jak to tak? Z drugiej strony raczej nie miała tendencji do sugerowania tego, że coś może się nie udać, więc nie miała do końca szansy, aby przetestować to wszystko w praktyce. Zmrużyła oczy i zaczęła się nad tym zastanawiać, na moment zamilkła. Nie, na pewno nie miał racji, chociaż wyglądała jakby się odrobinę zawahała. No nie znosiła teleportacji, świstoklików i innych takich, mogła udawać, że jest inaczej, ale tak to Erik przynajmniej był przygotowany na to, że może na niego zwymiotować przy lądowaniu, nie będzie miał do niej pretensji, że go nie ostrzegała. Wolała stawiać na szczerość, nie lubiła zaskakiwać innych swoimi słabościami, a te miała, jak każdy inny człowiek, no MIAŁA TĘ JEDNĄ, jedyną, drobną słabość, żadnej więcej.

- Oczywiście, że tak się to skończy. Nie damy im wygrać, prosta sprawa. - Nie przyjmowała chyba innej wersji. Dobro zawsze zwyciężało, czyż nie? a że oni byli dobrzy, to zakończenie tej całej wojny było całkiem oczywiste. Prędzej, czy później musieli to wygrać. Wolałaby, aby doszło do tego prędzej, niż później, no ale czasem potrzeba było trochę cierpliwości, co niestety w jej przypadku bywało bardzo męczące, bo Ruda lubiła dostawać wszystko od ręki. Nie mogła jednak biegać po Londynie i zamykać osób, które wydawały jej się podejrzane, to tak nie działało, a szkoda, wielka szkoda.

Heather przywykła do tego, jak wyglądał świat. Przystosowała się do tego całkiem szybko, była przecież młoda, ledwie skończyła Hogwart, kiedy to wszystko się zaczęło. Tak naprawdę jej krótkie, dorosłe życie od początku układało się z wojną w tle. Nie znała niczego innego, nie wiedziała, jak to jest, kiedy na świecie panuje pokój. Odnalazła się w tym chaosie, może dlatego, że sama była w dużej mierze z niego złożona. Wszędzie było jej pełno, pracowała, po godzinach pracowała charytatywnie dla Zakonu Feniksa, kto by się przejmował czymś takim jak odpoczynek? Po śmierci się wyśpi, czy coś. Nie wydawało jej się, aby brała na swoje barki zbyt wiele, wręcz przeciwnie - nie miała nic przeciwko temu, aby ktoś jej jeszcze czegoś dołożył, dźwignie wszystko mimo swoich drobnych ramion.

- Byłam kiedyś we Francji, wiesz, moja mama jest gwiazdą, ja też nią byłam przez chwilę. - Dodała, jakby przypadkiem jej starszy kolega o tym zapomniał, chociaż sam przed chwilą wspomniał o Harpiach, co sugerowało, że jednak pamiętał.

- Też na to nie wpadłam, a na szybko niczego nie wymyślę, bo ssę w transmutacji, to nigdy nie była moja dziedzina magii. - Nie miała pojęcia, jak to było w przypadku Erika, niby walczyli razem, ramię w ramię nieraz, ale nie przyglądała się, nie obserwowała dokładnie z jakich zaklęć korzysta, jakoś nigdy nie wydawało jej się to szczególnie istotne.

Longbottom poszedł obejrzeć świstoklik, Ruda ruszyła za nim, mimo tego, że wiedziała, że ta podróż nie będzie należała do przyjemnych to nie zamierzała odsuwać tego w czasie, tylko jak najszybciej ją odbyć i znaleźć się w królestwie wina, bagietek i serów.

- Grunt to pozytywne nastawienie, później dopiero cała reszta. - Od optymizmu się zaczynało. Wystarczyło dobre podejście, by wszystko się układało, przynajmniej zdaniem Rudej. Trzeba było wierzyć we własny sukces, by osiągnąć cel. Prosta sprawa.

- Mam nadzieję, że inni też o tym nie zapominają, wiesz, zastanawiam się czasem, czy może kiedyś do tego nie wrócę. - Brakowało jej sportowej rywalizacji, w sumie to czas leczył rany i już przestała być obrażona na to, że posadzili ją na ławce rezerwowych. Nie wiedziała jednak do końca, co chciałaby robić w swoim życiu. Była młoda, to był moment, w którym poszukiwała swojej drogi. Nie musiała szczególnie przejmować się pieniędzmi, bo pochodziła z bogatego domu, nikt na nią zbytnio nie naciskał, chociaż wiedziała, że Lizzie wolałaby, aby Ruda wróciła do sportu.

- Widziałam Cię na miotle, nie latasz najgorzej, ale serio jedno uderzenie tłuczkiem spowodowało, że postanowiłeś zrezygnować z kariery? - Pokręciła głową, to się przecież często zdarzało. Nie można było się tak po prostu poddawać, po pierwszym, lepszym urazie. - Zresztą Ty i tak jesteś gwiazdą, nawet jako pracownik Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. - Tak, czy siak został bardzo znaną postacią.

- Improwizacja jest najlepsza. - Dodała jeszcze, po czym przykucnęła przy świstokliku, minę miała nietęgą, bo nie znosiła kiedy jej ciało przemieszczało się w podobny sposób, ale czego się nie robi dla Zakonu, czyż nie? Później, później przenieśli się do Francji.