I tyle jej właściwie wystarczało: że nie podejrzewał. A przecież mógł myśleć różne rzeczy, zważywszy na tę dziwną chronologię zdarzeń zrywanych zaręczyn, wspólnego wyjścia na wesele, a po drodze plotek o Prewettcie. Wiele można było o Victorii powiedzieć, ale to nie była ani skandalistka, ani żadna kochliwa femme fatale, która zmieniała facetów jak rękawiczki.

– Dużo zależy pewnie od tego, co byś wtedy zrobił – chociaż nawet sama świadomość, że nagle miało się bezwarunkowe, romantyczne uczucia do kogoś, do kogo się ich mieć nie powinno, było już wystarczająco straszne, a przynajmniej w kategoriach Victorii, która miała na tym punkcie pierdolca. – Trochę zależy, no ale raczej się przyjmuje w większości, że ta dawka nie jest jakoś gigantyczna. Do filiżanki herbaty nie wlejesz tego nie wiadomo ile, tak samo jak nasączenie ciasteczek… no to nie jest jakaś gąbka. Amortencja to coś, co chce się podać w taki sposób, by ofiara się nie połapała… Sam rozumiesz. Dużo zależy od umiejętności osoby, która ją warzyła, ale też od mocy, jaką sobie twórca założył, więc i od składników, ilości niektórych… ich jakości… A przede wszystkim jak dawno ją uwarzono. Im dawniej tym jest mocniejsza – o eliksirach mogłaby mówić dużo, to naprawdę była jej absolutna pasja i spędziła długie godziny na to, by się w tej sztuce doszkalać. – Ta u Blacków wyglądała na mocno rozcieńczoną ale też świeżo przygotowaną. Skuteczną, no bo działała, nie da się temu zaprzeczyć, ale chyba tylko przez kilka minut? Normalnie trzyma się dłużej, kilkanaście godzin, nawet pełny dzień… – po którym zwykle podawało się kolejną dawkę… i tak mogło to trwać miesiącami.

…albo nawet latami.

– Aaa… pamiętam to – Victoria musiała lekko zmarszczyć brwi, kiedy próbowała sobie to przypomnieć, bo sama była wtedy na siódmym roku i nadal będąc prefektem domu, na nieszczęście niektórych Ślizgonów była również prefektem naczelnym, który nie był pobłażliwy. – To była chyba Dorothea Delacour, o ile dobrze pamiętam. Slughorn wlepił jej potem szlaban, musiała chyba czyścić wszystkie kociołki w sali od eliksirów. Bez użycia magii. Nie był zadowolony, że zawinęła mu trochę pokazowego eliksiru i mówił, że jest bardzo zawiedziony… Pewnie gdyby się przyłożyła, to mogłaby go uwarzyć sama i pewnie zaprosiłby ją do Klubu Ślimaka – Victoria uśmiechnęła się za to do Chrisa pomiędzy kęsami pieczeni i puddingu, który był do niej podawany, a tą historią z ich czasów szkolnych. – Antidotum zawsze warto mieć w kieszeni – sprostowała i uśmiechnęła się miło. – Problem w tym, że musiałby ci je podać ktoś inny, bo przy amortencji przestaje się myśleć racjonalnie na temat obiektu tych nagłych uczuć… I to prawdopodobnie podać albo na siłę albo podstępem – więc po części mijało się to trochę z celem. – Więc warto mieć w kieszeni antidotum… ale raczej bardziej ogólne. Tak na wszelki wypadek – i mrugnęła do niego zza filiżanki swojej herbaty.

– Dostałam z kurczakiem. Jest dobra, miękka… Rozpływa się, tak bym to określiła. Nie wiem jak ta druga wersja, ale wspiął się na wyżyny, jak na darmowe menu degustacyjne. Cóż, promocja myślę, że udana – póki co nie miała nic przeciwko temu, by kiedyś wrócili. Znaczyło to tyle, że faktycznie Chrisowi się podobało, a poza tym… chyba chciał z nią jeszcze gdzieś wychodzić.

— I czego on tam na tym boisku niby szuka, co? — zapytała ignorancko, ale chyba tylko po to żeby Woodrow mógł unieść jakąś kibicowską dumą i jej zaraz wszyściutko opowiedzieć. Bo wbrew pozorom Asena całkiem lubiła jak Tarp gadał, bo on zamiast to robić tak od niechcenia i po prostu to snuł opowieści, a to już była sztuka.

— No w sumie to nie za wiele, bo się złapaliśmy pod takim jednym budynkiem na Pokątnej. Cały płonął i jakiś idiota tam wbiegł, a mnie coś tknęło, żeby tam za nim. No mówiłam ci. No ale zanim ja tam wbiegłam to mnie ten Nott złapał jak sie zagapiłam i potem próbował mi wyperswadować wbieganie, a ty wiesz jak na mnie działa takie coś. Ale jak już stamtąd się wydostałam to jego już nie było. Nie wiem może uciekł, albo ki diabeł… — wzruszyła ramionami i na moment rzuciła okiem w kierunku rozwrzeszczanego stolika i Lukasa. Właśnie, chyba się w tym wszystkim nie dowiedziała o co mu chodziło. Nie wyglądał na człowieka bojaźliwego, ale kto wie… A może jakaś krzywda mu się stała w międzyczasie. To też przecież była opcja.

— Po pierwsze, to ja się z nim wcale tak nie lubię. Po drugie, a po co tobie na te mecze chodzić, co? Jak chcesz chłopaków z miotłami między nogami pooglądać to sobie popatrz na tych od Synów Harpii. W ogóle, jak ci zależy tylko na nim, to powinieneś nieco lepiej uszy czyścić, bo ja to na przykład słyszałam, że on to se czasem dla nich śmiga. Ha, wiedziałeś? Robi show na wyścigach, bo Herczegowi za to lepsza kasa wlatuje.

— Mills! — zakrzyknął Bertie, łapiąc się teatralnie za serce, jakby go co najmniej o zawał przyprawiła swoim nagłym pojawieniem się. Poklepał ją po ramieniu, cały uśmiechnięty, no bo była tylko jedna rzecz lepsza od jednego Moody'ego – dwóch Moodych! — Moja ulubiona koszula. No, no. Widzę, że wystroiłaś się specjalnie na ten dzień, podobnie jak Alastor — zachwycił się.

— Tommy? Nie widzę go — rozejrzał się dookoło, jakby oczekiwał że Figg zrobi dokładnie to samo, to jest wyskoczy zza ściany i zrobi wszystkim wielką niespodziankę. — Ale, hmm… jak się znajdzie to go odeślę do waszego stolika, okej? — to była chyba jedyna rozsądna opcja. No chyba, ze chcieli siedzieć osobno, ale to byłoby odrobinkę dziwne. — I nie bój żaby, żadnej łychy. Klasycznie dzisiaj. Wino, piweczko, nalewka babuni. Piwo sam projektowałem, ze tak powiem. Udało mi się osiągnąć idealny poziom raptuśnika, by nie był przytłaczający, a dzięki tego picie go nie grozi śmiercią ze śmiechu — śmiech Bertiego przetoczył się dookoła nich, jakby to był najśmieszniejszy żart na świecie, ale prawda była taka że raptuśnik wcale nie był przesadnie bezpieczny w swojej czystej postaci. Ale o tym nie musiało wiedzieć za dużo osób.

— Nic nie zabraknie, nie martw się. To jest Wielkie Otwarcie, takie opcje nawet nie wchodziły w grę. A to daj — ukradł jej z rąk ciastka, które trzymała w dłoniach i dał inne. — Dostaniesz lepsze. Spodobają ci się. Tobie też mogę wymienić, bo one mają takie specjalne efekty — spojrzał Alastorowi przez ramię.

Wdrapali się po schodach i znaleźli miejsce przy stoliku. Eleganckie, zaciszne miejsce, gdzie rzucone zaklęcia pozwalały by głośne rozmowy aż tak nie przeszkadzały osobom które siedziały obok.

— Chcę wam powiedzieć, że tak naprawdę, to wszystko jest też wasza zasługa. Proszę nawet nie mówić, że nie, bo fakty są takie, że byliście przy mnie te wszystkie lata, a to jest naprawdę ważne dla człowieka, żeby miał koło siebie kogoś innego.

— A no w sumie. Czasem zapominam jak tam mało czarodziejów — mruknął, bo taka była prawda. Ba, nawet w Londynie wydawało się momentami, że wszyscy się znają, a nawet jeśli były to tylko trzy ulice (głównie) to zagęszczenie było bardzo, ale to bardzo spore. Tutaj był czarodziej na czarodzieju, dosłownie, a w takiej Dolinie stały wielopokoleniowe domy, rosły sady i wszystko to jakoś było nieco rozwodnione. Człowiek miał miejsce żeby oddychać. Atreus Botta nigdy nie poznał i też go do tego nie ciągnęło, ot kucharz, ale mógł wyobrazić sobie że jeśli już w Dolinie wszyscy się znali, to jego obecność przeplatała się przynajmniej w tle. — Dlaczego nie? Wydaje się porządną restauracją. Obiadów nie jadasz? — biorąc pod uwagę jak zawsze gdzieś biegła, to nawet by się nie zdziwił. Ba, on też jadał je ostatnio rzadziej, głównie dlatego że nie spędzał każdego dnia w rodzinnej kamienicy. Nawet wtedy mu się zdarzało regularnie je omijać, bo przecież na służbie nie było czasu. Człowiek gdzieś szedł, coś robił i zamiast regularnego posiłku wlatywał co najwyżej kubek kawy.

— Czy ja wiem czy tak szykuje? Anthony jedzie tam w delegację chyba. Bierze ze sobą paru prawników i innych przeszkadzaczy, a ja mam jechać razem z nimi — wzruszył ramionami. Po prawdzie trochę już zdążył zapomnieć jaki był konkretny cel tej imprezy, a niezależnie od tego traktował to nieco jako wakacje. — Aaa, umowa handlowo-pomocowa ze Szwajcarią? Prośba by uzupełnili nieco nasze braki po Spalonej — czy jakoś tak. — Ale nie jest to jakiś długi wyjazd. Wracam dwudziestego szóstego. Jak chcesz to mogę ci potem powiedzieć co tam dokładnie ma być robione, bo teraz to nie pamiętam.