- Te oczy co? Równie dobrze może być taka jej uroda. Klątwa maledictusa nie objawia się zmianą wyglądu. Nie taką - a oczy na zdjęciu patrzyły, jakby nie patrzeć, w ten sam sposób jak Heleny czy jego.

Wysłuchał dalej jednego, a potem drugiego, samemu chyba nie będąc pewnym jak najlepiej było ugryźć tę sytuację. Rozwodzenie się nad tym, co najlepsze było dla maledictusa, według niego miało prawo działać tylko na krótką metę. Los dziewczyny i tak był już dawno przesądzony, bo tak czy inaczej była martwa. Bardziej powinni się zainteresować tym, co było dobre dla nich.

- Jeśli sforsujemy te drzwi, o ile w ogóle je forsować musimy, to istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że tylko zwrócimy tym czyjąś uwagę. Więc nie ważne co z nimi zrobimy - mruknął. W najlepszym wypadku będzie to uwaga pracowników, w najgorszym samego maledictusa który postanowi ten przytulny kąt opuścić i wyrwać się na wolność.
Leviathan podniósł się i wychylił zza barku. Maledictus chyba wciąż był zajęty walczeniem sam ze sobą, dlatego chciał przeskoczyć na schody, unikając przy tym szlamu.

Przeskoczył barek i w paru susach znalazł się na schodkach, którymi wcześniej dostali się do solankowej groty. I całe szczęście - wyszło mu to dobrze i nie tylko jemu, bo ostatnie czego chcieli to żeby któryś z nich się przewrócił lub chociażby potknął. Wpadnięcie w maź tylko by wszystko skomplikowało, a tak mogli obejrzeć sobie te drzwi z bliska, kiedy już całą trójką przed nimi stanęli. Jak się okazało, były zamknięte. Szarpnięcie za klamkę w niczym nie pomogło, więc albo zadziałała magia, albo ktoś zwyczajnie postanowił ich tu zamknął. Rowle zmarszczył brwi na tę rewelację, bo skoro tak, to może i ktoś nie chciał by tajemnica szanownej panienki, która właśnie o swoje życie walczyła z mieszkającą w niej, czarnomagiczną bestią, wyszła na światło dzienne. Postanowił uderzyć barkiem w drzwi i próbować w ten sposób je otworzyć.

Wypadli zza zamkniętych drzwi i pierwszy haust świeżego powietrza uświadomił mu dobitnie, jak mu tego brakowało. Cokolwiek roztaczał dookoła siebie gromadzący się dookoła maledictusa szlam, nie było to niczym przyjemnym i też na pewno zdrowym. Przez chwilę więc, zaraz w sumie po zatrzaśnięciu tych drzwi na nowo, stał i zwyczajnie oddychał, chcąc oczyścić drogi oddechowe.

- Takie podobno są najlepsze - odpowiedział, przecierając twarz dłonią. Byli bezpieczni, nic im się nie stało, ale to jeszcze nie był koniec ich zmagań. Musieli teraz znaleźć tego całego Marco i wycisnąć z niego jakieś sensowne informacje.
Ruszyli więc dalej, w końcu też za recepcjonistą do kantyny, gdzie spędzali czas pracownicy. Ich cel flirtował sobie najlepsze z jakąś dziewczyną, a Rowle w sumie nawet niespecjalnie się na to zdziwił, bo i cóż innego można było tutaj robić po godzinach? Nie miał też aż takich daleko idących przemyśleń jak Henry, trochę zakładając że zwykli pracownicy nie wiedzieli o tym, co działo się w solankowej grocie, bo i po co? A w sumie to kto wie, może nikt nie zdawał sobie sprawy z powagi sytuacji; może ktoś wcześniej znalazł tylko szlam albo stwierdził że śmierdzi i należało posprzątać. W sumie, biorąc pod uwagę że dostał wcześniej cały jego słoik od przypadkowej czarownicy, to chyba było to najbardziej prawdopodobny tok wydarzeń. Sama dziewczyna, która zmieniała się w potwora, pewnie nie zapisała na swoim cv jakie ma plany na przyszłość.
- To nie zajmie długo, a wiele by nam pomogło - doprecyzował, kiedy stanęli przy Marco, uśmiechając się do tego grzecznie, w jakiś mechaniczny sposób.