Był czas, że Victoria trochę się kryła z tą swoją miłością do czekolady, nie chcąc wychodzić na jakiegoś łasucha, ale te ostatnie pół roku było tak gorzkie, że jakoś trzeba było sobie to życie osładzać. Nie bała się o zbędne kilogramy – ruchu w pracy miała sporo, a poza tym na przełomie maja i czerwca była tak zestresowana, że schudła, o czym zresztą mówiła Christopherowi, gdy w lipcu rozmawiali o tym, by Victoria została modelką do jesiennej kolekcji specjalnej. Teraz wyglądała już lepiej niż w lipcu i na szczęście daleko było do tego, by miało to pójść w drugą stronę. Więc czekolady nie odmawiała. Ani ogólnie większości ciastek i ciasteczek.

– Hmm, no w sumie – zamruczała nad tą nagłą myślą, w której Victorię oświeciło skąd kojarzyła Lukasa i gdy Christopher uświadomił jej, że faktycznie przez siedem lat dzielił dormitorium aż z czterema. Łatwo było jej zapomnieć, że Bulstrode kiedyś tyle latał i się chełpił, nie mówiąc o jej kuzynie, który przecież do czasu grał profesjonalnie. Natomiast w jej własnej teorii tu nie chodziło o graczy quidditcha, których iloraz inteligencji spadał do tego najmniej lotnego z grupy, tylko ogólnie o mężczyzn w grupie: bo dokładnie to zamo zjawisko zaobserwowała, gdy Stanley Borgin i Sauriel przebywali w jednym pomieszczeniu i to samo działo się również przy Aidanie i Stanleyu. Wcześniej myślała, że tym elementem obniżającym zdolności umysłowe jest Borgin, ale teraz, w obliczu słów blondyna pomyślała sobie, że to musi być jakaś grubsza sprawa i chyba po prostu chodzi o chłopów sztuk minimum dwie. Rzecz jasna nie powiedziała tego na głos, ale zrobiła taką minę, jakby właśnie przez jej głowę przebiegło dwadzieścia myśli na raz, po czym cmoknęła. – Chyba nie zaczną teraz na twój widok tupać, biegać i ryczeć, bo pewnie ich wyproszą, co? – odparła za to, a gdy szli do swojego stolika uśmiechnęła się pod nosem. – Tak, z tobą – z kim jeszcze miała tutaj niby siadać? Przyszli przecież razem i nie byli z nikim jeszcze umówieni, tak?

I z zadowoloną miną, bo sądziła, że jej odpowiedź sprawi Christopherowi jakąś przyjemność, zerknęła do podanego im menu.

– Trifle – odpowiedziała bez większego zastanowienia, przeglądając jeszcze kartę. – Ja wezmę niedzielną pieczeń, bez zupy. I herbatę. Na razie tyle – bo nawet jeśli porcje były mniejsze, to nie chciała zamówić za dużo, a potem tego jedzenia marnować. Również sięgnęła do koszyczka ze słodyczami.

– Ładnie tu – stwierdziła w końcu, spoglądając na to, co wyłowiła. – Widzisz? Martwiłeś się niepotrzebnie.

Rzuciła jeszcze raz spojrzeniem w kierunku kolorowych wstawek w okienkach i pokręciła nosem z dezaprobatą. No niestety, Woody miał rację, co nie zmieniało faktu, że jej się takie coś podobało i w sumie może powinna sobie wstawić coś takiego chociażby u siebie w pokoju. Wilk syty, hehe, owca cała i wszyscy byliby zadowoleni. Potem natomiast zerknęła na wskazanych przez Tarpa zawodników. Bardziej grzecznościowo, bo całą grupą robili takie zamieszanie, ze ciężko ich było nie zauważyć. Nawet już miała coś mądrego na ten temat odpowiadać, ale pojawił się Zenek. Senka zerknęła na niego, nie ruszywszy nawet o milimetr bo to co powiedział… no nikt o zdrowych zmysłach niczego takiego by się chyba nie spodziewał. Zaraz się cała nastroszyła, zmarszczyła brwi i splotła ręce przed sobą, łokciami opierając się o stół.

— Za każde kolejne takie głupoty, będę ci wyrywać po jednym klawiszu z twojego elektronicznego pianinka — prychnęła. W innych warunkach groziłaby wybijaniem zębów lub łamaniem palców, ale Zenek to był jednak Zenek i nie można było go tak zwyczajnie szturchać jak obdartusów z ulicy. — Baw się dobrze — rzuciła jeszcze w ślad za Koziołem, kiedy ten pokicał sobie znowu w swoją stronę i wróciła do tematu, który Tarpowi został przerwany.

— W sumie to znam jednego z nich — machnęła głową w kierunku zgrai chłopaczków od mioteł. — Nott? Kojarzysz? — zatrzepotała rzęsami, jakby właśnie przed chwilą nie zaczął się nad drużyną roztkliwiać. — Spotykałam go czasem w różnych barach. Wpadłam też na niego podczas Spalonej — chociaż nie była przekonana, czy akurat to spotkanie można było zaliczyć do udanych. W międzyczasie pojawiła się obok nich kelnerka, chcąc zebrać od nich zamówienie. Senka poprosiła o nalewkę babuni, trifle, niedzielną pieczeń i brązową zupę. Jak jeść to na tyle ile tylko można było. Został im też przedstawiony koszyczek z upominkami, więc Greyback z chęcią zanurkowała w nim ręką.