[22.09/72, Warownia] Światła na zgliszczach

Zmrużył oczy, taksując Brennę uważnym wzrokiem. Co takiego śmiesznego powiedział? Kto jej ostatnio sprawdzał aury? Oderwał od niej spojrzenie dopiero, gdy odezwał się wuj Morfeusz, nawiązując do kwestii ślubu Geraldine i Ambroise'a. Z ust Erika wyrwało się ciche westchnienie.

— Mnie niestety nie będzie na głównej ceremonii. Będę mógł się pojawić dopiero następnego dnia. Jakoś wczesnym popołudniem, może trochę wcześniej, jeśli dopisze mi szczęście — odparł na pytanie Morfeusza, pozwalając, żeby dziadek Godryk wypowiedział się jakiś pierwszy. Zaraz po tym zwrócił się jednak ku Brennie. — Ale ty, moja droga, nie powinnaś się w ogóle nad tym zastanawiać. Musisz iść. Para młoda na pewno się ucieszy, że cię tam zobaczy. Poza tym, ktoś będzie musiał mi obiektywnie opowiedzieć, co się działo przed moim przybyciem. A kto, jak kto, ale ty masz wręcz wybitne oko do takich szczegółów.

Wieści o tak szybkim terminie ślubu Geraldine nieco go zaskoczyły, ale z drugiej strony... Yaxley przecież zawsze była narwana, a Spalona Noc mogła tylko podsycić jej aspiracje związane z popchnięciem swojego życia do przodu. A może po prostu spieszy się, żeby pan młody nie zdążył uciec z sideł, dodał w myślach, uśmiechając się do siebie pod nosem na samą myśl. Życzył jej jak najlepiej na nowej drodze życia, ale żałował jednej rzeczy: że nie będzie mógł na własne oczy zobaczyć, jak Gerard odprowadza córkę do ołtarza. Córkę w białej sukni. Na Merlina, ciekawe, czy wciśnie się w nią z własnej woli, czy raczej pod namową matki i swoich ciotek? Ech, cholerna pełnia.

— Znając Yaxleyów to prędzej zorganizują gościom zabawę terenową, żeby to oni spróbowali upolować jakąś zwierzynę na ich terytorium — skomentował Erik. — Z tego, co słyszałem, to nie zamierzają się ograniczać z uroczystością... Samo wesele ma chyba potrwać ze dwa-trzy dni. Na pewno mają coś w planach, żeby nikomu się przypadkiem nie zaczęło nudzić. — Jakby kogokolwiek mogło dopaść znużenie. — A Greengrassa znam... Widziałem się z nim jakiś czas temu w klubokawiarni Nory.

Skinął niespiesznie głową na sugestię Brenny odnośnie dokładki. Zamierzał korzystać, póki jeszcze było coś na stole. Powinien się najeść jak najwięcej. A może i napić. Kto wie, może jak zapcha żołądek, to podczas pełni będzie na tyle rozleniwiony, że po prostu prześpi całą pełnię. No, mógłbyś się w końcu na coś przydać wilku. Tak dla Ger. Wypadałoby, żebyśmy pojawili się tam w dobrym stanie, biorąc pod uwagę, jak bardzo o nas dba podczas wspólnych treningów, skomentował w myślach, łudząc się, że chociaż strzępek tej informacji dotrze do jego wewnętrznego wilka.

— Wezmę je na warsztat w Departamencie, niech się pobawią i popatrzą, jak się czegoś więcej dowiem, to dam wam znać — podsumował kwestię owoców z Mabon Morpheus, kończąc w sumie rozmowę na ten temat. Pokiwał głową na wyjaśnienie ojca. Sam wahał się nad tym, czy pójść na przyjęcie Yaxleyów, nie był pewien, czy ma odpowiednie ubranie na tę okazję, ale wygrzebał coś z dna szafy w apartamencie Shafiqa, znalazł bardzo szybko krawcową gotową coś dla niego uszyć, nawet jeżeli nie było w jego zwykłym stylu.

Jeszcze nie wiedział, że to był chichot losu i miał wyglądać w nowej szacie, jakby przybył w trójkę z Vakelm i jego żoną.

Sztućce kosztowały bardzo dużo pieniędzy, sprowadzone z Włoch, ale kto by na to patrzył. Polecono mu to jako prezent dla nowożeńców i tyle.

Noc mijała, a jego straszyła ciemna Warownia, ku której wciąż uciekał mu wzrok. Był tak zmęczony, więc w pewnym momencie przymilkł i przesuwał dania z prawej na lewą po talerzu. Wypił za to zdecydowanie za dużo. Trochę szumiało mu w głowie, a obraz był zamazany na brzegach. Kieliszki wchodziły zbyt płynnie i roztapiały pewne skamieniałe sentymenty.

Zapatrzył się na Dorę pustym wzrokiem, a świeca między nimi zgasła sama z siebie. Dym skulił się i popłynął w górę.

— Kłopoty przeminą — powiedział do niej tym dziwnym, nieco głuchym głosem, gdy wieszczenie przychodziło do niego samoistnie, bez jego woli czy udziału. — Widzę ich koniec w twojej przyszłości, Doro.