- Tak, to prawda, są najbardziej niepewnym czynnikiem. - To ludzie powodowali, że nie dało się do końca przewidzieć tego, co może się wydarzyć. Ludzie byli różni, ich doświadczenia życiowe, marzenia powodowały, że nie dało się zupełnie założyć tego, co może się stać. Jedni spędzali godziny nad debatowaniem w jakim miejscu zjedzą dzisiaj kolację, inni w tym samym czasie potrafili podjąć decyzję o tym, gdzie będą mieszkać, z kim zwiążą swoją drogę, ale nie tylko. To było całkiem fascynujące, na ten temat na pewno można by przeprowadzić całą masę badań, jednak Prue od jakiegoś czasu zdecydowanie bardziej interesowali martwi od żywych, nie do końca była to jej nisza, ale na pewno chętnie przeczytałaby coś na ten temat.

- Tak naprawdę nie wydaje mi się, że powinnam to oceniać. Sam wiesz, że jeszcze całkiem niedawno też nie należałam do osób, które lubią spontaniczność. - Całkiem niedawno to ona była jedną z takich, które spędzały godziny na planowaniu, zastanawianiu się nad tym, czy faktycznie warto coś zrobić. Rozpisywała sobie wszystkie za i przeciw, analizowała temat bardzo dokładnie, nim zadecydowała czego właściwie chce. Ostatnio zaczęła jednak zauważać, że faktycznie czasu może być mniej, niż można by się spodziewać. Wydarzenia minionych dni i miesięcy pozwoliły jej zauważyć, że właściwie to nie ma pewności, że przyszłość będzie kolorowa. Każdy dzień mógł być tym ostatnim i szkoda by było marnować chociaż chwilę na zupełnie niepotrzebne rozważania. To nie tak, że zupełnie przestała analizować, dużo łatwiej jednak przychodziło jej podejmowanie tych drobnych, spontanicznych decyzji nad którymi kiedyś też się dość mocno skupiała. Nauczyła się tego od Benjy'ego, który miał zupełnie inne podejście do życia od niej, uważała tę zmianę za całkiem pozytywną.

Pewnie kilka miesięcy temu nie weszłaby tak po prostu do tej restauracji, zastanawiałaby się nad tym, czy wygląda odpowiednio, czy faktycznie będzie tu mile widziana - chociaż przecież każdy mógł tu wejść, teraz nie pojawiły się te obawy. Trzymała za rękę mężczyznę którego kochała i liczyło się tylko to, że spędzą razem trochę czasu w całkiem atrakcyjnej restauracji, być może zjedzą coś, czego nigdy nie zapomną, a nawet jeśli nie to i tak będzie pamiętała ten dzień, bo pierwszy raz brała udział w podobnym wydarzeniu i robiła to z nim, to było dla niej najważniejsze.

- Czasem warto zmienić podejście, okazuje się, że to może wyjść na dobre. - Niby rozumiała, że niektórzy mogą być przyzwyczajeni do ciągłych wyzwań, mogą obawiać się tego, że ciągle, gdzieś czai się ktoś, kto ma chęć się z nimi mierzyć, ale warto jest od czasu do czasu odpuścić, pozwolić sobie nieco popłynąć, na szczęście dotarło to do niej całkiem szybko.

Dotarli w końcu do stolika, który został im wybrany przez uroczą kelnerkę. Mogli usiąść, w sumie jak na to, że to miejsce miało być bardzo popularnym to wcale długo nie oczekiwali na to, by usiąść. Było to całkiem pozytywne i sugerowało, że na posiłek też wcale nie będą musieli czekać trzech godzin o których wspomniał jej mąż. Póki co więc wszystko wyglądało całkiem nieźle. Powinni być zadowoleni z wizyty w tym miejscu, wolała, aby faktycznie tak było, skoro to ona przekonała go do tego, aby znaleźli się w środku. Miała świadomość, że to raczej nie było w jego stylu, nie był osobą która szlajała się po eleganckich restauracjach, jednak tak po prostu zgodził się na to dla niej. To było naprawdę miłe, ogólnie nie miała prawa narzekać na jego podejście, traktował ją wyjątkowo, nikt wcześniej nie zachowywał się w stosunku do niej w ten sposób, naprawdę czuła się doceniona i kochana, tak po prostu. Nie musiała niczego udawać, mogła być sobą, mogła pozwalać sobie na te wszystkie uwagi, wątpliwości, a on to akceptował i ją wspierał.

- Do tego akurat nie mogę dopuścić. - Nie śmiałaby pozwolić na to, aby pojawiły się wątpliwości związane z ich duchem współpracy, przecież było to bardzo istotne w małżeństwie. Zdecydowanie był to wyjątkowo doskonały argument, wiedział, gdzie celować, aby mu nie odmówiła.

- Tak, mamy deal. - Zielone za żółte, bez niepotrzebnego gadania. Brzmiało to sprawiedliwie, chociaż nadal nie miała pojęcia co mógł nieść za sobą żółty kolor, wymiociny, mydło? Możliwości było wiele, wolała nie rozważać każdej z nich, by się niepotrzebnie nie stresować, jakoś sobie z tym poradzi. Zawsze przecież sobie radziła, ten smak powinna odczuwać tylko przez chwilę, zresztą wcale nie mieli pewności, że to właśnie fasolki znajdują się w tych drobnych paczuszkach.

- Dosyć szybko doszedłeś do takich wniosków, nie możesz mieć pewności, że pan Bott nie postanowił nieco zaszaleć z daniami głównymi. - Skoro w pakunkach nie znaleźli fasolek, to być może właściciel tego miejsca planował nieco inną niespodziankę, znaczy nie wydawało jej się, aby faktycznie tak było, na pewno nie chciał zrobić sobie nieodpowiedniej reklamy, jednak powinni brać pod uwagę różne opcje znając jego standardy, a nie można mu było odmówić tego, że lubił zaskakiwać.

Z ciekawością zajrzała do środka pakunku swojego męża, uśmiechnęła się kiedy dostrzegła to, co znajdywało się w środku. - Faktycznie, jest to całkiem interesujący zbieg okoliczności, myślisz, że wszyscy już wiedzą o tym, że zostałeś mianowany specjalistą do spraw negocjacji z pajęczkami? - Wieści mogły rozejść się bardzo szybko, kto to właściwie wiedział jaką siłę przebicia miały ich domowe zwierzątka, być może ogłosiły swoim znajomym to, że doszło do takich rozmów, w końcu było o kim mówić. Benjy na pewno siał postrach.

- Całkiem szybko udało nam się podjąć decyzję, podejrzewam, że dla niektórych to też mogło być czasochłonne. - Zwłaszcza, że wszystkie dania znajdujące się w karcie wydawały się być smaczne. Rozumiała więc w tym wypadku to, że można było mieć wątpliwości co do swojego zamówienia. Na szczęście ona nie musiała dokonywać tego wyboru, kolejny plus z posiadania męża, nie spodziewała się, że będzie ich tak wiele i że każdego dnia będzie odkrywała następne.

W drobnym pakunku, który znalazł się w jej dłoniach znajdowały się tęczowe bezy, oglądała je dyskretnie, była zafascynowana tym, jak wyglądały, zastanawiała się, jak właściciel tego miejsca osiągnął ten efekt, czy używał sztucznych barwników, czy naturalnych? Być może będzie miała szansę go o to zapytać. Nie do końca wiedziała, co myśleć o efekcie, który powodowały. Czy właściwie będzie chciała zamienić się w właściciela restauracji? Na pewno była ciekawa tego smaku, jednak nie do końca wiedziała, czy chciałaby się znaleźć w ciele mężczyzny. Położyła je w końcu na stole, nie miała zamiaru kosztować słodkości przed tym jak zje dania obiadowe.

Panna Figg uważnie przeglądała kartę dań. Wszystko, co się  w niej znajdowało brzmiało całkiem interesująco, dość długo więc pewnie miała zastanawiać się nad swoją decyzją, jeśli chodzi o jedzenie to bywała bardzo niezdecydowana z racji na to, że uwielbiała kosztować nowych smaków, była naprawdę ciekawa kunsztu Botta. Zapach który roznosił się po sali zapowiadał, że mogą doświadczyć naprawdę wyjątkowych doznań smakowych.

Nie miała świadomości tego, że pod stołem działo się zdecydowanie więcej niż nad nim. Nie odrywała wzroku od karty dań, którą studiowała bardzo uważnie. - Jest deser, będzie słodki, jak chcesz mogę Ci oddać mój. - Powiedziała jeszcze do Florki, bo w sumie mogła sobie to odpuścić, mimo, że to przecież właśnie deser powinien najbardziej ją interesować. Nie miała jednak najmniejszego problemu, aby z tego zrezygnować, jeśli miałoby to sprawić radość Flynnowi.

- Chyba postawię dzisiaj na klasykę. - Przeniosła spojrzenie na Zenka, który spytał, czy zdecydowała o tym, co zamierza zamówić.

Gdy pojawiła się przed nimi kelnerka zamówiła zupę warzywną, zapiekankę pasterską, przy deserze nieco się zawahała i spojrzała na Florkę. - Tarta, czy trifle? - Mógł o tym zadecydować, bo przecież już wspomniała, że odda mu swoją część. Jeśli zaś chodziło o napoje, to wybrała sok jabłkowy, nic specjalnego, ale po wizycie w tej restauracji czekało ją jeszcze sporo pracy.

– No wiesz, ludziom ogólnie przydarzają się rzeczy – uśmiechnęła się pod nosem, nawet pomimo dość poważnego tematu, który im się tutaj zupełnym przypadkiem rozwinął. Ludziom przydarzały się rzeczy i to również te okropne, gdyby tak nie było… to nie byłoby potrzeba brygadzistów, aurorów, uzdrowicieli… Ale byli niestety potrzebni, a przez to że byli – Victoria zarabiała niemałe pieniądze. To nie tak, że żerowała na ludzkim nieszczęściu, raczej patrzyła na to tak, że pojawiała się tam, gdzie już zadziało się coś złego. Albo gdzie mogłoby się zadziać… – Mnie by nie bawiło – przyznała za to, w tym jednym miejscu nie zgadzając się z Christopherem, który miał dużo luźniejsze podejście do życia. Ale skąd miał wiedzieć, jak niemal panicznie Victoria reagowała, kiedy traciła kontrolę nad swoim życiem, myślami czy zachowaniem – chyba nie połapał się jeszcze, czym był bogin, który przed nią wczoraj stanął. – Ale tak, to zdecydowanie niewolnictwo i oszustwo. Chodziło mi trochę o aspekt tego, co może się stać… Wiesz, nawet w kontekście twojego wuja i ciotki… Jakby ta amortencja podziałała tak, że zapałałaby jakimś szaleńczym uczuciem do męża, to może i byłoby to zastanawiające, ale nie byłby to żaden materiał na skandal, nie? – w zasadzie tylko to miała na myśli dzieląc to na odpowiednie i nieodpowiednie osoby. No bo… Gdy amortencja zmusza kogoś do zdrady, to całkowicie najgorsze działanie, bo wtedy ofiar jest więcej niż jedna.

Zauważyła ruch od strony zawodników quidditcha tylko dlatego, że wszyscy wstali i w jednym momencie poszli w kierunku schodów. Gdyby nie to, to w ogóle nie zwróciłaby uwagi, że coś się tam dzieje i nie dostrzegłaby Lukasa, o którym zdążyła już zresztą zapomnieć, że chwilę o nim porozmawiali. Również odkiwnęła głową, krótko, niemal powściągliwie.

– Nie mam bladego pojęcia. Trzymałam się głównie z moim rocznikiem – ale nie tylko z dziewczynami z własnego dormitorium. Z niego to głównie chodziła po szkole z Cynthią, niektórzy myśleli że były niemal nierozłączne (co nie było prawdą), ale całkowicie w poważaniu miała jakiekolwiek komentarze na temat tego, że rozmawia z uczniami innych domów (o ile ktokolwiek ośmielał się w ogóle takie wygłaszać): z gryfonami na ten przykład, bo z Brenną, ale też z puchonami i takim Dægberhtem. – W sensie nie zwierzała mi się – ale też nie była typem osoby, z którą Victoria w ogóle chciałaby się zadawać na dłuższą metę. – Pamiętam tylko, że kilka osób wtedy pajacowało – ale kto miał być docelową ofiarą i czy jakaś w ogóle istniała… – To było na walentynki czy jakoś wcześniej? – Victoria próbowała sobie przypomnieć, bo zlewało jej się kilka różnych sytuacji w ciągu siedmiu lat szkoły, w jedno.

I ona skorzystała z okazji, by skubnąć trochę zapiekanki Chrisa, niewiele zastanawiając się w tej chwili nad tym, czy to eleganckie czy nie, bo też raczej nikt nie zwracał na nich uwagi.

– Pewnie na to menu degustacyjne wybrał jakieś swoje popisowe dania… Albo takie, które są najmniej szalone. Ale to był dobry wybór. Skoro te są tak dobre… Zobaczymy jeszcze co z deserami – chociaż Bott zasłynął właśnie słodyczami: fasolkami, ale raczej nie ze względu na walory smakowe, a potencjalną zabawę.