Nie potrzeba było ni trzech ni czterech pocałunków… Już po pierwszym było wiadomo, że pragnienie wyplutego przez piekielną maszynę prezentu, mogło być z powodu braku jego mobilności mocno niedoszacowane. Gonił za słodyczą ust, z głośnym pomrukiem aprobaty i zwyczajowym dla siebie zaangażowaniem przyjmując czwarty, wieńczący tą serię całus. Podobnie wokalnym pomrukiem dezaprobaty przyjął brak piątego, szóstego, siódmego… choć nie dało się ukryć że gorąc spojrzenia Jonathana tak topił go jak onieśmielał, tak blisko, tak słodko, tak niedaleko, a jednak absolutnie zbyt daleko… Słowa umykały, zakładał po tonie, że był to komplement, ale nie był w stanie na tym etapie zbyt racjonalnie myśleć, bojąc się wychylić głowę i próbować skraść piątego całusa, aby nie trafić w pustkę droczącego się z nim Selwyna.

Zaraz potem okazało się, że ten postanowił bardzo profesjonalnie się od niego odsunąć, co było tak odpowiedzialne jak rozczarowujące. Zamrugał kilkukrotnie, gdy zapatrzył się w sufit, próbując nadążyć za spokojnym tokiem tej absolutnie normalnej między nimi rozmowy:
– Koneserem powiadasz? – była to metafora, której mógł się chwycić, bo przy spętanych rękach tylko abstrakcyjne twory mogły dawać się jakkolwiek mu łapać. – Mogę Cię spytać mój drogi który jak dotąd bukiet był Twoim ulubionym? – On miałby swoje typy, cały ranking, w którym jednak przodowałyby popsute świstokliki i bardzo, bardzo, bardzo dużo śniegu. Od tego czasu jednak całkiem sporo czasu - musiał przyznać - upływało im na degustacji. A ostatnia doba po powrocie z delegacji była tego najlepszym dowodem.

Nastrój Jonathana, jego zmienność, jego porywistość, jego obezwładniający urok osobisty nawet teraz, gdy ręce drżały mu z podniecenia, a opuszki ześlizgiwały się z opornych kokardek. Były powody dla których Anthony był skłonny uwierzyć, że jego aura znów zainfekowana była czerwienią intensywną jak rubin wrzącej w żyłach krwi. Być może nigdy nie widział tego koloru jak większość ludzi, ale był w stanie poczuć jego posmak w ustach, usłyszeć poszum w uszach, odczuć gorąc własnej skóry i ciała, dla którego coraz mniejsze znaczenie miała asymetria supełków.

– No na prawdę Jonathanie, jeśli chciałbym sprawić Ci przyjemność, a wiedz, że bardzo chciałbym sprawić Ci przyjemność, to ostatnie o czym bym pomyślał to nożyczki… Zdecydowanie… ostatnie. Natomiast jeśli Ty byś mi chciał sprawić przyjemność, to myślę, że to najlepszy czas, żeby złapać za różdżkę i teleportować nas na piętro. Ta podłoga jest zdecydowanie za twarda, na wszystkie rzeczy, które chciałbym Ci teraz - wziął głęboki oddech. Głęboki wydech. – powiedzieć – dokończył, w pełni świadom rumieńca pokrywającego policzki. Nawet nie otwierał oczu, wiedząc, że widok który może tam spotkać, mógłby jeszcze bardziej napełnić go rozczarowaniem, gdyby Jonathan odmówił.

– Mamy czas. Powiedzmy, że… uwzględniłem w dzisiejszym harmonogramie pokłosie naszego wspólnego celibatu kochany – dodał na wypadek, gdyby trzeba było dodatkowo przekonywać Selwyna do zmiany otoczenia na bardziej przytulne oraz przede wszystkim bardziej wyciszone.