Zaczepiała Anthonego chyba tylko dlatego, że cieszyła go jego radość, a było to dość odświeżające uczucie w obliczu tego, co odbierało się wokół tak w ogólności. Zwykle w powietrzu wyczuwało się smutek, bezsilność i złość, Spalona Noc długi czas zbierała swoje żniwo i to jakoś w ludziach narastało – i zresztą nic dziwnego… teraz zaś, gdy się do niej pochylił, zmuszony trochę zmniejszyć odległość między nimi, wszak Victoria nie była przesadnie wysoka, i niemalże nieśmiało wypowiedział tych koła słów, Lestrange się uśmiechnęła. Serdecznie. Wierzyła, że ten uśmiech mówi więcej, niż tysiąc słów powiedzieć by mogło.

– Bardzo się cieszę twoim szczęściem – powiedziała za to, bo chyba coś powiedzieć wypadało. Myślała, całkowicie błędnie, że od miesięcy spotyka się z jakąś kobietą – och, naiwna – i że tak dobrze im się układa, że Shafiq zaczął rozkwitać.

Zastanawiała się nad jego kolejnymi słowami. Prawdę mówiąc bardzo jej ulżyło, że tak prędko udało się znaleźć cokolwiek, że ten statek był w rejestrach i można było jego historię jakkolwiek prześledzić, bo obawiała się, że to może być ślepy zaułek. Poza tym, to że Anthony chciał się w sprawę nieco bardziej zaangażować również pomagało, bo gdyby ona sama miała przepłukać te wszystkie archiwa w poszukiwaniu właściwych informacji, to chyba spędziłaby tu kolejny tydzień, a miała przed sobą stos piętrzącej się roboty.

– O ile to były magiczne przedmioty… trudno powiedzieć. Pewnie też zależy kiedy ten wielki sztorm miał miejsce – Victoria westchnęła. – Może trzeba będzie jeszcze przejrzeć archiwalne wydania gazety, jak już będziemy wiedzieć mniej-więcej przy którym roku się poruszamy, żeby to potwierdzić? – zasugerowała, zastanawiając się, jak najlepiej ugryźć tę sprawę. Przynajmniej jednak mieli już jakiś punkt zaczepienia, a to dużo. – Nawiązałem współpracę z tym cukiernikiem? – zdumiała się bardziej tą informacją, niż tym, że Bott mógłby znaleźć jakieś rozwiązanie na to, że Anthony niekomfortowo czuł się na statkach.

– Och, oczywiście. Nie wiedziałam, że tylko ja spowalniam przedsięwzięcie – dała się wyprowadzić z archiwum po tym, gdy już odłożyła na miejsce pergaminy, które z taką pieczołowitością studiowała, nim Anthonego oświeciło, czego dokładnie szukali.

Nie trwało długo, a zatoczyło koło, znowu wchodząc do gabinetu szefa biura, a Victoria odczekała, aż zostaną sami.

– Co mi chciałeś powiedzieć o tych fiolkach? – zapytała wprost.

Kiwnęła głową, bo choć miała wrażenie, że szukanie czegokolwiek w starych gazetach, to trochę ślepa uliczka, to pewnie nic nie szkodziło się upewnić, tym bardziej, że sama nie miała na to czasu.

– Dolina jak Dolina. Chyba cię ciągnie do samego serca zamieszania – nie do końca pamiętała, czy w ogóle rozmawiali o tym, że siedziba tejże organizacji ma być w Dolinie (z której Victoria całkiem niedawno uciekła), a jeśli tak, to zupełnie jej się ta informacja przykryła pod innymi rzeczami. Prawdą było jednak, że samo centrum przedziwnych wydarzeń w świecie czarodziejów w Wielkiej Brytanii, znajdowało się właśnie tam i zdawało się promieniować od Polany Ognisk niczym ten kamień wrzucony do wody, mącący taflę coraz większymi kołami. I prawdą było, że Victoria również znała tamtejszych mieszkańców, chociaż zdecydowanie nie była tak charyzmatyczna jak Bertie Bott. Ale na pewno była w tym momencie równie rozpoznawalna. A na pewno plotkowano o spalonej rezydencji rodziny Lestrange, po której zostały tylko zgliszcza niemożliwe do dalszego zamieszkania.

– Tak się składa, że natknęłam się na te fiolki… Natomiast zanim zdążyłam cokolwiek z taką zrobić, to ta rozpłynęła mi się w dłoniach, wyczułam tylko róże i popiół – powiedziała i skrzywiła się, obracając w głowie to, co dopiero co powiedział jej Anthony. – Krew zwierząt i ludzi…? Komponent duchowy…? – i jeszcze ten cholerny popiół. Nie utożsamiała tych fiolek z czarną magią, nie tak dosłownie, dlatego, że to tak, jakby oskarżyć nóż o to, że był trzymany przez czarnoksiężnika: to było tylko narzędzie, ale… cos tu się zwyczajnie nie dodawało. – Kiedy znalazłam fiolkę, to byłam tam wtedy z widmowidzem, który niczego wokół tych fiolek nie wyczuł – stwierdziła. I o ile znała się na widmowidzeniu, to badany przedmiot musiał znajdować się w kręgu, nie… pod nim. Często zresztą był przez widmowidza trzymany, była więc do tego pomysłu nastawiona nieco sceptycznie, co być może było w niej widać. – Można to zaaranżować, oczywiście… Ale mam wrażenie, że te fiolki muszą chcieć być znalezione. Bo chodziłam po tym ogrodzie wiele razy, dziwne rzeczy przy oranżerii widziałam chyba dobre trzy razy, zobaczyłam nawet w sadzawce odbicie mojej babci – o tym Shafiqowi nie powiedziała, gdy rozmawiali we wrześniu, bo to zdarzenie miało miejsce podczas Mabon… – Ale te cholerne światła i fiolkę widziałam tylko raz. Pamiętam za to, że na zakrętce był symbol róży – i że fiolka zrobiła się naraz gorąca i się rozpłynęła.

Nie czuła, by oskarżenia były rzucane w nią. Ale rozumiała doskonale co to oznacza. I właśnie dlatego zajmowała się sprawą kwiatów od samiutkiego początku, od dnia, w którym pojawiły się w ich ogrodzie. Własnie dlatego napisała wiadomość do Harper Moody, która osobiście obejrzała sobie kwiaty w Maida Vale i przydzieliła Victorii tę sprawę – a ta badała ją i próbowała rozwiązać na ile mogła. Bez robienia przy tym niepotrzebnego szumu, który również mógłby narazić ich rodzinę na śmieszność: wielcy Lestrange, którzy nie mogą sobie poradzić z jakimiś kwiatkami, które do tego okazuje się, że mogą być niebezpieczne. Ale Victoria nie sądziła, żeby były.

– Prawdę mówiąc na tym etapie nie uważam, żeby to była czyjakolwiek robota – przyznała mu się w ciszy. – W momencie, kiedy zobaczyłam w stawie odbicie mojej dawno zmarłej babki, która wyglądała, jakby próbowała nas ostrzec, i płatek czarnej róży unoszący się przez chwilę na powierzchni… Uważam, że to ma wszystko wspólne z anomaliami z roślinnością. Wiesz, te które w Anglii wpływały na nagły porost roślin, jakieś agresywne zachowania i tak dalej. A to jest związane z Polaną Ognisk w Dolinie Godryka – i z Zimnymi, którzy, według nekromantki z Egiptu, byli źródłem anomalii, bo energia nie do końca się dobrze wyrównywała… Ta sama babcia, którą Victoria spotkała w Limbo, i której wspomnienia, jaź, dusza, czy cokolwiek to było, zmieszała się z Victoria. – Z tym, co tam się wydarzyło podczas Beltane i cokolwiek dzieje się tam obecnie. Moja teoria jest taka, że to jakieś… że coś się przesączyło z Limbo… i zmieszało… Nie umiem tego dokładnie złapać i opisać, ale to się skleja w całość, nie? Anomalia wpływa na nagły bujny porost roślin, które… hmm… Komponent duchowy w fiolkach. Wspomnienie Elisabeth Parkinson. Wspomnienia widziane przez niektóre osoby w oranżerii, a przez które szukamy informacji o tym statku. Tam się wszystko kręci wokół wspomnień i… – Victoria przygryzła usta i zaczęła krążyć po gabinecie Anthonego, dokładnie tak, jak to robiła, kiedy nad czymś bardzo intensywnie myślała i nie umiała znaleźć odpowiednich słów. – Posłuchaj tego – ściszyła głos. – Co jeśli te róże już się kiedyś pojawiły na Polanie Ognisk dlatego, że ma ona pewnego rodzaju połączenie z Limbo? I co jeśli pojawiły się teraz, dlatego, że zasłona została rozdarta, energia krążyła sobie i w końcu znalazła ujście w naszym ogrodzie? Co jeśli… One faktycznie były kiedyś związane z Lestrange, i dlatego wyrosły teraz, bo ja… – bo była tą anomalią, która zaburzała przepływ energii…? – Byłam w Limbo i prawdopodobnie coś tam zostawiłam? – tak, sugerowała, że to kwiaty pochodzące z Limbo. Dokładnie to sugerowała.

Nie traktowała go jak „odległego wujka”. Oboje byli żywo związani z rodziną Parkinson, z którą Victoria pielęgnowała więzi… i której członkini wspomnienia miała w głowie. Odległy wujek nie miałby takiego wpływu na jej wychowanie, nie pilnowałby jej od czasu do czasu, gdy była dzieckiem (i całe szczęście była też dzieckiem łatwym w obsłudze, bo spokojnym, wystarczyło dać jej jakąś książkę, posadzić przed szachami, albo pozwolić oglądać kwiatki, sama z siebie nie wprowadzała w życie głupich pomysłów, które przychodziły jej do głowy), nie szkoliłby jej w oklumencji i nie uczestniczyłby w jej życiu prywatnym w sposób, w jaki to robił. Więc gdy Anthony ją objął, tak po ojcowsku, to Victoria krótko odwzajemniła uścisk, nie chcąc mu jednak czynić dyskomfortu swoją lodowatą obecnością. Tak, było jej ciężko, chyba na każdym froncie, tak zawodowym, jak i prywatnym, i nie chodziło tylko o te róże, konsekwencje wejścia do limbo, czy nawet spięcia z matką, bo jej życie uczuciowe też układało się niespecjalnie ciekawie (i nie wiedziała, co myśleć o randce, na którą się zgodziła, a która nie wiedziała jeszcze, kiedy będzie miała miejsce dokładnie, ani co z tego wyniknie, o ile cokolwiek).

– To zupełnie jakby wspomnienia stawały się materialne – powiedziała cicho, bo to ją chyba najbardziej konfundowało w tym wszystkim: że z jednej strony były wspomnienia, z drugiej, że powtarzały się elementy, z trzeciej, że doniczki… dało się wynieść. Sama miała jedną w domu.

Teraz z kolei zaczęła się zastanawiać, czy te wspomnienia nie dotyczyły Elisabeth Parkinson.  Czy to nie były jej własne wspomnienia, które wylały się z limbo do kolekcji z tymi, które Victoria miała w głowie. A jeśli tak, to należało się tego pozbyć z ogrodu jak najprędzej, bo wiedząc, co babcia miała w głowie i co robiła… lepiej, żeby nikt więcej się tego nie dowiedział.

– Dobrze… Dziękuję, Anthony – wiedziała, że nie musi mu mówić, że to delikatna sprawa i że Lestrange nie potrzebują pod tym względem więcej rozgłosu, niż już mieli. Jej samej pozostało się dostać na Polanę Ognisk. I miała nadzieję, że nie będzie musiała się tam ładować oknem, jeśli nie wpuszczą ją drzwiami.

– Dobrze wiesz, że czekolady nie odmówię – chyba wszystkie osoby z jej bliskiego otoczenia wiedziały, jaką miłością darzyła czekoladę i propozycja kawy i pralin to nie było coś, czego by z własnej woli odmówiła, skoro miała na to czas. – I w takim razie daj mi do podpisania te dokumenty – przypomniała.

Złożyła podpis tam, gdzie trzeba było, a gdy już wypiła kawę i podjadła pralin, gdy już się nagadali, oboje musieli wracać do swoich obowiązków. A Victorii ulżyło, że cokolwiek udało się znaleźć i że mieli jakieś kolejne tropy.