Nie przywiązywała wagi do tego, ile kosztowało to całe piwo dla typa, mugolska waluta nie miała dla niej większego znaczenia, teraz zaś zastanawiała się dość gorączkowo jak z tego wszystkiego wybrnąć i nie spierdolić całe sprawy, ale wtedy marynarz rzucił jej imiona.

Tych nie znali wcześniej, ale to zawsze było coś: Aidan, jak jej drogi kuzyn, i Ruairi, zamierzała to sobie zapamiętać bardzo dobrze, bo kto wie, czy się to jeszcze nie przyda, a to znaczyło, że gadka ze starym dziadem już była owocna. Tego już nie powiedział, ale Victoria była na tyle zorientowana w świecie, by połączyć kropki – Aidan to było celtyckie imię, wiedziała co oznacza, ze względu choćby na kuzyna, ale Ruairi było imieniem bardzo charakterystycznym. Irlandzkim. Czy wiec mieli irlandzkie korzenie? Mogło tak być.

Nie zdążyła pomyśleć sobie nic więcej, bo wtedy właśnie typiarz wyczuł krew i postanowił zamieszać. Ewidentnie lubił patrzeć jak świat płonie i zawołał kolesia po imieniu.

Dobrze. Więc to był Aidan. Victoria już wiedziała, że to koniec krycia się i należy po prostu przez jeszcze chwilę pociągnąć tę maskaradę. Ale już czuła w kościach, że zaraz w karczmie zrobi się lekki rozpierdol.

Odsunęła więc jedną dłoń od twarzy i zamachała paluszkami do Aidana w niemym pozdrowieniu.

– Cześć, Aidan, wszędzie cię szukałam, kochanie – rzuciła, mając nadzieję, że jej ton jej głosu jest wystarczająco jadowity.

Wiedziała, że gdy chłopak spojrzy na jej twarz, to bardzo szybko pokojarzy fakty po tym jawnym kłamstwie, jakie sprzedała staremu marynarzowi, a raczej z niedopowiedzeń jakie mu rzucała, a on utkał sobie z tego sam rzeczywistość bardzo kłamliwą. Victoria była jednak gotowa, bo spodziewała się zadymy i gdy Aidan rozpoznał z kim ma do czynienia i krzyknął, ona już stała, zamiast siedzieć na zydlu przy barze i zamierzała capnąć wiewiórę.

Prawdziwy dżentelmen – bo jedna z dzie[a]wcząt jak ta szmaciana lalka poleciała w jej stronę, a Lestrange starała się ją wyminąć i dorwać gnojka, który chciał się skryć na zapleczu, nic sobie nic robią ze słów starego marynarza, który w tym całym chaosie miał dla siebie kufel najlepszego piwa.

Atreus

Victoria

Atreus pomknął za rudzielcem, sadząc za nim przez okno i wypadając na portową ulicę. Szkoda tylko, ze na tej bardzo szybko zaroiło się od pracowników stoczni, którzy najwyraźniej skończyli właśnie zmianę. Samochody ruszyły, wraz z tłumami które przetaczały się przez drzwi – sytuacja idealna, żeby zgubić się w tłumie. Bulstrode zaklął pod nosem, zwolnił nieco i rozejrzał się uważnie, najpierw w jedną stronę, a potem z drugą, próbując wypatrzyć przygarbioną sylwetkę uciekiniera.

W tym momencie miała już w poważaniu to, że mugole próbują ją skądś wyprosić (jakoś Aidanek umknął pod ich rękami i nogami i udało mu się wślizgnąć do kuchni), a już na pewno nie zamierzała się wdawać w żadne rozmowy z kimkolwiek, niczym jastrząb wypatrując swojej małej, rudej myszki. W końcu jednak wypadła jakimiś drzwiami z knajpy na podwórze, zatrzasnęła za sobą drzwi do knajpy i pobiegła za cieniem, który mignął jej na końcu podwórza. Miała na tyle oleju w głowie, by przy zakręcie zatrzymać się i wyjrzeć zza niego, a nie wylecieć tam wprost na hurra (i narażać się na przyłożenie jej z patelni, którą mógł gwizdnąć za sobą z kuchni).

Ślepy „zaułek”. Jej oczy mimowolnie spojrzały na żurawia, potem na ciężarówkę, która przejechała obok niej, co sprawiło, że przygarbiła się nieco, by nie była aż tak widoczna (a ciężarówka przejeżdżająca obok była ku temu idealnym pretekstem). Miała tę zaletę, że jej czarne włosy aż tak się nie odznaczały na tle wieczoru, w przeciwieństwie do rudej czupryny Aidana Jakmutam. Starała się go tu wypatrzyć. Gdzie mógł się skryć… Gdzieś w cieniu? Za jakimś ładunkiem? Jej ciemne oczy skanowały okolicę. Była pewna, że i Aidan próbuje ją wypatrzyć, by wiedzieć, czy ma już czystą okolicę i może wyjść, czy jednak nie…