Doskonale wiedziała, że informacje jakie przyswajali w szkole, już dawno mogły ulecieć z głowy. Jeśli się czegoś nie odświeża, nie obcuje z daną rzeczą na co dzień, to po prostu było to nadpisywane przez inne, być może ważniejsze, rzeczy, a bogin w świecie, w którym obcował na co dzień Christopher to raczej nie było coś, z czym miało się często do czynienia (o ile w ogóle). Prawdę mówiąc, to zapewne gdyby nie ścieżka kariery, jaką podążała Victoria, to istniała duża szansa, że i ona by się do tej pory na bogina nie natknęła, ale dlatego była w stanie poratować Chrisa z informacją, z czym się właśnie mierzą.

Tak naprawdę mogło być dużo gorzej. Któreś z nich mogło spanikować, mogło ich sparaliżować ze strachu, niektórzy mdleli, zalewali się łzami, a ich tylko trochę wcięło, co nie trwało na szczęście długo, a i zaklęcie Christophera, nawet jeśli nie potężne, kupiło trochę czasu.

– Mhm – mruknęła pod nosem, nie spuszczając bogina z oczu. – Teoria jest dość prosta, wykańcza go śmiech – powiedziała mu szybko. Nie wiedziała, czy zdołają go tak całkowicie unicestwić, ale mogli go na przykład zagonić do szafki… A może lepszym pomysłem będzie wciśnięcie go do jakiejś wyczarowanej walizki, szczelne zamknięcie i zabranie do Ministerstwa, żeby młodzi brygadziści mogli sobie poćwiczyć, albo wysłanie do Hogwartu, dzieciakom na pewno się przyda… Przez głowę Victorii jak zwykle przebiegło kilka pomysłów na raz.

– Ach, nie aż takie wielkie jak myślisz – odparła na żart i nawet leciutko udało jej się zmrużyć oczy w bardzo bladym uśmiechu, nie chcąc się jednak rozproszyć. – Poradzisz sobie – dodała, naprawdę wierząc w to, co mówiła.

Zaklęcie Christophera podziałało… a przynajmniej podziałało w jakiejś części, bo różowa brokatowa peleryna faktycznie pokryła bogina, ale raczej była z gatunku tych niezbyt ładnych… a baloniki, owszem, uniosły go pod sufit, ale zaczęły też przy tym szybko pękać, robiąc sporo hałasu.

– Może… Może spróbujemy go zamknąć – podsunęła, mrużąc oczy – cóż bogin z pewnością był teraz wyprowadzony z równowagi i wszelki strach już minął, stracił więc swoją siłę napędową, ale bardzo nierozważnym było go tak zostawiać. – Spróbuję wyczarować walizkę na kłódkę – dodała i cichutko zachichotała, gdy upiór potknął się na brokatowej pelerynie, kiedy baloników nie było już wystarczająco dużo, by go unosić.

Ostatnimi czasy w jej życiu było tak wiele smutku, że była pewna, że tak szczerze i głośno nie śmiała się już od dawna, i bardzo się bała, że to było niemożliwe. Nie że w ogóle i już nigdy, po prostu teraz, w niedalekiej przyszłości, gdy najwięcej na co było ją stać, to lekki uśmiech (na szczęście dosięgający ciemnych oczu) i okazjonalnie jakieś parsknięcie czy nieśmiały chichot. Nie dlatego, że sama była nieśmiała, ale miała wrażenie, że jej poczucie humoru jest dość specyficzne, poza tym… nie czuła się ostatnimi czasy zbyt dobrze. Chociaż nie dało się nie zauważyć, że towarzystwo i uwaga Christophera w jakiś sposób poprawiały jej humor. Ale dlatego też nie była przekonana, czy uda im się tego bogina tak całkowicie zniszczyć.

– Tak, możemy – odparła. – Po prostu schwytany bogin przydaje się do ćwiczeń – dodała jeszcze szybko, by wyjaśnić, skąd w ogóle ten jej pomysł. Raz, że można było na nim ćwiczyć odpędzanie boginów, ale największą siłą takiego schwytanego bogina, którego można było wypuścić w kontrolowanych warunkach, było to, że można było na nim przećwiczyć też inne rzeczy. Bo w jakiś sposób przejmował umiejętności istoty czy stworzenia, w którą się zmieniał. – Daj mi spróbować jeszcze raz. Jak nie wyjdzie, to wrzucimy go do szuflady – bo nie zamierzała próbować do skutku, nie była szalona, a i nie chciała wystawiać cierpliwości Christophera na próbę, ani go w żaden sposób narażać, chociaż w tym momencie bogin już nie był tak groźny jak wcześniej.

Bo chyba sam zdał sobie sprawę, że ich nie przestraszy.

A już tym bardziej, gdy Christopher raz jeszcze rzucił zaklęcie transmutujące go w coś i bogin-Rosier (a Victoria dalej się nie połapała na kogo dokładnie patrzy) został opleciony łańcuchem ewidentnie choinkowym, a na głowie pojawiło się… coś. Z gwiazdką. Victorię trochę na moment zatkało, nim parsknęła krótko, rozbawiona tą anteną zakończoną gwiazdka i raz jeszcze spróbowała wyczarować tę walizkę, do której można byłoby zagonić bogina i go tam zamknąć.

– Dobra, olać to. Kolega bogin proszony jest do powrotu do spania – mruknęła pod nosem, równie lekko zirytowana, że znowu jej nie wyszło. Nie zamierzała naprawiać tej roztrzaskanej szuflady, teraz bogin będzie musiał się cisnąć razem ze sztućcami, póki ktoś znowu go nie wypuści (albo wypuści się sam).

I tym razem spróbowała wyczarować ciśnienie powiatrza, które zdmuchnęłoby bogina w pobliże szuflady, by go tam wcisnąć.

Prawdopodobnie ani bogin, ani Victoria, nie spodziewali się tego, co zaraz nastąpi: że Christopher raz jeszcze spróbuje swojego czaru i tym razem uda mu się w pełni przemienić bogina w to, co sobie wyobraził. Lestrange patrzyła przez moment oniemiała na to, jak ubrana została zjawa, w tę suk…nię… iście choinkowozieloną, w kupę materiału, który tym bardziej miał ją upodobnić do drzewa, w bombki, które zwisały z rantów materiału i podzwaniały teraz, gdy bogin się poruszył, patrząc po sobie w co jest ubrany. Victoria przez dwie sekundy wytrzeszczała oczy, trochę nieświadomie rozchyliła usta, a potem… potem w końcu do niej dotarło, że oto chwila dla debila na to, by bogina zapakować do szuflady, bo jest ewidentnie rozproszony. Uśmiechała się, to na pewno udało się sprawić, oraz pokręciła z niedowierzaniem głową.

A chwilę później szuflada zatrzasnęła się z trzaskiem, gdy już wciągnęła do środka bogina. Sztuce szybko przestały dzwonić i nastała grucha cisza.

– Noo, widzisz! Mówiłam, że sobie poradzisz – pochwaliła za chwilę i odruchowo zaczęła wygładzać sobie rękawy, choć po prawdzie nie bardzo było po co. – Gdyby to był egzamin, to według mnie zdany na Powyżej Oczekiwań – bo były lekkie potknięcia, dlatego nie Wybitny, ale ostatecznie w żadnym punkcie nie zawalił, a poza tym udało mu się za trzecim razem i d e a l n i e. – No i masz pewność, że nie ma tu poltergeista. Tego by już na pewno nie wytrzymał w ciszy – dodała i niemal z czułością poklepała front szuflady – tej jedynej teraz zamkniętej. – Co to w ogóle było? Ten… ta… sukienka… – lekko zmarszczyła brwi, a potem dmuchnęła, chcąc pozbyć się zbłąkanego kosmyka włosów, który po tych wszystkich ciśnieniach powietrza spadł jej aż na czoło. – A pamiętasz, jak mówiłeś, że udzielisz mi kilku lekcji? – z pieczenia ciast, oczywiście i Victoria nie mówiła tego do końca na poważnie… ale jej ostatnia próba, jakiś miesiąc temu, była równie spektakularną porażką jak próba upieczenia na Lammas chleba. Jak sobie radziła od czasu wyprowadzki do momentu zabrania skrzata po Spalonej Nocy…? Otóż umiała zagotować wodę na herbatę i zrobić kanapkę. Kroiła całkiem nieźle, miała wprawę po siekaniu i krojeniu składników do eliksirów. Póki nie trzeba było nic… przygrzać, smażyć, gotować albo nie daj Merlinie piec, to była w stanie jakoś przeżyć. A poza tym jadła na mieście. Albo na ministerialnej stołówce.

– Jeśli pójdziesz na strych, to pójdę z tobą na strych. Jeśli do piwnicy, to pójdę do piwnicy. A jeśli masz już dość i pójdziesz do wyjścia, to pójdę za tobą do wyjścia – odparła gładko i nawet się uśmiechnęła, bo jej nerwów na pewno to nie nadszarpnęło i w ten właśnie sposób zapewniła go, że decyzja zależy tylko od niego, bo samego go nie zostawi. Widziała znacznie gorsze rzeczy, a bahanki i bogin… Lekka niedogodność. Bahanki do pozbycia się eliksirem, bogin… Skoro się wiedziało, że zjawa tam siedzi, to można było teraz przyjść przygotowanym i go stąd bardzo łatwo eksmitować. – Skoro wprowadził się tutaj bogin i są tu bahanki, to na pewno poprzedni właściciel nie mieszkał tu już długo. Ale wiesz co, nie jest tak źle – dodała, gdy już wyszli z kuchni, Chris zamknął za nimi drzwi i łypnął na zasłony w salonie. Wyglądały najniewinniej jak tylko się dało, prócz tego, że były trochę zakurzone i wymagały prania, albo przynajmniej zaklęcia czyszczącego. O, Chłoszczyść i wszystkie inne odmiany Victoria miała w małym palcu. – Panowie przodem, panie Rosier – dodała i nawet lekko zachichotała.

Ogólnie miała wrażenie, że fakt, że spotkali tutaj tego bogina, żadne nie spanikowało, a Christopherowi udało się go z powodzeniem zmienić, zrobiło więcej dobrego niż złego. Rosierowi wynik tej potyczki sprawił ewidentną radość, no a poza tym… gdyby w przyszłości miał nieszczęście znowu nadziać się na zjawę, to już wiedział doskonale, jak sobie z taką poradzić. Było to znacznie lepsze, niż to, co wielu z nich wyciągnęło ze szkoły (a niektórzy nie mieli nawet tego w głowie).

– Emm… – kupowała sobie właśnie czas, bo strój jej się nie podobał. Nie dość, że nie podobał, to jeszcze w tej odsłonie na boginie sprawił, że parsknęła i zachichotała. – Zależy, co masz na myśli – odparła powoli i dyplomatycznie. – Jeśli to, czy podobało mi się, że dzięki temu bogin się trochę speszył, to tak, jak najbardziej – kontynuowała, nie chcą obrazić… gustu… Christophera (bogowie, ale przecież do tej pory takiego nie przejawiał!). – Czyli że… Poczekaj – założyła sobie w roztargnieniu kosmyk włosów za ucho, patrząc uważnie na blondyna. – Czyli że ona uważa, że – Lestrange ewidentnie brakowało słów, by wyrazić swoje przerażenie, którego co prawda może i nie było po niej widać, ale to, jak już kilka razy urywała zdanie i zaczynała je od nowa, mówiło wiele o tym, co właśnie działo się w jej głowie. – Ona myśli, że każda czarownica chciałaby na Yule wyglądać jak… jak – jak choinka, to było właśnie to słowo, które nie chciało się wydostać z gardła Victorii.

– Może być i moja kuchnia, jeszcze w niej nie gotowałam, ani nic… – robił to skrzat. A ta, w której faktycznie to robiła, znajdowała się w domu, który wedle jej głowy, był w jakiś sposób przeklęty, to może dlatego nic jej tam nie wychodziło i się nie układało. Poza tym poprzeczka nie była zawieszona wysoko, bo startowała z poziomu zera. To, że Christopherowi wyszedł świąteczny pudding już go stawiało w pozycji mentora.

– Dobrze – odparła tylko, nie zamierzając protestować, bo to Christopher w powinien być zadowolony z wyboru domu, a jeśli cokolwiek miałoby mu tutaj wadzić, to nie była to gra warta świeczki. Ruszyła więc schodami za nim, ale różdżkę ciągle miała w pogotowiu, bo skoro nadziali się już i na bahanki, i na bogina, to znaczyło, że dom jest opuszczony i kto wie, czy szkodników nie było tutaj więcej.

Albo czy coś nie postanowi się pod nimi zawalić, ale póki co meble czy ogólnie konstrukcja budynku wydawała się być solidna…

– Ale na bal przebierańców? – wyraziła w końcu swoją myśl najbardziej dyplomatycznie jak potrafiła, wyobrażając sobie świeczki zamiast bombek, i według niej wyglądało to równie absurdalnie. Próbowała przede wszystkim siebie w tym wyobrazić, ale tutaj umysł bardzo się bronił i widziała tylko jakaś ciemnowłosa kobietę z zamazaną twarzą w tym… czymś.

W tej choince.

On to powiedział, nie ona. Dobrze. Trochę jej przy tym nawet ulżyło, kiedy Christopher wyraził to, co jej chodziło po głowie, na głos i okazało się, że mówił bardzo niepoważnie. Lubiła czasami błyszczeć, lubiła ładnie wyglądać, lubiła się podobać, ale niekoniecznie chciała wyglądać jak drzewko, obwieszona tandetnymi świecidełkami. Brakowało tylko, żeby rozdawała prezenty.

– Błagam, powiedz, że wybiliście jej tę choinkę z głowy – o tak, prawdopodobnie poziom przerażenia pomiędzy nimi był bardzo podobny. A teraz nawet zauważalnie westchnęła z ulgą. – Przez chwilę, przyznam, trochę się bałam, że mówisz na poważnie – ale głosik w jej głowie mówił jej przecież, że do tej pory Christopher takich tendencji i gustu nie przejawiał, zresztą wyczarował ten strój na boginie żeby czysto teoretycznie rozśmieszyć i już to powinno jej wystarczyć.

Wspięła się za nim po schodach i w spokoju przyglądała się korytarzowi i drzwiom, nie czując takiego niepokoju, że coś zaraz wyskoczy zza winkla.

– I tak warto go obejrzeć, niezależnie od twojej decyzji – stwierdziła i kiwnęła głową, widząc że Chris nie jest do końca przekonany do tego domu. Ale to nic złego, skoro wydawał swoje pieniądze i to niemałe, to czemu na coś, z czego nie byłby w pełni zadowolony? – Chcesz obejrzeć jeszcze ten drugi pokój, czy jesteś zdecydowany, że na pewno nie weźmiesz tego domu? – nie wiadomo w końcu jak będzie wyglądać ten drugi budynek, który miał na oku.