Jej twarz okryła się delikatnym rumieńcem, kiedy usłyszała słowa Florki, nie zawstydziła się jednak na tyle, żeby zapomnieć języka w ustach. - To pewnie przez ten cukier, którym się otaczam, jakiś efekt uboczny, czy coś. - Wzruszyła jeszcze ramionami, jakby było to nic wielkiego. Prawda była jednak taka, że panna Figg starała się dbać o wszystkich, którzy pojawiali się w jej życiu. Często zapominała przy tym o sobie, jakby główną misją jej życia było uszczęśliwienie każdego, kto się do niej zbliżył. Czy było to zdrowe? Może nie do końca, ale czuła się z tym dobrze, starała się być dzielna i silna, aby móc pomóc każdemu kto tego potrzebował, w tym drobnym ciele krył się naprawdę ogromny duch.

Odsunęła się o krok, kiedy Florka podeszła bliżej, odwróciła wzrok. Nie do końca wiedziała, czego była świadkiem, jednak nie powinna się nad tym zbytnio skupiać, prawda? Nie miała pojęcia, jaka relacja właściwie łączyła Flynn'a z tym mężczyzną, to znaczy Florkę i nie powinno jej to obchodzić, to nie była jej sprawa. Poczuła się być może odrobinę niezręcznie, bo nie spodziewała się tego, że będzie świadkiem takiego przywitania, ale może to było dla nich normą? Nie jej było oceniać, miała się tu dzisiaj dobrze bawić, zobaczyć jak wyglądało to nowe miejsce na kulinarnej mapie Londynu.

Trochę się zgubiła w tym wszystkim, nie wiedziała już, czy Zenek wie, że Florka to Flynn, nie jej było o tym informować, w środku, no był przecież w środku w tym ciele, nie do końca chodziło jej o Łyżeczkę, pewnie szybko się domyśli, bo przecież znał Bella.

Panna Figg póki co nie zwracała uwagi na innych gości znajdujących się w lokalu, skupiła się na podziwianiu samego wnętrza, spodziewała się jednak, że zobaczy kilka znajomych twarzy. Muzyka, fakt, nie skupiała się na niej jakoś specjalnie, tak właściwie to nawet jej nie przeszkadzała, nie była ona najbardziej istotna dla Norki. - Nie puszcza, to prawda, jeśli mam być szczera nie jestem melomanką. - Jasne, zdarzało jej się potupać nóżką na zabawach organizowanych przez jej przyjaciół, podczas gotowania towarzyszyły jej przeboje mugolskich Beatlesów, ale to byłoby na tyle, nie sądziła, że może pozwolić sobie na ocenę tego, co do zaoferowania miał im Bertie w tym przypadku.

- Fantastycznie, trzy miejsca to dość nietypowy wybór. - Ludzie zazwyczaj chodzili do restauracji parami, albo wielokrotnościami par, w sumie czy ona była trzecim kołem u wozu w tym przypadku? Widziała ich przywitanie, dotarło do niej, kiedy znalazła się przed stolikiem, że mogło tak być. Cóż, najwyżej skosztuje tych potraw i zwinie się szybciej mówiąc, że zostawiła coś na ogniu.

Zenek odsunął jej krzesło. Podziękowała mu za ten gest ciepłym uśmiechem. Rozsiadła się całkiem wygodnie, szukała wzrokiem Florki, czekała, aż ta do nich dołączy.

Wzięła do ręki kartę, ciekawa tego, co znajdzie w środku. Dobrze czasem było skosztować, czegoś innego od słodkości. Czytała ją z ogromnym zainteresowaniem, że też można było spróbować tylko po jednej potrawie, chętnie skosztowałaby wszystkiego, uwielbiała poznawać nowe smaki.

Nim jednak wybrała dania, które zamierzała spróbować przypomniała sobie o paczuszce słodkości, które wręczył im witający ich kelner, postanowiła ją otworzyć, by sprawdzić, co jest w środku, jak wiadomo to była jej specjalność, ciekawa była, co wymyślił Bertie tym razem.

To był wielki dzień, bo oto Zaklęta Łyżeczka miała stanąć otworem! Wszyscy zaangażowani pracowali przez ostatnie dni i tygodnie, żeby wszystko dopięte było na ostatni guzik. Menu zostało wybrane, lokal przystrojony, a drzwi otwarte szeroko. Dawno nie było tak, żeby czuł chociaż najmniejszą tremę, a mimo tego dzisiejszego dnia na nowo zaznajomił się z tym stanem. Było to trochę jak klepanie po plecach starego znajomego, bo uczucie znaczyło, że robił tutaj coś ważnego.

Goście napływali do środka i Bott bardzo starał się przywitać przynajmniej większość z nich. Zajmował miejsce obok kubika, gdzie stał host, uśmiechając się ciepło do przybywających, czasem ściskając ich rękę, ale wreszcie zauważył Alastora, który stanął w progu. Bertie rozłożył ręce szeroko, jakby nagle objawiła mu się co najmniej bogini i zaraz podszedł do przyjaciela, ściskając go mocno.

Bardzo wątpiła, by któryś z tych graczy chciał ją zaprosić na randkę, biorąc pod uwagę, że miesiąc wcześniej prowadziła w ich klubie pewne śledztwo, stąd lekko sceptyczna mina na twarzy Victorii.

– Mój drogi, musiałabym się jeszcze zgodzić – a takiej ewentualności nie przewidywała, przemoc była więc zupełnie w tej sytuacji niepotrzebna, bo nawet gdyby któryś z nich ją zaprosił, to by na taką randkę nie poszła. Nie była zainteresowana. Nie chciała też, by Christopher się wdał w bójkę z tak głupiego powodu i żeby coś mu się stało, bo te osiłki z drużyny pewnie mogliby mu podbić oko, nawet biorąc pod uwagę, jak wysoki Rosier był.

Nie mogła nie docenić tego, że brał pod uwagę jej preferencje dotyczące deserów i że w ogóle chciało mu się bawić w zamawianie „tej drugiej opcji” dla siebie, żeby nie mieli na stole dwóch takich samych. Co zaś tyczyło się słodkiego upominku gustownie zapakowanego w folijkę, Victoria uśpiechnęła się lekko, widząc małe, cukrowe pajączki w swojej paczuszce. Musiała przyznać, że Bertie Bott zadbał o wszystkie szczegóły i dobrze sobie przemyślał promocje Zaklętej Łyżeczki, a póki co szło mu to naprawdę nieźle. Co prawda nie spróbowała jeszcze jego dań, ale na ten moment poprzeczkę zawiesił całkiem wysoko.

– Ta amortencja chyba mocno ci zapadła w pamięć po weselu u Blacków, co? – zauważyła, bo już któryś raz Rosier do tego tematu nawiązywał. Z drugiej strony co się dziwić… Został przez to wciągnięty w bójkę, choć to nie on tę amortencję zażył. Bardzo wątpiła, by ktoś chciał na otwarcie swojej restauracji pakować się w kontrowersyjne tematy, a nawet kropla amortencji potrafiła mocno namieszać. – Otrzeźwienie umysłu za to, to przydatna rzecz – zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych… I oby już takich nie było, lecz czasy mieli niespokojne, więc jednak warto było mieć coś na tak awaryjne sytuacje. – Całkiem pomysłowe – stwierdziła. – Nie, nie bardzo. Ale może nie musiałabym już więcej być podsadzana przez przyjaciółkę, albo włazić na krzesło, żeby sprawdzić kratkę wentylacyjną pod sufitem – mruknęła i uśmiechnęła się krzywo. Wspomnienie żółtych, wściekłych i złośliwych oczy poltergeista wciśniętego w ten ciasny przewód było czymś, czego nie zapomni chyba do końca życia. – A jak przy pokazie? – nie od razu pomyślała o modelkach chodzących po ścianach, raczej spojrzała na to bardziej ogólnie: że Chrisowi musiał się podobać kierunek, w którym ogólnie zmierzały myśli i pomysły Botta.

Czarnowłosa podziękowała kelnerce i w pierwszej chwili napiła się herbaty – tutaj nie spodziewała się niczego nadzwyczajnego, ot, herbata była herbatą, smaczną, czarną, Victoria uśmiechnęła się już po pierwszym łyku.

– I jak? – zagaiła, bo Rosier dobrał się do swojej zupy, ale w tej chwili usłyszała krzyk jakiegoś dziecka. Ta pani przyprowadziła kotka! – i Lestrange odwróciła się w stronę wejścia dość automatycznie, marszcząc przy tym brwi, zastanawiając się skąd to zamieszanie.