Przychodzi baba do Ministerstwa Magii, a tam ochrona

Nigdy nie przepadał za konstrukcją Ministerstwa Magii, które wydawało mu się jakąś okropną norą, ciągnącą się na zbyt dużą ilość pięter w dół. Najgorsze jednak było chyba to, że całość mieściła bliżej Niemagicznego Londynu, niż ktokolwiek by sobie tego chciał życzyć, a sposoby dostania się do niego to już w ogóle była największa porażka architektonicznej myśli. Leviathan nigdy nie patrzył przychylnie na spuszczanie w kiblu, ani też na dostawanie się do środka czerwoną, mugoską budką stojącą na skrzyżowaniu ulic. To było zwyczajnie żałosne i poniżej godności każdego szanującego się czarodzieja.

Kiedy musiał znaleźć się w rzeczonej instytucji, czasem wydawało mu się że rozumiał, dlaczego w ogóle Mulciberowie ostatecznie zdecydowali się by porzucić urzędniczą świątynię. Wyparli się rządu i stanowisk, a pewnie gdyby wciąż przy swoim obstawali to i więcej osób czułoby do nich jakieś resztki szacunku. Zamiast tego wracali niczym zbite psy, chcąc na nowo wkupić się w łaski biurokracji, merdając ogonkami. Nie przeszkadzało Leviathanowi by przepuszczać przez swoją głowę takie myśli, nawet jeśli za największe przykłady miał Alexandra, który w Departamencie Tajemnic pracował wcale nie tak długo, a na dokładkę Lorien, która samo nazwisko też długo nie nosiła. Szkoda tylko że ten pierwszy był podobno głową swojej rodziny i tym samym dawał przykład tego, co sądził o decyzji swoich krewniaków.

Moloch więc połknął i Leviathana. Z przyjemnych, gęstych i oblanych cieniem lasów, musiał przenieść się do pomnika wylanego z betonu i ciągnącego się pod ziemią niczym lew piaskowy. Jego problemy nie były tak wielkie z jakimi borykała się Helloise, bo potrzebował parę parafek do składanych wniosków o bezpieczny transport okazów do innego rezerwatu. Szkoda tylko, że tego dnia komuś zanadto nadęło się ego w Biurze Bezpieczeństwa i postanowił skontrolować także jego. Różdżka została zabrana, teczka z dokumentami również i na nic zdało się tłumaczenie kim jest i z jakich powodów się tutaj pojawił.
Siedział w pokoiku, pochylając się na krześle i z łokciami wspartymi na kolanach. Garbił się, patrząc na czubki swoich butów i zastanawiając się, czy może nie warto były wznowić pomysł z zatrudnieniem się na nowo w Ministerstwie. Taka przepustka pracownicza jednak ułatwiała wiele, a i tak owo zatrudnienie wcale nie musiało wiązać się z bywaniem w biurze codziennie. Nie tak jak kiedyś. Mógłby zastanowić się na takim pracownikiem terenowym, bo przecież tych było w Wielkiej Brytanii od groma.

Drzwi skrzypnęły, ale Rowle się nie poruszył, z jakąś rezygnacją czekając aż jego nazwisko zostanie wywołane. Nie padło. Zamiast tego nastąpiło szuranie stóp, do którego dołączyły oskarżycielskie słowa wypowiedziane kobiecym głosem, które szły do pary z tłumaczeniem strażnika. Westchnął, a światła zgasły, oblepiając ich ciemnością. Znał tego ten głos. Znał aż za dobrze i pewnie mógłby go rozpoznać o każdej porze dnia i nocy.

- Proszę, nie krzycz - odpowiedział łagodnie wręcz, bo nikt inny nie mógł jej tutaj odpowiedzieć. Nie z drzwiami zamkniętymi na cztery spusty i kiedy nie mieli przy sobie różdżek.

Zawsze miał problemy z tym, jak funkcjonowała instytucja jaką było Ministerstwo Magii. W ogóle większość schematów stworzonych przez społeczeństwo zdawała się sprawiać, że czuł się bardziej niedopasowany niż chciałby to przyznać. Kiedy dawno temu podejmował staż w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, papierkowa robota powoli zdawała się go zabijać i pożerać całą chęć do życia. Czuł się jak zwierzę zamknięte w klatce i to takiej, przez której kraty nie było widać niczego. W ogóle to więzienie nie miało krat, a było betonowym pudłem, w którym każdy kręcił się w kółko i powoli ale nieuchronnie wariował. 

- Jak sobie życzysz - nie wracaj tu brzmiało tak prosto. Tak ładnie, że nawet przez moment był gotowy jej posłuchać i zapewnić, ze faktycznie będzie się trzymał od tego miejsca z daleka. Ale rzeczywistość niestety była przykra i jakaś część Leviathana obracała ten pomysł w głowie już od jakiegoś czasu. Nie miałby jednak tym razem zamiaru siedzieć w biurze, przeglądając papiery. Miał swój rezerwat, o który musiał dbać, jednak ten nie potrzebował też jego uwagi 24/7. Miał na to zbyt dobrych pracowników.

Odnalazła go. Pewnie jeszcze chwila i sam wreszcie przestałby się pochylać nad własnym nieszczęściem i zapytał, czy jest w stanie do niego podejść, ale zwykle zadziałała pierwsza. Poczuł jej obecność, dłoń wspinającą się po udzie i westchnięcie, jakby do tej pory nie była do końca pewna, że faktycznie był rzeczywisty. Nie dziwił jej się nawet, bo cała ta sytuacja wyglądała jak nieprzyjemny sen.

- Oni nigdy nie słuchają - szczególnie ci z Biura Kontroli, bo ile razy mógł im powtarzać kim jest i po co tutaj przyszedł? Różdżkę i tak mu skonfiskowali i wepchnęli go do tej ciemnicy. Ułożył dłoń na jej ramieniu ostrożnie, wyczuwając moment temu gwałtowniejszy ruch, a potem powoli przesunął palcami wzdłuż ręki, wreszcie chwytając ją za dłoń i zamykając w uścisku. - Ale jeszcze chwila i dadzą nam spokój. A przynajmniej mam taką nadzieję.

Świat bez stojącej nad nimi instytucji, byłby iście przepiękny. Oddałby im wolność, która teraz systematycznie była im wydzierana, nawet jeśli posiadali jakieś jej namiastki. Rezerwat pozwalał mu oddychać, ale nawet jeśli bardzo dużo rzeczy w nim działo się swoim rytmem, bez udziału ministerialnych problemów, te zawsze majaczyły gdzieś na horyzoncie. Dlatego odszedł z Ministerstwa, w pierwszej kolejności. Bo po pewnym czasie czuł, że nie prowadzi to w żadną sensowną stronę. Jeśli rodzina obsadzająca stołki w Departamencie Kontroli Nad Magicznymi Stworzeniami nie była żadnym problemem, a wręcz z radością przepychała podsuwane jej papierki, to zawsze znalazł się ktoś, kto ostatecznie stawał do pewnym pomysłów okoniem. Może było w nim jakieś przeświadczenie, ze jeśli miałby bezpośredni dostęp do tego, co by się tutaj działo, część spraw toczyłaby się lepiej. Szybciej. 

- Nie zostawię - zapewnił ją cicho, poprzednie jej słowa nie tyle bezczelnie zbywając, co nie będąc pewnym co miałby jej na nie odpowiedzieć. Nie słuchają, ale nigdy nie słuchali. Było coś fascynującego w uporze, z jakim chciała sprawić, by zimna, kamienna bryła w której właśnie byli pogrzebani, otworzyła uszy na to co miała jej do zakomunikowania. Co prawda mówiono, że kropla drąży skałę, ale obawiał się jakoby postulaty Helloise były jednak zbyt słabą mocą. - Chodź, może wreszcie nas wypuszczą - podniósł się powoli ze swojego siedzenia, nie puszczając jej tak samo dla jej komfortu, jak i swojego własnego. O wiele lepiej było mieć w czymś oparcie w tych ciemnościach, szczególnie że kiedy nie widziało się nic, otaczający świat zdawał się atakować ze wszystkich stron. Minęli rząd krzesełek i póki miał je pod ręką, Leviathan przesuwał palcami po ich oparciach, dla lepszego wyczucia gdzie się znajdują. Potem w stronę ściany, o ile pamiętał, to było tylko parę kroków, ale odległość i tak wydawała się nie pasować do tego co miał w głowie. W końcu jednak dłoń natrafiła na chłodną powierzchnię i wydawało się, że było z górki. Doczłapali się do drzwi i pierwsze co zrobił, to nacisnął klamkę. Nic, odpowiedział im głuchy klekot zamka.

- Zapukam - ostrzegł ją, zaraz bardziej uderzając w drzwi, niż faktycznie pukając. Mocno i stanowczo, oczekując jakiejkolwiek reakcji. - Wypuście nas stąd. Nie dość, że zabraliście nasze różdżki, to trzymacie nas tutaj w całkowitych ciemnościach - rzucił głośno. Nie był pewien, ile faktycznie mogło trwać sprawdzanie różdżek, ale jak na jego gust, trwało to zdecydowanie za długo.