Znowu się zaśmiała, gdy Flynn z wielkim, dziecinnym musem zabrał się za jedzenie zupy. Czuła ulgę, że mężczyzna jednak coś pożywnego zje, a nie ciągle jakieś słodkie rzeczy. Nie znała się na medycynie, ale wiedziała przynajmniej, że jedzenie tylko słodyczy nie było zdrowe. Felix kiedyś przeczytał o tym w jakiejś książce, ale nie zapamiętała zbyt wielu szczegółów. Jej skupienie było teraz pochłonięte przez piekarnik, który już był raczej gotowy do wstawienia ciasta na babeczki, więc zrobiła to. Na chwilę w przyczepie zrobiło się ciepło od pary, a potem babeczki zaczęły się piec. Miała drobne problemy z tym piekarnikiem, więc może jutro wspomni o tym Flynnowi i on coś na to zaradzi? Nie wiedziała, czy jego zakres umiejętności obejmował takie sprzęty, albo po prostu coś znowu sobie pożyczą z jakiegoś miejsca? Nie wiedziała, co zrobić. Nie chciała też prosić Alexa, aby kupował takie sprzęty, bo nie były najważniejsze, a póki jeszcze działało to było dobrze.

– W żadne gry słowne – wskazała go palcem z obruszoną mina. – Nie mam w to żadnych szans, doskonale o tym wiesz – dodała jeszcze mrużąc w jego stronę oczy. Nie lubiła przegrywać, a w gry słowne nie miała szans, bo nie znała prawie żadnych liter. Nauczyła się tylko pisać swoje imię i tyle, ale raczej z tym nie wygra żadnej rozgrywki. Powinna się za to już zabrać, ale uczenie się czytania zawsze było dla niej mordęgą, zawsze myliła literki i wkurzała się, że nie potrafiła tego ogarnąć na już. Była pod tym względem nieznośna. Znikała jej urocza część i pojawiał się sfrustrowany demon, więc unikała uczenia się czytania jak ognia. – Możemy w nigdy przenigdy – potwierdziła z uśmiechem. Jak tylko chłopacy zjedzą faktycznie będą mogli się położyć, aby odpocząć i zagrać w coś śmieszniejszego. 

Wytknęła język w stronę Flynna, a gdy ten wpakował się na jej łóżko bez dojadania zupy podniosła się i w podskokach ruszyła za nim. Wpakowała się do niego na łóżko kładąc się wygodnie w czystej pościeli – tak, zawsze dbała, aby u niej cudnie pachniało, zazwyczaj jakimiś kwiatami, owocami, albo po prostu przepysznymi ciastami i obiadami. Lubiła ładne zapachy i ładne otoczenia, a także ładne sukienki, czego dowodem była półotwarta szafa w rogu, gdzie miała dziesiątki strojów skradzionych i przerobionych na przestrzeni kilku lat. Zgięła dwa palce, bo niestety zdarzyło jej się pracować w restauracji, niekoniecznie legalnie, niekoniecznie ją tam chcieli, ale kilka razy udało jej się wpakować do takich miejsc i zmusić kucharzy do tego, aby ją czegoś nauczyli. Była dobra w przekonywaniu ludzi do swoich racji i nie lubiła też przegrywać, więc w grach łapała się wszystkiego, aby nie przegrać.

– Nigdy przenigdy nie uprawiałam seksu – wyszczerzyła się zwycięsko. Nie mieli z nią szans, bo w takich sytuacjach budziła się w niej bestia, która chciała po prostu wygrać, nawet jak miała wyciągnąć coś takiego, co zaliczało się do tematów teoretycznie tabu.

– Możesz, ale otwórz okno i chuchaj na zewnątrz, bo mi firanki przejdą smrodem fajek – odpowiedziała przysuwając się do niego tak jak pan Flynn powiedział i cicho mruknęła z zadowolenia. Strachu nie było, smutku nie było, była po prostu głupiutka gra i spokój. To czego jej brakowało i to, co zostało tu zachwiane jakiś czas temu. Gdy Alex wspomniał o akrobacjach zgięła jeden palec, zostało siedem. Jej mina odrobine zrobiła się nadąsana, bo czuła na karku panikę i zimną, straszliwą przegrane.

– Nie umiesz nawet zrobić jajecznicy? Z czego ty żyłeś w tym Londynie? – prychnęła patrząc na Flynna, gdy wspomniał o gotowaniu. Jak to możliwe, że on w ogóle chodził, okradał tam sklepy ze słodyczami? W sumie był chudy. Założyła ręce na piersi i cicho westchnęła, ale zgięła kolejny palec.

– Nigdy przenigdy nie wyrzucono mnie z baru – zerknęła na nich podejrzliwie. Była pewna, że byli w takiej sytuacji. Mieli jakieś ze czterdzieści lat i na bank nie raz wpadli w jakieś pijackie bójki. Znała ich na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że byli mocno porywczy.