Chyba źle patrzył na tego całego typa bo ten wzruszył się w pewnym momencie strasznie. Eh, szkoda. Leviathan skrzywił się nieco na jego wybuch, ale chyba pomogło to bo przynajmniej jego twarzy poruszyła się odrobinę. Nabrała więcej życia… ludzkości. Czy jakoś tak. Zerknął na Henryego, kiedy ten odwrócił wzrok w jego stronę, ale nic nie powiedział. Przecież nie będzie przepraszać.

Słuchał słów Marco, który wydawał się być absolutnie przekonany o tym, jak dziewczyny się uwielbiały, a mimo tego, kiedy podnieśli przy solankach zdjęcie ku górze, nawołując do potwora by przypomniał sobie te piękne chwile – w końcu każda z dziewcząt śmiała się na fotografii od ucha do ucha – wszystko się pogorszyło. Leviathan podejrzewał że albo nie było tak kolorowo, albo coś ostatnio musiało się między nimi popsuć. To nawet nie musiała być złość, a żal co do tego co więcej nie miało prawa już zaistnieć. 

— Pójdę sprawdzić, jak mają się drzwi — zwrócił się do Henry'ego. Powstrzymał się jednak od uwagi żeby uważał na siebie, bo jeśli wszystkie trzy panny były maledictusami to równie dobrze mógł właśnie iść budzić dwa kolejne. — Wy porozmawiajcie z Atsy i Nali. 
Najlepszym sposobem na zajęcie się maledictusem było usunięcie całego problemu. Ale tego już nie powiedział. Jeśli żaden z nich nie miał nic więcej do dodania w temacie, to mogli się chyba rozejść. 

Henryk

Leviathan

Droga prowadząca na nowo do łaźni była wręcz banalnie łatwa, szczególnie kiedy człowiek zdawał się całkowicie wyrwać się z działania cytrynówki, która skończyła żałośnie rozbita na kafelkach, kiedy wcześniej zeszli po schodkach z Basilem. Szkoda tylko, że dotarcie pod drzwi nie wydawało się przesadnie pokrzepiające, bo te może nie stały otworem, ale okazały się całkiem łatwe do otwarcia. Banalnie wręcz. Rowle przyjrzał się mechanizmowi nie tyle okiem znawcy, bo się na mechanizmach zwyczajnie nie znał, ale chciał sprawdzić czy drzwi w ogóle dało się na powrót zamknąć – w końcu wcześniej musieli je wywarzyć, żeby wydostać się z solankowej groty.

Nie ważne jaki był wynik tych pobieżnych oględzin, zaraz uchylił je nieco i początkowo nasłuchiwał tylko. Odpowiedziało mu ciche plumkanie wody, co faktycznie można było uznać za ciekawe, szczególnie że jeszcze chwilę temu mieli tutaj chmury dławiącego gazu i szamoczące się monstrum. Otworzył drzwi szerzej i powoli, ostrożnie ruszył w dół. Schodek po schodku, krok za krokiem, chcąc rozeznać się w sytuacji panującej w grocie. Drzwi starał się zostawić za sobą nieco uchylone, w razie gdyby wciąż w powietrzu były nieprzyjemne opary, a kiedy schodził w dół starał się pochylać, tak by szybciej mógł rozejrzeć się po sali. Nie zszedł też na sam dół, zatrzymując się w momencie, kiedy miał ogląd na całe pomieszczenie (nawet jeśli miał na tych schodach do tego kucnąć).

Henry

Leviathan